Ακρα (πάλι)

Αυτό  το  άρθρο  δεν  ήθελα  να  το  γράψω.  Πρώτον  επειδή  κάτι  σχετικό  είχα  γράψει    και  πριν  λίγες  μέρες   Δεύτερον  γιατί  αισθάνομαι  πως  εμπλέκομαι  κι  εγώ  σε  μια  συζήτηση  που  εξ  αρχής  την  έχω  χαρακτηρίσει  άνευ  νοήματος.  Αλλά   βλέπω  κάθε  μέρα  τόσα  άρθρα -σοβαρά  κι  ασόβαρα –  ακούω  κάθε  μέρα  τόσες  ανοησίες     και  από  ανθρώπους  που  θεωρώ   (ακόμα)    σοβαρούς που  …..υποκύπτω  στον  πειρασμό.  Ας  μιλήσουμε  λοιπόν  για  την  «θεωρία  των  δύο  άκρων».

Το  πρώτο  πρόβλημα   που  πρέπει  να  αντιμετωπίσω  είναι  πως  πρέπει  να  μιλήσω  για  κάτι  … ανύπαρκτο. Δεν  υπάρχει  τέτοια  «θεωρία»! Δεν  υπήρξε  ποτέ,  ουδείς   διεκδικεί  την  πατρότητα  της  και   ουδείς   την   επικαλείται  για  να  υπερασπισθεί  τις  θέσεις  του.   Πως  λοιπόν   και  μας  προέκυψε  τόση  κουβέντα;  Πως  λοιπόν  κι  έχουμε  φτάσει  στο  σημείο  ακόμα  και  στελέχη  της  ΝΔ  διαφωνώντας  υποτίθεται  με  κάποια  άλλα    να  δηλώνουν  πως  «η  επίκληση  της  θεωρίας  των  δύο  άκρων  βλάπτει  τη  ΝΔ» ;;;;

Η  «θεωρία  των  δύο  άκρων»  είναι  μια  εφεύρεση  της  Αριστεράς   την  οποία  αποδίδει  όμως  στη  ΝΔ. Και  την  ανακάλυψε  για  ένα  πολύ  απλό  λόγο,  για  να  αποφύγει  να  μιλήσει  για  την    ουσία .   Και  η  ουσία  είναι  η  βία, η  παράνομη  βία.  Η  πραγματική  συζήτηση  είναι    κατά  πόσο  κάποιος  δικαιούται   εν  ονόματι  του  δίκιου  του,  των  οραμάτων  του  ή  των  εμμονών  του    να  ασκεί  βία  και  να  επιβάλει   στους  άλλους    τα  «θέλω»   του  με  τον  τσαμπουκά  του. Κι  αυτή  είναι  μια  συζήτηση  που  η  Αριστερά  γενικότερα, ιδιαίτερα  ο  ΣΥΡΙΖΑ  που  προσπαθεί  να  κρύψει  τις  απόψεις  του,  αποφεύγει  όπως  ο  διάολος  το  λιβάνι.

Κατά  τον  ΣΥΡΙΖΑ   λοιπόν  η θεωρία  αυτή   «εξισώνει  τους  κοινωνικούς  αγώνες  με  την  φασιστική  δράση « Προσέξτε  τι  όμορφα    που  παίζουν  οι  ΣΥΡΙΖΑίοι  με  τις  λέξεις  και  τις  έννοιες     Οι  «αγώνες»  και  η  ¨δράση»  κατά  τον  ΣΥΡΙΖΑ    δεν  καθορίζονται   από  το  περιεχόμενο  τους,   αλλά  από  την  προέλευση τους  ή  τη  στόχευση  τους.  Αρα  αφού  οι  αγώνες  βαφτίστηκαν  κοινωνικοί   το  περιεχόμενο  τους  και  οι  πρακτικές  τους  είναι  αποδεκτές!  Οι  «κοινωνικοί  αγωνιστές»    επειδή  τους    βαφτίσαμε  «κοινωνικούς» μπορούν    υπερηφάνως  να  καίνε,  να  ξυλοφορτώνουν   να  σκοτώνουν  να  ληστεύουν , να  καταστρέφουν, να  καρπαζώνουν, να  πυροβολούν     γενικώς  να  κάνουν  όλα  όσα  στους  «άλλους»  απαγορεύονται.

Επίσης  σημαντικό  είναι  ότι  ουδέποτε  από  τον  χώρο  της  ΝΔ   εξισώθηκε  η  μια  βία  με  κάποια  άλλη, ουδέποτε  υπήρξαν  συμψηφισμοί, ουδέποτε  έγινε  προσπάθεια  αθώωσης  κάποιας  βίας  και  ουδέποτε  έγινε    κάποια  ταύτιση  της  ΧΑ  με  τον  ΣΥΡΙΖΑ  γενικώς  και  αορίστως. Αυτό  που   σταθερά  λέει   η  ΝΔ   είναι  ότι  η   παράνομη   βία  (που  προφανώς  έχει  διαβαθμίσεις )   πρέπει  να  καταδικάζεται   «απ΄ οπουδήποτε  και  αν  προέρχεται».

» Η   θεωρία  των  δύο  άκρων»  λοιπόν – ένα  ΣΥΡΙΖΑίικο  κατασκεύασμα  επαναλαμβάνω –   είναι  μια  ανοησία.   Οσο  για  τα  ίδια  τα  άκρα…  τι  να  κάνουμε  ;  Υπάρχουν !!!  Είτε  σκεφθούμε  τον    κλασικό  άξονα  «αριστερά- δεξιά»  πάνω  στον  οποίο  εντάσσονται  τα  πολιτικά  κόμματα,  είτε   υιοθετήσουμε     άλλα  σχήματα   (τετράγωνα,  κύκλους  )  που  προσπαθούν   να  ερμηνεύσουν    με  πιο  σύνθετο  τρόπο   το  πολιτικό  φαινόμενο  ,  άκρα  υπάρχουν ! Οπως  υπάρχουν  και  ακραίες  απόψεις.  Από  μόνες  τους   όμως  δεν  αποτελούν  πρόβλημα  για  τις  Δημοκρατίες. Το  να   είσαι  υπερ  της  κατάργησης  της  φορολογία  κι ο  καθένας  να  πληρώνει  μόνο   για  τις   υπηρεσίες  που  χρησιμοποιεί, το  να  είσαι  υπέρ  της  κρατικοποίησης  των  πάντων  ακόμα  και  των  ψιλικατζίδικων, το  να  είσαι  υπερ  της  παιδοφιλίας ή  εναντίον  των  σεξουαλικών  σχέσεων  εκτός  γάμου,  το  να  είσαι  υπέρ  της  ποινής  του  ακρωτηριασμού  για  κλοπές  είναι  ακραίες  απόψεις. Ο  καθένας  μπορεί  να  τις  έχει  όπως  μπορεί  και  να  έχει  ένα  εικόνισμα  του  Στάλιν, του  Χίτλερ  ή  του  Μάο  και  να  το  σταυροπροσκυνάει και να ονειρεύεται επιβολή ολοκληρωτικών καθεστώτων. Το πρόβλημα είναι οι πράξεις . Το  πρόβλημα  για την κοινωνία  ξεκινάει    από  τη  στιγμή  που  τις  απόψεις  αυτές  ή  και  πολύ  μετριοπαθέστερες  κάποιος  θέλει    να   τις  επιβάλει   καρπαζώνοντας (για  αρχή)  στη  συνέχεια ανοίγοντας  κεφάλια, μαχαιρώνοντας, καίγοντας σκοτώνοντας.

Το  πρόβλημα   είναι  η   βία,  το  τσαμπουκαλίκι, το  «έτσι  θέλω»  και  η  προστασία  του  πολίτη   και   της  κοινωνίας  από  τέτοια  παρδαλόχρωμα  φασιστικά  φαινόμενα. Οι  υπόλοιπες  συζητήσεις  είναι   για  κάποιους   «σωτήριες»  υπεκφυγές  και  για  κάποιους  άλλους   ένδειξη   ανεπίτρεπτης  αφέλειας.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ   Τελικά    την  ύπαρξη  των  δύο  άκρων  αποδέχεται  και ο  ΣΥΡΙΖΑ  όπως  έγραφα    και  στο  https://firiki2010.wordpress.com/2013/09/28/%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%AC%CF%89%CF%84%CE%BF-%CE%BF-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1/ Απλώς   αυτός  δηλώνει  πως  είναι  το  καλό…  άκρο.

Posted in Uncategorized | 34 σχόλια

Επίδειξη κούφιου «αντιχρυσαυγιτισμού»

Η  προσέγγιση  της  πλειοψηφίας  των  δημοσιογράφων  στο  θέμα  της   ποινικής  δίωξης  των  στελεχών  της  ΧΑ  είναι  επιεικώς  τρισάθλια.   Υπερβολές,  ανακρίβειες, αυθαίρετα  συμπεράσματα  και  βέβαια  σταθερή  προσπάθεια  ο  δημοσιογράφος  παρουσιαστής  να  έχει  πάντα  τον  τελευταίο  λόγο. Ενα  χαρακτηριστικό  περάδειγμα    η  αντιμετώπιση  του  ποινικολόγου  κ  Δημητρακόπουλου  στο  χθεσινό   magazino    του  Σκάϊ

Επί  ωρα  οι  παρουσιαστές  και  ρεπόρτερ  ασχολούνταν  με  τις  απολογίες  των  στελεχών  της  ΧΑ ,   τις  ερωτήσεις  που  τους  έγιναν,  τις  απαντήσεις, τις  κατά  τη  γνώμη  τους  αντιφάσεις κλπ Κανένα  πρόβλημα ! Ωσπου  κάπου  εκεί  ήρθε  και  η  σειρά  του κ  Δημητρακόπουλου.  Ποινικολόγος  είναι  ο  άνθρωπος….  τι  λογικότερο   από  το  να   θελήσει  να  σχολιάσει  τη  νομική  πλευρά  της  υπόθεσης;  Αλλά  ο  κ  Δημητρακόπουλος    είναι  από  αυτούς  που  -καλώς ή  κακώς  αδιάφορο-  έχουν  την  άποψη  ότι  το  κατηγορητήριο  «δεν    στέκεται». Μόλις  λοιπόν  πήγε  να  διατυπώσει  αυτή  την  άποψη  του  ο  κ  Ευαγγελάτος  του  εξήγησε  πως  «εδώ  συζητούμε  πολιτικά», ο  Δημητρακόπουλος  φυσιολογικά  επέμεινε  να  διατυπώσει  την  άποψη  του,  του  είπαν  πως  βγήκε  για  «άγρα  πελατών»  και  ακολούθησε  ένας  μικρός  χαμός για  να  διακοπεί  από  διαφημίσεις  και  να  συνεχιστεί  μετά.

Την  άποψη  του    περί  προβληματικού  κατηγορητηρίου  τελικά  ο  κ Δημητρακόπουλος  έστω  και  μετ΄ εμποδίων   την  διατύπωσε, όπως  και  φρόντισε  να  υπερασπισθεί  την  λειτουργία  της  δικαιοσύνης,  η  οποία    όπως  είπε  δεν  καταλαβαίνει  από  πιέσεις  και  πως  οι  μόνες  πιέσεις  που  υφίσταται  – σύμφωνα  και  με  την  επίσημη    ανακοίνωση  των  δικαστικών  λειτουργών  – προέρχονται  από  τα  ΜΜΕ.

Εμένα  πάντως    μου   έμειναν  κάμποσες  απορίες

1 Αν  οι  άνθρωποι  του  Σκάϊ  ήθελαν  να  συζητήσουν  ένα  θέμα  «πολιτικά»   γιατί  φώναξαν  ένα  ποινικολόγο;  Δεν  ήταν  επαρκής  η  δική  τους  «αυθεντία»;

2. Οι  απόψεις  του κ  Δημητρακόπουλου  για  το  θέμα  της  ποινικής  δίωξης     των  στελεχών  της  ΧΑ    είναι  γνωστές. Τις  είχε  διατυπώσει  προ  ημερών    και  στον  «Αντένα»   και  μάλιστα  τον  είχαν  κόψει  στον  αέρα  επειδή  δεν  αρέσανε.  Οταν  λέω  «τον  κόψανε  στον  αέρα»  κυριολεκτώ. Δεν  τον  κόψανε  με  μισοτελειωμένη  τη  φράση  του  ή  με  την  συνήθη    επίκληση  της  ανάγκης  διαφημίσεων. Τον  έκοψαν   απροειδοποίητα   και  αγενέστατα   κι  ενώ  μιλούσε ! Γιατί  λοιπόν   ο  Σκάϊ  φώναξε  τον  κ  Δημητρακόπουλο    αν  δεν  ήθελε  να  ακουστούν  οι  απόψεις  του  κι  όχι  κάποιον  άλλο  ποινικολόγο.;

3.  Μήπως    τα  κανάλια – εκτός  από  την  λαχτάρα  τους  για  τα  νούμερα – θέλουν  να  κάνουν   και  επίδειξη  «αντιχρυσαυγιτισμού»  καλώντας  ανθρώπους  που   έχουν  μια  κάπως  διαφορετική  άποψη    για  να  τους  «κράξουν»;

4.  Είναι  δυνατόν  να  πιστεύουν    πως    με  τέτοιου  είδους  συμπεριφορές    και  τις  διάφορες  υπερβολές  και  ανακρίβειες   πολεμάνε  την  ΧΑ;   Είναι  δυνατόν   να  μην  καταλαβαίνουν  ότι  κοντεύουν  να  κάνουν  τους  απίθανους,    ανόητους,  τραμπούκους  της  ΧΑ   συμπαθείς;

5.  Μήπως  κάποιοι  ενδιαφέρονται   κατά  βάθος  να  διασώσουν    την  ΧΑ;  Ή   έστω  μήπως  αυτή  η    επίδειξη  κούφιου    «αντιχρυσαυγιτισμού»  στόχο  έχει  τελικά   το  να  μη  μπει   το  πρόβλημα  στις  σωστές   του   διαστάσεις  για  να  μην  αντιμετωπισθεί  συνολικά; Θα  το  μάθουμε  μάλλον σύντομα.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ  Αν  τυχόν   ανησυχούσατε  … τα  καλά  μας  τα  κανάλια  μας  ενημέρωσαν    ότι   τα  προφυλακισμένα  στελέχη  της  ΧΑ   έφαγαν  χθες  γίγαντες, τουρσί και  ταραμοσαλάτα (το  πρωί  είχαν  τσάϊ  με  φρυγανιές)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε

Το θέμα δεν είναι αν κάποιος με «μισεί» και γιατί, αλλά να μη μου σπάσει το κεφάλι .

«Αλλο  το  ταξικό  μίσος  και  άλλο  το  φυλετικό  μίσος»  Αυτή  την   «μεγαλοφυή » ατάκα  εξαπέλυσε  ο    Γραμματέας  της  Κεντρικής Πολιτικής  Επιτροπής   του  ΠΑΣΟΚ  κ Ανδρουλάκης   απευθυνόμενος    τις  προάλλες  στον  κ  Βορίδη   σ΄ένα  τηλεοπτικό  τραπέζι    καθώς  ο τελευταίος προσπαθούσε νς  εξηγήσει  το  αυτονόητο:  πως δεν  υπάρχουν  λόγοι  που  να  νομιμοποιοπούν την….  παρανομία  και  τον  τραμπουκισμό.

Προσωπικά  δεν  έχω  καμμιά  αντιρρηση. Άλλο  το  ταξικό  μίσος, άλλο  το  φυλετικό, άλλο  το  οπαδικό κι  άλλο  το  μίσος που  νιώθει  κάποιος  γι  αυτόν  που  του  έφαγε  τη  γκόμενα  . Μόνο  που  δεν  είναι  αυτό  το  θέμα  μου  (ουτε  ήταν   το  θέμα  της  συζήτησης  του  τηλεοπτικού  τραπεζιού)

Δεν  με  νοιάζουν  τα  είδη  του  μίσους  και  οι  εννοιλογικές  διακρίσεις  του.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί  κάποιος,  επειδή  είμαι  από  τη  Ζάμπια,

Δεν  με  νοιάζει   αν  με  μισεί, επειδή  έχω  περισσότερα  φράγκα  από  αυτόν  και   νομίζει  ότι  του  τα  χρωστάω.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί,  επειδή  είμαι  Ολυμπιακός  και  «του  παίρνω  τα  πρωταθλήματα»  με  τη  διαιτησία.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί,  επειδή  θεωρεί  ότι  ανήκω  σε  άλλη  κοινωνική  τάξη,  σε  άλλη  συντεχνία, σε  άλλο  κόμμα, σε  άλλη  κοσμοθεωρία.

Στην  πραγματικότητα  δεν  με  νοιάζει   καν  αν  με  μισεί.  Κατά  πάσα  πιθανότητα  ούτε  κι  εγώ  τον  χωνεύω   και  δεν  έχω  καμμιά    υποχρεωση  για  κάτι  τέτοιο.  Εχει    μάλιστα  το  δικαίωμα  (όπως  κι  εγώ   άλλωστε)  να  κολλήσει  τη  φωτογραφία  μου  στην  πόρτα  και  να  κάνει   σκοποβολή  με    βελάκια.Αυτό  που  με  νοιάζει    είναι  να  μη  μου  ανοίξει  με  ένα  καδρόνι   το  κεφάλι, να  μη  μου  κάψει  το  μαγαζί,  να  μη  με  μαχαιρώσει.   Αυτό  είναι    που  δεν  έχει  δικαίωμα. Ο,τι  είδος  μίσους  και  να  νιώθει  !

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Posted in Uncategorized | 10 σχόλια

Τη μούρη… κρέας.

Ζούμε  ενδιαφέροντες  καιρούς. Απρόβλεπτες  καταστάσεις.  Και  η  πραγματικότητα  είναι  δύστροπη.   Αντε    να  το  βολέψεις  στο  μυαλό  σου    ότι  Σάββατο  πρωί  απαγγέλονται  βαρύτατες  κατηγορίες  κατά  αρχηγού  κόμματος  και  κάμποσων  βουλευτών  και  στελεχών  του  οι  οποίοι  συλλαμβάνονται . Τσιμπιέσαι. Λες :  »  Είναι  δυνατόν; Λογικά  δεν  έπρεπε  να  συμβεί»  Μετά  τον    αρχικό  αιφνιδιασμό  ξεσαλώνεις  κι  αρχίζεις  να  δίνεις  ερμηνείες  και  να  φτιάχνεις  σενάρια  (πολιτικά  νομικά  κ.α.)    και  να  κάνεις  διάφορες  μαλακίες  ( πχ  ο    Συριζαίος -λέμε  τώρα-  Μιχελογιαννάκης  – ξέρετε  «ο  ανδρός  πεσούσης  πας  ανήρ  ανδρεύεται»   – κατάθεσε  μήνυση  κατά  ΝΔ  και  ΠΑΣΟΚ  γιατί  καθυστέρησαν  να  κινηθούν  κατά  της  ΧΑ)  Βιάζεσαι , πρέπει  να  προσαρμόσεις  την  πραγματικότητα  στις  ιδεοληψίες  σου  και  πρέπει  να  το  κάνεις  άμεσα.  Χωρίς  να  ξέρεις ,  χωρίς  να  καταλαβαίνεις, χωρίς  να  θέλεις  να  μάθεις.

Και  πάνω  που  την  έχεις  ψιλοτακτοποιήσει  την  πραγματικότητα    κι  έχεις  βρεί  μια  περπατησιά  κι  ένα  ρυθμό, έρχεται    η  ίδια  Δικαιοσύνη  που  αποφάσισε  τις  συλλήψεις   να  αποφασίσει   την  μη  προφυλάκιση  κάποιων   από  τους  συλληφθέντες.  Νέο   νταράκουλο  , νέος  αιφνιδιασμός,  καινούργια  σενάρια.  Θρηνωδίες,  αναζήτηση  ευθυνών,  φταίει  ο  Δένδιας  ,  να  παραιτηθεί  ο  Αθανασίου  ,   «κατάρρευση  του  επικοινωνιακού  σχεδιασμού» ,  «να   διωχθούν   οι  δικαστικοί  που  αποφάσισαν  την  μη  προφυλάκιση», ο  καθένας  την  μαλακία  του  με  πρώτους  (πρώτους  με  διαφορά )  και  καλύτερους    τους  δημοσιογράφους . Ο,τι  να΄ναι !

Μετά  την  Τετάρτη    έρχεται  ως  γνωστόν  η  Πέμπτη. Αποφασίζεται  η  προφυλάκιση  Μιχαλολιάκου.  Την  αποφάσισε  η  ίδια   Δικαιοσύνη    που  αποφάσισε  όλα  τα  προηγούμενα.  Αλλο  ξεβόλεμα.  Αντε  πάλι   καινούργια  σενάρια ,  κουβεντολόϊ  για  συμβιβασμούς,  για  αντιφάσεις,   για  τήρηση  ισορροπιών,  άντε  πάλι   η  προσπάθεια  να  δικαιολογήσεις  τις  ανοησίες  που  έλεγες  χθές,   αλλά   δεν  τις  έλεγες    προχθές, αλλά  ήταν  σημαία  σου  πριν  ένα  μήνα.  Χαμός.  Και  μετά  θα  έρθει  και  η  Παρασκευή  και  το  άλλο  Σάββατο  κι  ο  άλλος  μήνας  κι  εσύ  θα  προσπαθείς  να    βολέψεις  την  πραγματικότητα  στις  δικές  σου  εμμονές  και  τις  ιδεοληψίες  και  στην  προσπάθεια  σου  να  κερδίσεις  τον  «έπαινο  του  δήμου».  Και  κάθε  φορά  θα  έρχεται  η  δύστροπη  πραγματικότητα  να  σου  κάνει  την  μούρη  κρέας.

Κουλάρισε. Αναψε  ένα  τσιγάρο.  Σκέψου.  Μάθε. Περίμενε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Posted in Uncategorized | 2 σχόλια

1000 αναρτήσεις !

Oταν  πατήσω  το  κουμπί  για  την  ανάρτηση  αυτού  του  κειμένου  ο   σχετικός   μετρητής  θα  γράψει … 1000  !!! ( Χειροκροτήματα )  Εκ  των  πραγμάτων  λοιπόν     η  σημερινή  ανάρτηση  έχει  πανηγυρικό  χαρακτήρα    και  δίνει  μια  ευκαιρία   να  μιλήσω  για  το  αγαπημένο  μου  θέμα.   Όλοι  έχουμε  ένα  αγαπημένο  θέμα. Και  η  πλάκα  είναι  πως  έχουμε  όλοι  το  ίδιο….  Τον  εαυτό  μας  ( Γελάκια)  Δεν  το  βρίσκω  κακό. Αρκεί  να  μην  το  παρακάνουμε  και  να  συνειδητοποιούμε   ότι  το  δικό  μας  αγαπημένο  θέμα    δεν  είναι  το  αγαπημένο  θέμα  του  άλλου.  Πολλές  φορές   απλά  … χέστηκε,   όταν  του  λέμε – ενδεχομένως  του  ξαναλέμε-  τις  ίδιες  προσωπικές  μας  ιστορίες.  Θέλει  κι  αυτός  να  πει  τις  δικές  του  !

Το  θέμα  μου  λοιπόν  είμαι….  εγώ  ,  το  firiki2010    και  οι 1000  αναρτήσεις  του.

Λοιπόν  εμένα  μου  φαίνονται  πολλές  γι  αυτά  τα  3,5  σχεδόν  χρόνια. Και  μια  και  οι  συντριπτικά  περισσότερες  είναι  προσωπικά  μου  κείμενα    μου  φαίνονται  ακόμα  περισσότερες. Θα  μου  πείτε… «ουκ  εν  τω  πολλώ  το  ευ».     Και  θα  έχετε  και  δίκιο.   Παρά  ταύτα    προσωπικά  τις  θεωρώ  τις  περισσότερες  αξιοπρεπείς    και  μερικές    εξαιρετικές. ( Καταλαβαίνετε  πως  η    διαδικτυακή  ανωνυμία    περιορίζει    την  υποχρέωση    μετριοφροσύνης). Κάποιες  βέβαια  περιλαμβάνουν  (αναπόφευκτα;)  επαναλήψεις,   κάποιες    είναι  λίγο  «τσαπατσούλικες»,   κάποιες  δεν  πιάνουν  το  θέμα  τους  απ΄ όλες  τις  πλευρές ,   αλλά  νομίζω  πως  αν  ήταν  κάπως  αλλιώς  θα  ανέβαζα  ανάρτηση  κάθε  εβδομάδα  και  το  πιθανότερο  είναι  ότι  δεν  θα  την  διαβάζατε  1.   επειδή  θα  είχατε  ξεχάσει  την  ύπαρξη  του  blog   και   2.  επειδή  θα  ήταν  πολύ  μεγάλες. Εξ  άλλου  η  φιλοδοξία  μου    δεν  ήταν  να  συγγράφω  μελέτες.

Και  ποια  ήταν  η  φιλοδοξία  μου;  Να  λέω   την  άποψη  μου,  φαντάζομαι.   Και  να  την  συζητάω.  Γι  αυτό  και  οι  σχολιασμοί  μου  σε  άλλα  blogs   (πάντα  ως  firiki2010). Οπως  συζητάμε  με  την  παρέα  πίνοντας  ένα  ποτήρι  κρασί.  Εντάξει… λίγο  πιο  συγκροτημένα  γιατί  … scripta  manent   και  γιατί  όταν  γράφεις  έχεις  την  ευκαιρία  να  σκεφτείς  διαφορετικά. Και  βέβαια  γιατί    η  κουβέντα  στην  παρέα    συχνά  οδηγείται  σε  ένα  καθόλου  δημιουργικό …. χάος.   Ασε  που  στις  παρείστικες  κουβέντες  μισώ  τα  «μνημόσυνα» :   «Θυμάσαι  τότε  στο  Ηράκλειο  ….;»,  «Θυμάσαι  τον  Κώστα  που….». «Τον Γενάρη   του   1990  που  λέτε  πηγαίνω  και  βρίσκω  τον…»

«Και  που  λες  την  άποψη  σου,  τι  γίνεται ;»   θα  μου  πείτε.   Ελα  ντε  !  Την  γράφω, την  διαβάζετε   εσείς   και  κάμποσοι  άλλοι  ( μη  νομίζετε  ότι  διαβάζετε  και  κανένα  ιδιαίτερα  δημοφιλές  blog),  την  διαβάζουν   σε  άλλα  blogs   μάλλον   περισσότεροι,   την  συζητάμε, κάνουμε  ενδεχομένως  την  πλάκα  μας, καμμιά  φορά  «σκοτωνόμαστε »  (ευπρεπώς  σχεδόν  πάντα),    και  πάμε  παρακάτω.  «Ε, και; » Δεν  υπάρχει  αγαπητοί  αναγνώστες  «και» !  Αν  συζητάμε  για  κάτι  χειροπιαστό, αν  αναζητάμε  μια  συνέπεια  ορατή, αν  ψάχνουμε  ένα  αποτέλεσμα  μετρήσιμο  ….  δεν  υπάρχει !  That΄s  all !

Υπάρχουν  όμως  αυτά  τα  «μη  χειροπιαστά»,   αυτά  που  πλανώνται  ως  αίσθηση, ως  ευχή, ως  ανόητη  ελπίδα  Η  ικανοποίηση  από  την  ολοκλήρωση  ενός  κειμένου  που  σου  αρέσει (θυμάμαι  να  γράφω  κείμενα    και  να  … σκάω  στα  γέλια), η    ελπίδα  ότι  κάποιος  διαβάζοντας  ένα  κείμενο θα  εμπλουτίσει  λίγο  την  οπτική  του,  η  πεποίθηση  πως  γράφοντας  για  κάτι  ο  ίδιος  το  σκέφτομαι  λίγο πιο  σωστά,  η   φανταστική  εικόνα   κάποιου  που  διαβάζοντας  κουνάει  επιδοκιμαστικά  το  κεφάλι  του,  η  προσδοκία  του  να   συνεχίσουμε  να   γινόμαστε  διαρκώς   περισσότεροι  αναγνώστες, σχολιαστές   (γιατί  όχι  κάποια  στιγμή  και  συνεργάτες;),  η  αίσθηση  ότι  κάπου,  κάπως μια  καλή  ανάρτηση  μπορεί  να  αφήσει  ένα  ίχνος.

Αυτά  τα  μη  χειροπιαστά –  αλλά  για  μένα  εξόχως  γοητευτικά –  με  κουβάλησαν     στον … Ολυμπο   των  1000  αναρτήσεων   (αχ ,  αυτή  η  μετριοφροσύνη  μου !) .

Τις  πιο  θερμές  ευχαριστίες μου  σε   αναγνώστες , σχολιαστές ( ιδιαίτερα), σε όσους  αναδημοσίευσαν  κείμενα  μου, στα  blogs  που  με  έχουν  στη  λίστα  ιστολογίων  τους .

Πατάω  το  κουμπί  ! 1.000  αναρτήσεις  !  Πάμε  παραπέρα !   Για  τις  2.000 ;;;  Μπορεί ναι … μπορεί  και  όχι !   (Ο  Καβαφικός  Θεόκριτος  μου  ψιθυρίζει :«…  Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, / πρέπει νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος./Εδώ που έφθασες, λίγο δεν  είναι / τόσο  που  έκαμες  μεγάλη  δόξα…»)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Posted in Uncategorized | 4 σχόλια

Χρυσή Αυγή ( α. Γιατί β. Τι να κάνουμε )

  Σήμερα  αναδημοσιεύω  ως  ενιαίο  κείμενο  (όποιος  αντέχει….  το  διαβάζει)   κάτι  που    ανάρτησα – λόγω  μεγέθους -σε  δυο  συνέχειες  (17-18/9/2012)  και  αφορά  τη  γιγάντωση  και  την  πολιτική  αντιμετώπισης   της  ΧΑ.  Λόγω  των  καταιγιστικών  εξελίξεων    των ημερών  το  θέμα  είναι  και  πάλι  επικαιρο  αλλά    αν  έγραφα  ένα  καινούργιο  κείμενο     θα  ήταν    επί  της  ουσίας  … τα  ίδια  πράγματα  με  άλλα  λόγια.  Γι΄ αυτό……..

  Χρυσή  Αυγή    (α. Γγιατί  β. Τι να  κάνουμε )

Οφείλω  να  ομολογήσω  ότι  τις  εκλογικές  επιδόσεις  της  ΧΑ –   ιδίως  την  επίδοση  του  Ιουνίου-  δεν  τις  περίμενα . Με  τίποτα.   Την   γενικότερη   έκπληξη  και  την  απορία  τις  διαδέχθηκε  η  ανησυχία κι  αυτήν  η  προσπάθεια  περιθωριοποίσης  της (βλέπε  συναντήσεις  αρχηγών  κομμάτων  με  τον  Πρόεδρο  της  Δημοκρατίας,  εκλογή  αντιπροέδρου  Βουλής  κλπ). Απ΄ ό,τι  δείχνουν  τα  πράγματα  η  ΧΑ “δεν  καταλαβαίνει”  από  κάτι  τέτοια  και  οι  δημοσκοπήσεις  (όσο  μπορεί  μανείς  να  τους  έχει  εμπιστοσύνη)  λένε  ότι  είναι  το  μόνο κόμμα που τα  ποσοστά  του  παρουσιάζουν  άνοδο!

Τα  δυο  ερωτήματα  που  ανακύπτουν είναι:

1 Γιατί:  και  2. Και  τώρα  τι  κάνουμε;

ΓΙΑΤΙ

Το   όχημα  που  έφερε  την  ΧΑ   στη  Βουλή  είναι  κατά  βάση η  λαθρομετανάστευση , τα  προβλήματα  που  δημιούργησε και  ο  τρόπος  που  “  αντιμετωπίσθηκε”. Ενώ  επί  χρόνια  είχαμε  μια  σταθερά  αυξανόμενη  ροή   λαθρομεταναστών,  δεν  έγινε  καμμιά  ουσιαστική  προσπάθεια  ανακοπής  της,  ενδεχομένως  και  με  σκληρά    μέτρα,  που  όμως  θα  έδιναν  το  μήνυμα  ότι  η  χώρα  δεν  μπορεί, δεν  θέλει  και  δεν   είναι  “ξέφραγο  αμπέλι”. Η  ανησυχία  και  η    δυσαρέσκεια  του  κόσμου  που  είτε  υφίστατο  είτε  διέβλεπε  τα  προβλήματα  από  την  παρουσία  τεράστιου  αριθμού,  εξαθλιωμένων, άλλης  κουλτούρας  και  αδύνατο  να  αφομοιωθούν  λαθρομεταναστών,   απαξιώθηκαν  ως  ρατσισμός  και  ως  ξενοφοβία.  Το  πρόβλημα  δεν  το  αντιμετωπίσαμε  στις  πραγματικές  του  διαστάσεις  ως  κοινωνία, η  Πολιτεία  το  υποτίμησε   (κάποιες  συμπεριφορές  της  μάλιστα  το  όξυναν) κι  έτσι  όποιος    είχε  το  πρόβλημα  ήταν  υποχρεωμένος  να  το  λύσει  μόνος  του. Εκεί  ήρθε  να  δώσει  “χείρα  βοηθείας”  η  ΧΑ.  Ακτιβισμός,  αυτοοργάνωση,  παρέμβαση  στην    ταλαίπωρη  καθημερινότητα  στις  γειτονιές  του  Αγ Παντελεήμονα  και  θριαμβευτική  είσοδος   το 2010  στο  Δήμο  της  Αθήνας  με  ποσοστά  που  στις  προβληματικές  γειτονιές  ξεπερνούσαν  το 10% !  Ελα  όμως  που  τα  προβλήματα  (λιγότερο)  και  οι  ανησυχίες  (περισσότερο)  δεν  αφορούσαν  μόνο  τους  κατοίκους  του Αγ Παντελεήμονα !

Το  δεύτερο  σκαλοπάτι   στο  οποίο  πάτησε  η  ΧΑ   δεν  ήταν  τίποτε  άλλο  από  την   προσπάθεια  και  με  βίαιο  μάλιστα  τρόπο  να  απαξιωθεί    το  πολιτικό  σύστημα  συνολικά.  Επί  δεκαετίες  η  “Αριστερά”    κατήγγελε  το  πολιτικό  σύστημα. Η  οικονομική  κρίση    κι  ένας  καινούργιος  καθαρά    φαντασιακός   διχασμός  “μνημονιακοί-  αντιμνημονιακοί”  έδωσε  την    αφορμή  να   να  δημιουργηθεί  ένα τεράστιο   κύμα  από   ιστορίες  συνωμοσίας, ψέμματα,  μύθους,  απίθανες  προβλέψεις  και  ακόμα  πιο  απίθανες  “προτάσεις”. Ο  ορθολογισμός – που  ούτως  ή  άλλως  δεν  είναι  το  δυνατό  μας  σημείο-   στο  περιθώριο, κρεμάλες  στο  Σύνταγμα ( αλλά  και  στις  πλατείες  της  επαρχίας), “να καεί  να  καεί  το  μπου… η  Βουλή!”,  το  ανιστόρητο  “Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία – η  χούντα  δεν  τελείωσε  το  73″,  διαρκής  αναζήτηση  εχθρών   (κυρίως  στο  εξωτερικό-  “παλιά  μας  τέχνη  κόσκινο”),  “τσουβάλιασμα”  υπεύθυνων  και  ανεύθυνων, προπηλακισμοί  υπουργών   βουλευτών,  παρελάσεις  με  μαθητές  να  μουτζώνουν  τους  επισήμους.  Τι  άλλο  χρειαζόταν  για  να   αναδειχθεί   μια  προφανώς  εχθρική  προς  το  δημοκρατικό πολίτευμα   και   εξ  ορισμού   λάτρης  των  θεωριών  συνωμοσίας    ΧΑ;

“Μα”,  θα  μου  πείτε, ” η  ΧΑ  είναι  ένα  κόμμα  φιλοναζιστικό. Είναι  δυνατόν  να  το  εμπιστεύονται έστω  και  με  τέτοιες  συνθήκες   450.000 Ελληνες;”  Προσωπικά  δεν  αμφιβάλλω  ότι  ο κ Μιχαλολιάκος  έχει  στο εικονοστάσι  του  μια  φωτογραφία  του  Χίτλερ ,  θα  ήταν  πολύ  χαρούμενος  αν  ξαφνικά  εξαφανιζόταν  οι  Εβραίοι  και  το  μεγάλο  του  όνειρο  είναι  πιθανώτατα  να  ανατινάξει  ένα  gay bar.   Όμως   για  τον  μέσο  ψηφοφόρο  της  η  ΧΑ  είναι  κατά  βάσιν  ένα  κόμμα   “τσαμπουκαλίδικο”. Παίρνει  το  νόμο  στα  χέρια  της,  αν  ο  νόμος  δεν  είναι  αρκετά  καλός  τον  εφαρμόζει  με  μια  “ευρύτητα”, αν  και  αυτό  δεν  είναι  επαρκές φτιάχνει  ένα  δικό  της  “νόμο”  προσαρμοσμένο  στο  δικό  της  “εθνικό  συμφέρον”  και  στην  δικιά  της  “ηθική”.   Και  να  σας  πω  και  κάτι  που  θα  σας  κακοφανεί Αυτά   που  κάνει  η  ΧΑ  αρέσουν  σε  περισσότερους  απ΄ όσους  την  ψηφίζουν.

Σε  οποιαδήποτε  λογοκρατούμενη  και  δημοκρατική  κοινωνία  όλα  αυτά  θα  ήταν  γραφικότητες που  θα  είχαν  περιθωριοποιηθεί  και  παρανομίες  που    δεν  θα  μπορούσαν  να  επαναληφθούν. Μόνο  που  η  Ελληνική  κοινωνία  έχει  υποστεί  επί  δεκαετίες  και  με  μεγάλη  επιτυχία   ένα .. Μιθριδατισμό. [Ο  βασιλιάς  του  Πόντου  Μιθριδάτης,  επειδή  φοβόταν  μήπως  τον  δηλητηριάσουν, έπαιρνε  μικρές  μη  θανατηφόρες  και  σταδιακά  αυξανόμενες  δόσεις  δηλητηρίου,  ώστε  τελικά   να  αποκτήσει  ανοσία.  Τα  κατάφερε  τόσο  καλά, ώστε  όταν  μετά  από  μια  καταστροφική  ήττα  θέλησε  να  αυτοκτονήσει  με  δηλητήριο….  απέτυχε.] Επί  δεκαετίες  η  κοινωνία  μας έβλεπε  κάθε  είδους  βία  να  περνάει  μπροστά  από  τα  μάτια  της  σχεδόν  απαθής.  Από  τις  “αθώες”  καταλήψεις  σχολείων  μέχρι  κτίσιμο  γραφείων  καθηγητών, προπηλακισμούς, εμπρησμούς,  δολοφονίες, λεηλασίες, καταλήψεις  δημοσίων  κτιρίων, βανδαλισμούς.  Κι  αυτές  οι  πράξεις  βίας-  όλες  με  “αριστερό”  πρόσημο–  βαφτισμένες  “λαϊκοί  αγώνες”  και  φυσικά  πάντα  για  κάποιο  “δίκιο”,  σε  όσες  περιπτώσεις  δεν  επικροτήθηκαν  και  δεν  αποθεώθηκαν,  δικαιολογήθηκαν  και  μάλιστα  ιδιαίτερα  μαχητικά.   Και  από  τα  “αριστερά”  κόμματα  και  από   διασκεδαστές,  δημοσιογράφους,  καθηγητές, καλλιτέχνες  όλους  αυτούς  που  αυτοκατατάσσονται  στην  “αριστερή  διανόηση”. Ακόμα  και  η  Πολιτεία  τις  πράξεις  αυτές  βίας   τις  “σεβάσθηκε”  (με  αποκορύφωμα  τον  Δεκέμβριο  του 2008)  και  δεν  τους  επεφύλαξε  την  “αρμόζουσα”  μεταχείριση.

Εχουμε  πάθει  λοιπόν  ανοσία!  Δυο  μπουνιές  παραπάνω,  τρεις  πάγκοι  αναποδογυρισμένοι,  κανένα  μπουγέλωμα,  κανένα  μαχαίρωμα  άμα λάχει , “δεν  κάνουν  και  μεγάλη  διαφορά”!  Κάποιοι  στα   δύο   άκρα  του  πολιτικού  φάσματος   ζητάνε  ένα  “σερίφη”  που  με  τα  εξάσφαιρα  του  θα  καθαρίσει  την  πόλη  από  τους  “κακούς”,  ενα  Ζορό  που  θα  εκδικηθεί, ένα  Ρομπέν  των  Δασών   που με  την  παρέα  του   θα  αντιστέκεται    στην  εξουσία.Μόνο  που οι    ήρωες  των  παιδικών  μας  χρόνων  θριάμβευσαν  σε  άλλες  εποχές  και  με  εντελώς  διαφορετικές  συνθήκες.

Last  but  not  least .  Εμφανιζόμαστε   ανεκτικοί  ως  κοινωνία . Κάτι  που  δεν  είναι  κακό,  είναι  μάλιστα  συστατικό  χαρακτηριστικό  μιας  φιλελεύθερης  δημοκρατικής  κοινωνίας. Μόνο  που    δεν  είμαστε  και  τόσο  …. κοινωνία. Το  “κοινό  κακό” ,  το  κακό  που  αφορά  το  δημόσιο  συμφέρον    δεν  το αντιλαμβανόμαστε  και  δεν  μας  ενδιαφέρει  μέχρι  να  χτυπήσει  την  δική  μας  πόρτα. Κι  όταν  χτυπήσει  την  δικιά  μας  πόρτα  δεν  υπάρχει  κοινωνία  για  να  αντιδράσει   κι  έτσι  πρέπει  να  βρούμε  το  “δίκιο μας”  – ή  ό,τι  νομίζουμε  “δίκιο” μας – μόνοι μας  . Με  την  παρέα  μας,  την  κλίκα  μας , τους  κολλητούς  μας. Ποτέ  δεν  ήταν  η λύση . Ούτε  και  τώρα  είναι

Αν  συνεχίσουμε   έτσι  και  με  δεδομένο  ότι  οι  πρακτικές  της  ΧΑ    ανατροφοδοτούν  τον  κύκλο  της  βίας  (μην  έχετε  αμφιβολίες ότι  θα  υπάρξουν  δυναμικές  “αντιδράσεις”-  εισαγωγικά , πολλά  εισαγωγικά)  αυξάνεται  η  πιθανότητα  κάποιος  “λαϊκός”  ή  “εθνικός”  αγωνιστής  με  μαύρο  μπλουζάκι  ή  κουκούλα   να  μας  ανοίξει  το  κεφάλι  με  ένα  καδρόνι,  επειδή   θα  “είμαστε”  ομοφυλόφιλοι,  ευρωλιγούρηδες, Εβραίοι, μνημονιακοί, λαθρολάγνοι, ρατσιστές, καπιταλίστες, Αμερικανόδουλοι,  οτιδήποτε και  στο  επόμενο  στάδιο,  επειδή   πολύ  απλά   έτσι  θα  τον  βολεύει … προσωπικά.

ΤΙ  ΝΑ   ΚΑΝΟΥΜΕ

Απ΄ όσα  έγραψα  στην  αμέσως  προηγουμένως  αντιλαμβάνεσθε  ότι    κατά  την  άποψη  μου    η  ΧΑ    ούτε  αυτόνομο  πρόβλημα  είναι , ούτε   καν  η  ρίζα  του  κακού.  Εξ  άλλου  και  σε  άλλες  περιπτώσεις  έχω  υποστηρίξει  ότι  ο  “εχθρός”    δεν  μπορεί   να  είναι  το  Α  ή  το  Β  κόμμα , αλλά     συγκεκριμένες  νοοτροπίες    που  καλλιεργούνται   πολλές  φορές  ακόμα  και  σε  αντίπαλα  κόμματα.

Ας  δούμε  κατ΄ αρχήν    τι  προτείνεται   από   κάποιους   “μαχητικούς  πολέμιους”  της  ΧΑ

Να  κηρυχθεί  παράνομη  η  ΧΑ.  Πολύ  ωραία!  Αντε  και  το  έκανες! Την  επόμενη  μέρα  θα  έχεις  την  “Γαλανόλευκη Αυγή”  ή  την  “Χρυσή  Ασπίδα”   που  θα  ξεκινήσει  με  διπλάσια  ποσοστά   απ΄ αυτά  που  έχει  η  ΧΑ.  Και  θα  έχεις  και  τη  ρετσινιά (δικαιολογημένα) ότι  δεν  αντέχεις    και  πολύ  δημοκρατία.

Να  δημιουργηθεί  μέτωπο  κατά  της  ΧΑ  από  τα  υπόλοιπα  κόμματα.  Και  μετά;  Τι  ακριβώς  θα  κάνει  το  μέτωπο;  Κνίτες, Νεοδημοκράτες, Πασόκοι, Συριζαίοι  και  Δημαρίτες  αδελφωμένοι  θα  βγούν  στους  δρόμους  για  να  κυνηγούν  τους  Χρυσαυγίτες  στα  πανηγύρια  και  τις  λαϊκές ;  Χλωμό ! Δεν  θα  πηγαίνουν  οι  εκπρόσωποι  των  κομμάτων  στα  τηλεοπτικά  τραπέζια  όταν  καλούνται  και  Χρυσαυγίτες;  Ή    μήπως  θα  “πείσουν”  τα  κανάλια  να  μην  καλούν  τους  εκπροσώπους  της  ΧΑ; Αν  θυμάμαι  καλά   το 7%  το πήρε  η  ΧΑ    με μηδενική  τηλεοπτική  παρουσία !  Με  άλλα  λόγια   χέσ….. η  ΧΑ  για  το  “μέτωπο” !

Προφανώς  για  το  “μέτωπο”  υπάρχουν  και  1-2  ακόμα  ενστάσεις.

“Μέτωπα”  με  βάση  την  άρνηση  και  μόνο, μέτωπα  χωρίς  πρόταση  θετική   δεν  λειτουργούν. Οδηγούν  είτε  σε  “καπέλλωμα”  (μανούλα  σε  αυτό  η  “Αριστερά”)  είτε  σε  τερατογενέσεις  (που  ακριβώς  οδήγησε  ο  συναγελασμός  ετερόκλητων  υποκριτικά  αγανακτισμένων  στην  πλ.Συντάγματος  το  καλοκαίρι  του  2010;)

Τι  “σόϊ “  μέτωπο  θα  είναι  αυτό,  στην  οποία  θα  συμμετείχαν   οι  δολοφόνοι  της  Παρασκευής, της Αγγελικής  και  του  Νώντα   στη  Marfin , αυτοί  που  έκαψαν  την  Αθήνα  το  Δεκέμβριο  του 2008,  αυτοί  που    αποθέωναν  (και  συνεχίζουν)   κάθε  είδους   τραμπουκισμούς   επί  δεκαετίες;  Συμμαχία  με  αυτούς  ούτε   κατά  της  ΧΑ , ούτε  κατά  του…  διάβολου  αυτοπροσώπως !

Επομένως;;; Επομένως –  όσο  παράξενο  κι  αν  ακούγεται –  δεν  χρειάζεται  να  κάνουμε   κάτι  ΚΑΤΑ   της  ΧΑ ! Απαιτείται  όμως να  κάνουμε  πράγματα   ΥΠΕΡ  της  Δημοκρατίας  μας.

Πρώτ΄ απ΄ όλα   πρέπει  να  εφαρμοσθεί  ο  νόμος. Προς  όλες  τις  κατευθύνσεις, όχι  επιλεκτικά. Κι  αυτό  είναι  αρμοδιότητα  της  Πολιτείας  αποκλειστικά.  Η  επιβολή  του  νόμου  δεν  αποτελεί  δικαίωμα  της  Πολιτείας  για  να  το  ασκεί  κατά  βούληση. Είναι  υποχρέωση  της   που  μάλιστα  δεν  εκχωρείται.Κι  επειδή  ακούω  για  αυστηροποίηση  της  νομοθεσίας  τόσο  για  εγκλήματα  που  διαπράττονται  από  λαθρομετανάστες  όσο  και  για  εγκλήματα  που   είναι  εκδηλώσεις  φυλετικού , θρησκευτικού κλπ  μίσους (προς  Θεού, όχι  φωτογραφικές  διατάξεις!)    να  υπενθυμίσω  ότι  το  πρόβλημα  τόσες  δεκαετίες    δεν  ήταν   η  έλλειψη  νόμων,  αλλά   η  λειψή  εφαρμογή  τους  και  στις  περισσότερες  περιπτώσεις  η  άρνηση  εφαρμογής  τους.

Το  δεύτερο  που  πρέπει  να  γίνει  είναι  να  μπούνε  τα  προβλήματα   στις  σωστές  τους  διαστάσεις. Η  λαθρομετανάστευση    έχει  δημιουργήσει  τρομακτικά  προβλήματα. Δεν  είναι  θέμα  ρατσισμού. Το  πολιτικό  μας  σύστημα  φυσικά  και  έχει  προβλήματα  αλλά η  απαξίωση  του   συνολικά,  το  τσουβάλιασμα  υπεύθυνων  κι  ανεύθυνων,  η  ισοπέδωση  των  πάντων   δεν  οδηγεί  πουθενά. Το  “τσαμπουκαλίκι”  και  η  προσπάθεια  επιβολής  του  “δίκιου  μου”  με  τη  βία (της  Κερατέας,  του  Μεσολογγίου,  της  Χαλκιδικής,  της  Ραφήνας  κλπ)  οδηγεί   κατ  ευθείαν  στη  “ζούγκλα”.  Οι  θεωρίες  συνωμοσίας, η  διαρκής  αναζήτηση  εχθρών     και  η  άρνηση  να  κοιταχτούμε  στον  καθρέφτη   μας είναι  απλά  απoδείξεις    ανωριμότητας.

Η    επανατοποθέτηση  των  υπαρκτών  προβλημάτων  σε  πλαίσια  Ορθού  Λόγου-  απαραίτητη   προϋπόθεση  για  να  τα  λύσεις,  ώστε  να  μην  διεκδικούν  την  αντιμετώπιση  τους  παραλογισμοί  και   ποκιλόχρωμες  φασιστικές νοοτροπίες-  είναι  κυρίως   υποχρέωση  αυτών  που  συνηθίσαμε  να  ονομάζουμε  “πολιτική  και  πνευματική  ηγεσία”.   Οι  υπόλοιποι      στον  μικρόκοσμο  μας,   σε  3  φίλους  και  10  γνωστούς,  ας  κάνουμε    τα  λίγα  που  μπορούμε. Αλλά  ας  μην  σιωπήσουμε!

Αν  τυχόν  περιμένατε  κάτι “μεγαλοφυέστερο”  για  την  αντιμετώιση  της  ΧΑ λυπάμαι  που  απογοήτευσα. Ισως  όμως  κι  εδώ (όπως  και  αλλού) γρήγορες  κι  εύκολες λύσεις  δεν  υπάρχουν.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Posted in Uncategorized | Tagged | 27 σχόλια

Το πρόβλημα «Χρυσή Αυγή» συνεχίζει να υπάρχει.

Ενας  ενθουσιασμός  διατρέχει    κυρίως  τα  ΜΜΕ  για  την  σύλληψη  Μιχαλολιάκων  , Κασιδιάρηδων  και  λοιπών.  Τον  ενθουσιασμό  αυτό  δεν  μπορώ  να  τον  συμμεριστώ  γιατί  έχω  την  αίσθηση  πως  τίποτα  δεν  έχει  ακόμα  τελειώσει.  Η  «χοντρή  κυρία  δεν  τραγούδησε»   ακόμα  και  δεν  ξέρω  καν  πότε  θα  εμφανισθεί.

Κατ΄ αρχήν    είναι  από  μόνο  του  πρόβλημα    το  να  συλλαμβάνεται  με  βαρύτατες  μάλιστα    κατηγορίες  ο  αρχηγός  ενός  κόμματος  και  κάμοποσοι  βουλευτές  του    που  έχει      πάρει  7%  στις  τελευταίες   εκλογές.  Προσοχή !  Δεν  λέω  ότι  κακώς  συνελήφθη.  Η  Δικαιοσύνη  εφ΄ όσον  είχε  στοιχεία   ορθώς  ενήργησε    και  θα  ενεργούσε  ορθώς  ακόμα  κι  αν   ο  συλληφθείς  είχε  πάρει  17%  ή  27% .  Το  πρόβλημα  υπάρχει  γιατί   ένα  κόμμα  του  οποίου  στελέχη  εμφανίζονται  να  βαρύνονται  με  βαρύτατες  κατηγορίες  κατάφερε  να  συγκεντρώσει  αυτό  το  ποσοστό.  Και  μάλιστα  αν  πιστέψουμε  τις  δημοσκοπήσεις  (προσωπικά  δεν  τους  έχω  καθόλου  εμπιστοσύνη)  το  ποσοστό  αυτό  εμφανιζόταν  αυξημένο    και  προσέγγιζε  το  10-12%.

Το  πρόβλημα  συνίσταται  κατά  τη  γνώμη  μου    στο  ότι    η    (απαραίτητη  επαναλαμβάνω)  νομική  αντιμετώπιση   εγκληματικών  πράξεων   προηγήθηκε  της  πολιτικής  απαξίωσης  της  ΧΑ.  Ετσι  σήμερα  η  υποψία  που  πλανάται  και  σε  πέραν  της  ΧΑ  ψηφοφόρους  είναι  ότι  χτυπιέται  μέσω  της  Δικαιοσύνης  ένα  κόμμα ,   επειδή  δεν  μπορούσε  να  αντιμετωπισθεί  πολιτικά.

Δεν  υπάρχει  αμφιβολία ότι   η  ΧΑ    στις  τελευταίες  δημοσκοπήσεις   μετά  τη  δολοφονία  Φύσσα   είχε    σαφώς  πτωτικές  τάσεις.  Αυτό  ήταν  αποτέλεσμα    πολιτικής  απαξίωσης.  Η  δημοσκοπική  πτώση   πιθανώτατα   θα  συνεχιστεί.  Υπάρχει  όμως  η  πιθανότητα   η  πτώση  αυτή    να  μην  απεικονίζει  πολιτική  απαξίωση,    αλλά  τον    φόβο  να  δηλώσεις  υποστήριξη  σε  ένα  κόμμα  που  εμφανίζεται  στοχοποιημένο  από  τη  Δικαιοσύνη.  Κι  όταν  φοβάσαι  να  δηλώσεις  τι  πιστεύεις  η  Δημοκρατία  έχει  πρόβλημα.  Και  βεβαίως   ο  φόβος  αυτός    πισω  από  το  παραβάν  του  εκλογικού  τμήματος  δεν  υπάρχει.

Το  στοίχημα  εξακολουθεί  να  είναι    η  πολιτική  νίκη  επί  της  ΧΑ.  Το  στοίχημα   να  γίνει  αντιληπτό   από   τους  ανθρώπους  που  την  ψήφισαν  ή  ενδεχομένως  το  σκεφτόταν  ότι  η  ΧΑ  δεν  μπορούσε  να  αποτελέσει  λύση   ούτε   για  το  τεράστιο  πρόβλημα  της  λαθρομετανάστευσης, ούτε  για   τα  υπαρκτά  προβλήματα  του  πολιτικού  μας  συστήματος (αυτά  ήταν  τα  δυο  στοιχεία  που  την  γιγάντωσαν )  Η  ΧΑ  ήταν  από  μόνη  της  πρόβλημα. Τα  πολιτικά  προβλήματα  λύνονται  πολιτικά. Δεν  λύνονται   μήτε  με  το  ξύλο, μήτε  με  μαχαιρώματα, μήτε  με  μολότωφ. Οποιος  δεν  το  αντιλαμβάνεται  δεν  μπορεί να  είναι  λύση  του  προβλήματος,   είναι  μέρος  του.

Αυτό  στο  οποίο  επίσης  πρέπει    να  δοθεί  ιδιαίτερη  σημασία  είναι  πως  οι  ψηφοφόροι   (πραγματικοί  και  εν  δυνάμει )  της  ΧΑ  δεν  είναι  λάφυρο, δεν  πρέπει  να  αντιμετωπισθούν  ως  λάφυρο  και  δεν  πρέπει  να  αισθανθούν  ως  λάφυρο.  Είναι  ελεύθεροι  άνθρωποι  που    έκαναν  υπό  συγκεκριμένες  συνθήκες  συγκεκριμένες  επιλογές. Στις  Δημοκρατίες  όλες  οι  απόψεις   (οι  απόψεις  επαναλαμβάνω)   και  όλες  οι  επιλογές  είναι  επιτρεπτές.  Οπως  και οι  αλλαγές    αυτών  των  επιλογών  σε  οποιαδήποτε   κατεύθυνση ή  η  επιμονή  σε  αυτές .  Δεν  υπάρχουν  ψηφοφόροι  πρώτης  και  δεύτερης  κατηγορίας .  Οταν  απαξιώνεις   την  ψήφο  του  Α  ή  του  Β (όχι  όταν  διαφωνείς  με  αυτήν ! ) ,  όταν  θεωρείς  ως  «υποχρέωση»  του  να  ψηφίσει  έτσι  ή  αλλιώς,   όταν   του    αποκλείεις  επιλογές  αναιρείς  την  ουσία  της  Δημοκρατίας !  Αν  τυχόν    τα  κόμματα   πέσουν  σ΄ αυτή  τη  «λούμπα»  το  πιθανότερο  είναι   οι  εν  δυνάμει  ψηφοφόροι  της   ΧΑ  να  αναζητήσουν   λύσεις  εξ  ίσου  «αντισυστημικές»  και  αδιέξοδες  ή  την  ημέρα  των  εκλογών  να   αποσυρθούν  στον    καναπέ  τους   αφήνοντας  εμάς  τους  υπόλοιπους  να  παίζουμε  … «Δημοκρατία».

Η  Δικαιοσύνη  ας  κάνει  τη  δουλειά  της.  Ούτε  απλή  είναι  ούτε  εύκολη  ιδίως  όταν  πρέπει  να  φτάσει  σε  ένα  αποτέλεσμα  που  δεν  θα  σηκώνει  αμφισβητήσεις.  Και  είναι  ιδιαίτερα  κρίσιμο   να  συνεχίσει  να  την  κάνει  εξ  ίσου  αποφασιστικά  πρός  όλες  τις  κατευθύνσεις.  Τα   πολιτικά   κόμματα   ας  κάνουν  τη  δικιά  τους  δουλειά  . Για    την  σχετική  ικανότητα    κάποιων  από  αυτά   είμαι  λιγότερο  αισιόδοξος.  Εκεί  που  είμαι  βέβαιος   πως     οι  «επιδόσεις»    θα    συνεχίσουν     να  είναι  ιδιαίτερα  φτωχές   είναι  τα  ΜΜΕ   ιδίως  βέβαια  ραδιόφωνα  και  τηλεοράσεις.  Με  Αναγνωστάκηδες  κι  Αυτιάδες  και  λοπά …. ανέκδοτα   ενημέρωση  δεν   γίνεται.   (Εξαιρέσεις  φυσικά  και  υπάρχουν)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Posted in Uncategorized | Tagged | 11 σχόλια