Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΥ ….. ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

Μετά την απότομη διακοπή της παρουσίας του ελληνισμού στην Μικρά Ασία, οι Ελληνες που ήκμαζαν εκεί, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάντα και να έλθουν πρόσφυγες εντός του ελληνικού κράτους. Η Μικρασιατική Καταστροφή έχει μείνει στην συλλογική μας μνήμη ως ο ορισμός του άγριου ξεριζωμού. Η απογοήτευση αυτών των ξεριζομένων Ελλήνων πολλαπλασιάστηκε οταν βρήκαν τους εδώ Ελληνες να τους αποκαλούν “ξένους” και “τουρκόσπορους”, και τις γυναίκες τους “παστρικές”. Για τους κατοικούντες στην Ελλάδα πατριώτες τους, οι Μικρασιάτες κατά κανόνα ήταν ξένο σώμα, άγνωστοι που ήλθαν να διεκδικήσουν δουλειές και γή. Οι Μικρασιάτες υποτιμήθηκαν, κυνηγήθηκαν και γκετοποιήθηκαν.  Ανάλογα συνέβησαν και με τους Πόντιους πριν δέκα-είκοσι χρόνια. Οι ελληνοπόντιοι της τέως ΕΣΣΔ για τους οποίους όλοι είμασταν περήφανοι όσο ήταν στην ΕΣΣΔ, μόλις γύρισαν στην μητέρα πατρίδα έγιναν Ρωσοπόντιοι. Στοιβάχθηκαν στο Μενίδι, στην Θεσσαλονίκη και κάποιοι στην Θράκη. Με τον ίδιο τρόπο οι Βορειοηπειρώτες  τους οποίους τόσοι “απειλούσαν” οτι θα ελευθερώσουν, έγιναν Αλβανοί όταν μπόρεσαν να περάσουν τα σύνορα και να έλθουν στο Ελληνικό κράτος.  Ολοι αυτοί οι πατριώτες μας ήταν μετανάστες. Με έθιμα που μπορεί εν μερει να διέφεραν από την ισοπεδωτική ομοιομορφία του νεο-ελληνικού αστικού πολιτισμού της τηλεόρασης και των events. Mε γλώσσα ιδιωματική που κρατάει ζωντανούς αρχαίους γραμματικούς τύπους και περίεργη προφορά, με την ίδια πίστη στην Ορθοδοξία και πιθανότατα πολύ περισσότερο Ελληνες από πολλούς από εμάς που μιλάμε ελληνικά, έχουμε ελληνική συνείδηση και ελληνική ιθαγένεια επειδή βρεθήκαμε την κατάλληλη στιγμή, εντός των ορίων του νέου ελληνικού κράτους.

Αν δεν είναι αυτή η κατηγορία ανθρώπων δεκτή και ανεκτή, πώς μπορεί να είναι αυτοί που μιλάν άλλη γλώσσα, έχουν άλλη εθνική συνείδηση, κατά κανόνα, πιστεύουν σε άλλο χριστιανικό δόγμα ή άλλη θρησκεία, έχουν άλλα έθιμα ή ακόμα και άλλο χρώμα δέρματος; Αν στην πρώτη ομάδα αγωνιωδώς προσπαθούμε να βρούμε και να τονίσουμε τις διαφορές για να “ξεχωρίσουμε” και να κατηγοριοποιήσουμε ως “διαφορετικούς” από εμάς και “ξένους” αυτούς που είναι ίδιοι με εμάς, τι τύχη μπορεί να έχουν αυτοί που ανήκουν στην δεύτερη ομάδα; Αυτοί είναι οι εξαθλιωμένοι και πεινασμένοι που εγκληματούν, όπως ακριβώς μεταχειρίζονταν κάποιοι άλλοι εμάς τα πρώτα χρονια της μετανάστευσης στην Αμερική ή στην Νότα Αφρική που οι Ελληνες δεν ακολουθούσαν τις σειρές των λευκών αλλά των μαύρων και υφίσταντο την ίδια ρατσιστική συμπεριφορά. Κάνουμε οτι μας έκαναν και σκεφτόμαστε όπως σκεφτόντουσαν άλλοι για εμάς.

Η αλήθεια είναι οτι ο “ξένος” δεν είναι καλοδεχούμενος από τον ντόπιο. Ακόμα και αν αυτός μιλάει την ίδια γλώσσα, έχει την ίδια εθνική συνείδηση, την ίδια θρησκευτική πίστη, την ίδια ιστορία και παρόμοια έθιμα. Ο “ξένος” είναι άγνωστος και ως άγνωστος, διαφορετικός. Ξεβολεύει.  Πολύ περισσότερο σε εποχές κρίσης και μεγάλης ανασφάλειας.  Πολύ περισσότερο που με τον εξαθλιωμένο “ξένο”, τον πρόσφυγα, έρχονται περισσότερο σε επαφή αυτοί από τους ντόπιους που ο καθημερινός βιοπορισμός δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια να το “φιλοσοφήσουν”. Αλλοτε πάλι οι εξαθλιωμένοι “ξένοι” εισβάλλουν στην ηρεμία, την καθαρότητα και την γαλήνη των άλλων. Αλλοιώνουν την καθημερινότητα τους και “μουτζουρώνουν” την εικόνα της τάξης στην οποία οι άλλοι έχουν εθιστεί.  Είναι το ίδιο που συμβαίνει και με τα κέντρα αποτοξίνωσης ή τους φορείς μεταδοτικών ασθενειών που έχουν προξενήσει τόσο κοινωνικό ρατσισμό. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αν και δεν νομίζω οτι το πολυθέλουμε, δεν υπάρχει καμμία ηθική βάση που να δικαιολογεί την συμπεριφορά μας. Γιατί η εξύβριση ενός προσώπου που είναι Ελληνας συνιστά ποινικό αδίκημα και η εξύβριση ενός “ξένου” δεν είναι; Και η εξύβριση δεν γίνεται μόνο με λόγια, αλλά και με έργα. Γιατί για το έγκλημα ενός Ελληνα δεν φταίνε οι υπόλοιποι Ελληνες, αλλά για το έγκλημα ενός “ξένου” φταίνει όλοι οι “ξένοι” ακόμα και αν είναι διαφορετικοί μεταξύ τους;

Και πρώτα από όλα αυτά που διατεινόμαστε οτι θέλουμε να προστατεύσουμε μας οδηγούν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Ο ελληνισμός δεν ήταν ποτέ ξενοφοβικός. Αντίθετα, η προαιώνια πορεία του ήταν αυτή του ξενιτεμού, της παρουσίας σε άλλους τόπους και πολιτισμούς και η διατήρηση της επαφής με το κέντρο με τρόπο που έκανε αναπόφευκτη την αμφίδρομη πολιτιστική επιρροή, τις επιδράσεις ή και τις μείξεις όπως αποδεικνύουν και τα διάσπαρτα στην Αττική ιδίως, αλλά όχι μόνο, ιερά των Αιγυπτιακών Θεοτήτων της ελληνιστικής περιόδου, οπότε και κατ’εξοχήν τονίσθηκε η εξωστρέφεια του ελληνισμού και η δημιουργική σύμμειξη του με πολιτισμούς άλλους. Πολλοί από τους ρήτορες, φιλοσόφους και δασκάλους, για να μην πούμε για πολλούς από τους Αγίους της  Ορθοδοξίας, από αυτούς που ήκμασαν τότε υπό τα ελληνικά ή εξελληνισμένα ονόματα τους, ήταν αιγύπτιοι, σύριοι, φοίνικες, εξελληνισμένοι εβραίοι και οτι άλλο μπορεί κανείς να φανταθεί και περιγράφει ο Καβάφης στα ποιήματα του. Το ίδιο και στο Βυζάντιο, που όπως κάθε ανάλογη αυτοκρατορία είναι πολυεθνική με αυτοκράτορες, αξιωματούχους και αριστοκρατία έλληνες, σύριους, ιλλυρούς, αρμένιους και άλλους. Ενα Βυζάντιο που ξαναγυρνάει στον ελληνικό κορμό του, όσο και όταν συρικνωνεται αναζητώντας δύναμη από την βάση του. Το ίδιο και των ελλήνων οι εμπορικές κοινότητες στην διάρκεια της τουρκοκρατίας, όπου ακμάζει το εμπόριο εντός και εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συμβάλλουν στην διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και του πολιτισμού, ως φορείς των νέων ιδεών που αναπτύσσονται στην Ευρώπη. Το ίδιο και στην επανάσταση του 1821 που ζυμώθηκε από τα βαλκανικά κηρύγματα του Ρήγα και όπου Αρβανίτες και Βούλγαροι και Σέρβοι ομόθρησκοι πολέμησαν στην ίδια γραμμή. Ο ελληνισμός είναι εθνοκεντρικός, ξενοφοβικός και εσωστρεφής μόνο σε περιόδους μεγάλης παρακμής και αδυναμίας. Σε περιόδους ανασφάλειας και έλλειψης εμπιστοσύνης στον εαυτό μας. Οπως η περίοδος που ζούμε.

Πολύ περισσότερο δεν έχει σχέση με την ξενοφοβία η Ορθοδοξία. Με τα λόγια του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων Αναστασίου “Η ταύτιση έθνους και Εκκλησίας αδικεί την φύση της “μιάς, αγίας, καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας”. Παραθεωρεί βασικά στοιχεία του χριστιανικού πιστεύω. Η προσοικείωση της ορθοδοξίας από ένα έθνος ή ή ορισμένα έθνη επ’ουδενί δικαιολογεί την αντίληψη οτι αποτελεί σποκλειστική τους ιδιοκτησία. Ο σεβασμός και η διατήρηση της ταυτότητας μας είναι φυσικό και αναγκαίο. Ο περιορισμός όμως του Χριστού σε εθνικά πλαίσια μπορεί να καταλήξει έμμεσα στην άρνηση Του.” (Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξια, εκδόσεις Ακρίτας, σ.271) Και παρακάτω “είναι εξ άλλου αναγκαίο να παραμείνουμε ανοικτοί και εποικοδομητικοί στον διάλογο με τους ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων ή φιλοσοφικών τοποθετήσεων, “αληθεύοντες εν αγάπη”(Εφεσ.4:15).  Το ορθόδοξο ήθος επιβάλλει ειλικρινή σεβασμό προς την ιδιαιτερότητα και ελευθερία του άλλου, ανεξαρτήτως του τι πιστεύει ή του αν πιστεύει. Φανατισμός και ξενοφοβία, μετατροπή του εκκλησιαστικού φρονήματος σε ιδεολογικά σκευάσματα, δεν συμβαδιζουν με το ελεύθερο πνεύμα της Ορθοδοξίας”

Ολοι αυτοί λοιπόν που επιχειρούν να δικαιολογήσουν ή να διαδώσουν την ξενοφοβία με ιδεολογικά ή ιδεολογικοποιημένα “σκευάσματα”, απλά επιχειρούν να συγκαλύψουν με αυτά την ηθική απαξία της ξενοφοβίας ή ακόμα πιό συχνά, να εκμεταλλευθούν την ξενοφοβία για λόγους γραφικού πολιτικαντισμού και λαϊκίστικης δημαγωγίας. Εδώ το κακό γίνεται από τους γραφικούς μικροπωλητές της πολιτικής που κάνουν την Ορθοδοξία σήμα τους για να πουλήσουν την ψευδεπίγραφη, παρακμιακή και ανιστόριτη πραμάτεια τους, εκμεταλλευόμενοι τον φόβο για να παράγουν μίσος και από το μίσος αφιονισμένους οπαδούς. Δεν πρέπει η ασημαντότητα αυτών των φορέων να μας καθησυχάζει, ούτε η αντίδραση μας να εξαντλείται στην υποτίμηση του κινδύνου που συνεπάγονται. Ολα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του εικοστού αιώνα, από τα γραφικά λαϊκίστικα μέχρι τον ναζισμό, του σταλινισμού μη εξαιρουμένου, προέτασσαν την φυλετική καθαρότητα και την εθνοκάθαρση. Ο ναζισμός και ο φασισμός ενδυναμώθηκαν όταν απέκτησαν κοινοβουλευτικό μανδύα και νομιμοποίηση. Οταν κατέστησαν κοινωνικοπολιτικά αποδεκτοί, μετακινούμενοι από το περιθώριο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Για αυτό και το πραγματικό κακό γίνεται απο αυτούς που στην πολιτική, κοινωνική  ζωή ή ακόμα και μέσα στην ελλαδική εκκλησία, δεν αντιδρούν ξεκάθαρα σε αυτά τα ¨ιδεολογικά σκευάσματα” επιτρέποντας την δυσφήμιση της δημοκρατίας, του ελληνισμού και Ορθοδοξίας για λόγους ισσοροπιών, σκοπιμοτήτων και της ιδιότυπης εκείνης δειλίας που γεννάει ο φόβος της εκδήλωσης άποψης κόντρα στο ρεύμα και χαρακτηρίζει κυνικούς υπολογιστές ή ανθρώπους κατώτερους των περιστάσεων.  Αυτοί στην πραγματικότητα επωάζουν το αυγό του φιδιού.  Αφήνοντας λοιπόν κατα μέρους τις απόπειρες δημιουργίας ιδεολογημάτων και με συνείδηση οτι η ξενοφοβία δεν βρίσκει δικαιολογία στον ελληνισμό και βάση στην Ορθοδοξία, με δεδόμενο οτι δεν υπάρχει ηθική τεκμηρίωση, ας δούμε το θέμα με νηφαλιότητα.

Οι αντιθέσεις λόγω της ¨διαφορετικότητας” αντιμετωπίζονται με την απομυθοποίηση τους και την πρόληψη ή καταπολέμηση των προβλημάτων, που δεν προκαλούνται αυτό καθ’εαυτό από την διαφορετικότητα, αλλά από τον φόβο του νέου και την ανασφάλεια που το “νέο”προκαλεί. Από την εποχή τουλάχιστο των Αθλίων του Βίκτωρος Ουγκώ, για να μην πάμε πιό πίσω, η εξαθλίωση, η πείνα, η κοινωνική περιθωριοποίηση οδηγούν στην εγκληματικότητα και την βιαιότητα.  Δεν αντιμετωπίζεται όμως το πρόβλημα της βίας με ακόμα μεγαλύτερη βία και ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση. Ετσι ίσως να καταστέλεται προσωρινά, αλλά ταυτόχρονα ενδυναμώνεται και επανέρχεται. Αυτός που απορρίπτεται, απορρίπτει. Αυτός που αποξενώνεται, ομογενοποιείται με τους όμοιους του και αντεπιτίθεται. Αυτός του οποίου ο πολιτισμός εξευτελίζεται και η περηφάνεια καταρακώνεται αναπόφευκτα απαντά στην διαμονοποίηση του, δαιμονοποιώτας τους άλλους.  Το πρόβλημα λοιπόν με όσους “ξένους” βρίσκονται παράνομα στην Ελλάδα δεν είναι πως θα καταφέρουμε να καθαρίσουμε την Κυψέλη και τα Πατήσια από αυτούς, πώς θα αστυνομεύσουμε τις κνήσεις τους, πώς θα τους γκετοποιήσουμε, αλλά πώς θα φροντίσουμε ώστε να τους δωθούν ευκαιρίες ζωής, στέγαση και μόρφωση για όσους αποφασίσουν να μείνουν εδώ. Αν δεν αποξενωθούν και δεν γκετοποιηθούν, αν δεν καταδικασθούν στην αβάσταχτη δυστυχία της διοικητικής μηχανής ενός κράτους που εθελοτυφλεί μπροστά τους και στουθκαμηλίζει αντί να αντιμετωπίσει αυτή την πραγματικότητα, τότε δεν θα έχουμε ή πάντως θα ελαχιστοποιήσουμε τις εκρήξεις βίας και τις ακρότητες όλων.  Η λειτουργία αυτή είναι η ελάχιστη αναγκαία λειτουργία ενός σύγχρουνου κράτους, ενός κράτους που είναι ουσιαστικά δημοκρατικό και μίας κοινωνίας που είναι ανοικτή.

Τι σκοπό μπορεί να έχει η παροχή των παραπάνω; Να δωθεί σε αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν και θέλουν να μείνουν εδώ, η ευκαιρία για μια κατά το μέτρο των δυνατοτήτων μας, καλή ζωή. Ανάγκες για να καλύψουν υπάρχουν. Να δώσουμε την ευκαιρία ζύμωσης τους με τον δικό μας πολιτισμό και όχι επιβολής των δικών μας προτύπων. Να αντιληφθούν όμως οτι η παραμονή τους συνδέεται με τον σεβασμό του δικού μας πολιτισμού και της δικής μας ιδαιτερότητας, που τραβάει βαθιά στον χρόνο, διαρκώς εμπλουτιζόμενη. Να μάθουν και να σεβασθούν την γλώσσα μας. Για όσους δεν γνωρίζουν, να έλθουν σε επαφή με την θρησκεία μας και να ευαγγελισθούν τα μηνύματα της και αν θέλουν με την δική τους ανεξάρτητη βούληση, στην οποία το μήνυμα του Χριστιανισμού απευθύνεται, να την δεχθούν ή όχι. Γιατί όσο και αν δεν αρέσει σε μερικούς, η γλώσσα, η θρησκεία μας, ο τόπος, ο πολιτισμός μας μας έφεραν μέχρι εδώ. Αν σεβόμαστε και πιστεύουμε αυτά, αν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις δυνάμεις που μας σπρώχνουν διαρκώς μέσα στον χρόνο, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Ούτε την όσμωση με άλλους πολιτισμούς και θρησκείες, ούτε την απορρόφηση από αυτούς, ούτε την διάθεση να τους γνωρίσουμε να τους αφήσουμε να αναπνεύσουν γύρω μας και να μας δώσουν οτι μπορούν και να πάρουν οτι θέλουν.  Μόνο η ακρότητα τρέφει ακρότητα σε συλλογικό επίπεδο.  Το πρόβλημα τελικά, δεν είναι οι “ξένοι”, αλλά εμείς που σαν κοινωνία έχουμε βυθισθεί για χρόνια στην ευδαιμονία της εικονικής πραγματικότητας που έφερε η σταθεροποιηση της δημοκρατίας και η ψεύτικη οικονομική ευμάρεια. Εχουμε πέσει σε λήθαργο και δεν αντέχουμε το σοκ του ξυπνήματος και της επαναφοράς στην πραγματικότητα, ακόμα και τώρα που το ποτήρι ξεχείλισε.

Το επόμενο ερώτημα είναι: τους ξένους θα πρέπει να τους κάνουμε Ελληνες πολίτες; Αν ζήσουν εδώ αρκετά, αν από την ζωή τους αποδείξουν τον σεβασμό στην δική μας ιδιαιτερότητα, αν μιλήσουν την γλώσσα μας, γιατί όχι; Θα μπορούσε να ειπωθεί, πρέπει να απεμπολήσουμε την σημερινή ομοιομορφία τους ελληνικού κράτους; Μόνο στο σύγχρονο ελληνικό κράτος  η πληθυσμιακή ομοιομορφία εμφανίζεται, ταυτόχρονα με την εμφάνιση της σε όλα τα νεοσύστατα γειτονικα κράτη, σαν άμυνα και μετά σαν κυρίαρχη ιδεολογία, σε ένα ιστορικό περιβάλλον ρευστό και μεταλλασσόμενο, στην αρχή σαν στήριγμα της Μεγάλης Ιδέας και μετά σαν αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της ιστορικής της πορείας.  Θα χρειασθεί όμως ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα για να στηρίξει την εθνικη ομοιομορφια σε διεθνές επίπεδο. Μπορούμε να κλείσουμε τα σύνορα; Η μόνη περίπτωση στην ιστορία που αυτό έγινε με επιτυχία είναι οταν υπήρχε ο κίνδυνος του κομμουνισμού και ο κόσμος ήταν διαιρεμένος σε δύο στρατόπεδα που ύψωναν τους πυραύλους με τις πυρηνικές κεφαλές, το ένα κατά του άλλου. Ο ψυχρός πόλεμος κατέστησε επιθυμητή την ανέγερση τειχών σε διεθνές επίπεδο. Η ανάγκη διατήρησης της επιρροής κλαθε πλευράς επέβαλλε σε “ισχυρούς μας φίλους” να μην δέχονται οτιδήποτε απειλούσε την εμπιστοσύνη σε αυτούς. Σε αυτό βοηθούσε η καθαρότητα. Ο φόβος της ανάφλεξης συνέβαλλε στην διατήρηση του status quo. Η παγκοσμιοποίηση δεν είχε ακόμα προκαλέσει στην άμβλυνση της απολυτότητας των συνόρων.  Σε εκείνη την εποχή οι κινήσεις προσφύγων ήταν περιστασιακές και περιορισμένες. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι μετακινήσεις πληθυσμών διαχρονικά, ήταν συνεχείς και πάντα με σκοπό την αναζήτηση καλύτερης τύχης. Η ροή ανθρώπων από τον φτωχό νότο ή την ανατολή στην πλούσια δύση είναι εύλογη. Οταν τα τείχη του ψυχρού πολέμου κατέρρευσαν, η διαρκής κινητικότητα για αναζήτηση καλύτερης τύχης ογκώθηκε. Το κύμα αυτό δεν μπορεί να σταματήσει. Η Ελλάδα είναι η πόρτα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με ευρύτατα θαλάσσια σύνορα και δύσκολα ηπειρωτικά σύνορα, και εύλογα είναι “στόχος” για πολλούς ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή στην “πλούσια” ΕΕ και μια ευκαιρία πλουτισμού για όσους εκμεταλλεύονται για οικονομικους και άλλους λόγους αυτή την κινητικότητα. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι μετανάστες δεν ξεκινούν για να μείνουν στην Ελλάδα, αλλά για να μπούν στην ΕΕ από την Ελλάδα. Καθώς όμως αυτό δεν είναι εύκολο, σταδιακά και με διαφοροποιημένη κατά περιόδους την εθνική σύνθεση τους, παραμένουν στην Ελλάδα. Τα σύνορα αυτά μπορούμε και πρέπει να τα προστατεύσουμε, αλλά δεν μπορούμε να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε πολιορκούμενο φρούριο που δεν επιτρέπει σε κανένα να μπεί. Ακόμα και αν θέλουμε δεν μπορούμε να το πετύχουμε, αλλά γνώμη μου είναι οτι δεν μπορεί να επιδιώκουμε την γκετοποίηση της Ελλάδας. Η προσέγγιση αυτή είναι αντίθετη προς την ιστορική πραγματικότητα και την έννοια της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού. Πάνω από όλα, είναι αντίδραση φόβου, προϊον έλλειψης αυτοπεποίθησης και αυτοσεβασμού. Είναι ακόμα πιθανότατα πηγή προβλημάτων καθώς αυξάνει την αποξένωση και μειώνει την ανοχή στο διαφορετικό. Τα γκέτο δεν κλείνουν μέσα μόνο όσους βρεθούν μέσα τους, αλλά και έξω όσους τα έκτισαν. Η παιδαριώδης λογική των διαχωριστικών γραμμών στην Θράκη, δεν πρέπει να μας αφήνει οποιαδήποτε αμφιβολία.

Τα παραπάνω απαντούν και την πιθανότητα κάποιοι να προσπαθούν ουσιωδώς να δημιουργήσουν εσωτερικό μέτωπο στην Ελλάδα. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν υπάρχει αυτή η πρόθεση, αλλά γεγονός είναι οτι για παράδειγμα στις ευρωπαϊκές χώρες που υπάρχει μουσουλμανικό στοιχείο, υπάρχει και εξτρεμισμός. Μια πρώτη παρατήρηση σε αυτό είναι οτι σημαντικο ρόλο έχει παίξει η αρχική τουλάχιστο γκετοποίηση στις κοινωνίες αυτές, αλλά και τα τεκτενόμενα στην διεθνή σκηνή. Οπως πάντα, τα παράσιτα του φανατισμού, της τρομοκρατίας, του λαϊκισμού, αναπτύσσονται ακριβώς σε αυτό το περιβάλλον.  Η ηθελημένη καλλιέργεια ασυνάρτητων γενικεύσεων, η δαιμονοποίηση των “’αλλων”, που είναι όλοι και πάντα κακοί, η θρησκευτικη περιχαράκωση και η αδυναμία διαλόγου, αποτελούν το πλέον εύφορο έδαφος για την δημιουργία στρατιών από αφιονισμένους φανατικούς,  έτοιμους για τα μεγαλύτερα εγκλήματα στό όνομα ψευδοπροφητών ή κάποιου υστερικού ψευτοήρωα. Για αυτο ακριβώς και ο καλύτερος “φίλος” όλων αυτών, είναι ο φανατικός της άλλης πλευράς. Αυτός που με την ίδια λογική θα φροντίσει να γκρεμίσει γέφυρες ή θα κάνει ότι μπορεί για να μην κτισθούν. Γιατί η επαφή, η συναλλαγή, η ανταλλαγή αποδεικνύει οτι κάθε φορά στην “άλλη πλευρά” άνθρωποι είναι και όχι δαίμονες και αυτό εμποδίζει την προσπάθεια συσπείρωσης που επιδιώκεται με την δαιμονοποίηση. Εμποδίζει αυτόν που θα πλάσει και θα καλλιεργήσει τον μύθο της καθαρότητας και της ανωτερώτητας, αυτόν που φαρισαϊκά περιωρίζει το μήνυμα της αγάπης και τον ρόλο της ορθοδοξίας στους φίλους του, παραβιάζοντας τον θεμελιωδέστερο κανόνα των όσων διατείνεται οτι πρεσβεύει.   Συμπερασματικά, τα ύποπτα σχέδια και αν υπάρχουν, δεν αντιμετωπίζονται μόνο με την φρούρηση. Αντιμετωπίζονται πρώτιστα με το ξεδόντιασμα του βασικότερου όπλου των προβοκατόρων του φανατισμού, με την απομυθοποίηση της διαφορετικότητας ως “κακού”, με τον σεβασμό, τον διάλογο και την θεσμική ενδυνάμωση και διαφύλαξη της ανοικτής κοινωνίας.

ΑΨ

This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΥ ….. ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

  1. Ο/Η ΑΡΗΣ Θ λέει:

    Κάποιες συμφωνίες αλλά με πολλές ενστάσεις (ή ίσως απαραίτητες προυποθέσεις για να συμφωνήσω). Ναι, οτιδήποτε μας είναι ξένο, αλλοιώτικο, καινούργιο (άνθρωπος, κατάσταση, νοοτροπία) μας ξεβολεύει και προκαλεί μία αμυντική στάση. Συμβαίνει όχι όμως μόνο σ΄ εμάς τους Έλληνες αλλά σε όλο τον κόσμο. Ναι, υπήρξε προς τους πρόσφυγες συμπατριώτες μας η συμπεριφορά που επισημαίνεις αλλά πρέπει να ομολογήσεις ότι δεν υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στο «τότε» και το σημερινό πρόβλημα.Οντως, όποιος απομονώνει απομονώνεται αλλά ο τύπος στα Πατήσια που «του τηνέχουν πέσει» ή του έχουν σπάσει το ψιλικατζίδικο του 3 φορές η (σεβαστή κατά τη γνώμη μου) προτεραίότητα του είναι ακριβώς αυτή η «απομόνωση» (΄»του» οπότε μετακομίζει ή «τους» οπότε τους γκετοποιεί) . Βεβαίως οι γενικεύσεις (όλες όμως οι γενικεύσεις) και η δαιμονοποίηση του «άλλου» (όπως και η δαιμονοποίηση σου από τον άλλο) είναι λάθος και δημιουργούν εύφορο έδαφος για γραφικούς καιροσκόπους και φανατικούς. Ναι η μόνη λογική απάντηση στο πρόβλημα είναι η ενσωμάτωση, αλλά πάντοτε «it takes two to tango» και ακόμα η ενσωμάτωση δεν γίνεται χωρίς πόρους. Ναι η διαφορετικότητα αυτή καθ εαυτή δεν είναι «κακό», δεν είναι όμως ούτε αναγκαστικά καλό ούτε οπωσδήποτε ουδέτερο.
    (Πολύ κακώς βάζεις σε ένα σημείο την διαφορετικότητα σε εισαγωγικά και μιλάς για ανάγκη απομυθοποίησης της, αφού είναι υπαρκτή και σε μερικές περιπτώσεις ιδιαίτερα έντονη).
    Αυτά σε ένα θεωρητικό επίπεδο.
    Σε πρακτικό κάποιες ερωτήσεις
    1. Αφού όπως λες πρέπει να προστατεύσουμε τα σύνορα μας σε πόσους και ποιους θα επιτρεψουμε («..πολιορκούμενο φρούριο που δεν επιτρέπει σε κανένα να μπεί..») να μπουν και τι ακριβώς θα κάνουμε με αυτούς στους οποίους δεν θα το επιτρέψουμε?
    2.Επειδή «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» για να δοθεί σε κάποιον η ιδιότητα του Ελληνα πολίτη ποιος είναι ο ΑΡΚΕΤΟΣ καιρός που πρέπει να μένει στην χώρα,τι ακριβώς σημαίνει να ΜΙΛΑ τη γλώσσα μας (παρεμπιπτόντως στη Θράκη κάποιες δεν την μιλούν),πως αποδεικνύεται ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ?Μας επιτρέπει να ζούμε όπως ζούσαμε κι αυτός συνεχίζει να ζει όπως ζούσε?
    3 Επειδή ζούμε σε πολύ συγκεκριμένο κράτος,που λειτουργεί με πολύ συγκεκριμένους τρόπους κι έχει αδιευκρίνιστες αλλά πάντως περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες είναι η κατάλληλη στιγμή να ανοίξουμε θέμα ιθαγένειας -κατά τον τρόπο που το ανοίξαμε- τη στιγμή που πραγματικά υφιστάμενες αδικίες εις βάρος πρακτικά συμπατριωτών μας κάθε φυλής και προέλευσης μπορούν (και πρέπει) να αποκατασταθούν με πολύ πιο απλούς τρόπους.

    • Ο/Η Aλκης Ψάρρας λέει:

      Αρη να αρχίσουμε από τα ερωτήματα
      1. Στα σύνορα δεν μπαίνουν μόνο οικονομικοί ή πολιτικοί πρόσφυγες, ούτε σκοπός είναι να δώσουμε το μηνυμα οτι όποιος θέλει έρχεται. Επίσης είναι μάλλον δύσκολο είτε έτσι είτε αλλιώς να τους εμποδίσουμε να έρχονται. Δική μου παραδοχή είναι οτι η πορεία από την φτώχεια στην λιγότερη φτώχεια ή τον πλούτο δεν θα σταματήσει. Αρα όπου κρίνουμε οτι κάποιοι δεν πρέπει να μπούν επιχειρούμε την επαναπροώθηση. Αν αποτύχουμε, δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε ως άτυπους φυλακισμένους. Δεν μπορούμε να τους κλέισουμε σε στρατόπεδα και δεν μπορούμε και να προσποιούμαστε οτι είναι σε στρατόπεδα. Αντίθετα, μπορούμε να τους καταγράψουμε και να τους δώσουμε την δυνατότητα να εργασθούν και να πληρώσουν φόρους και κοινωνική ασφάλεια.
      2. Δεν με πειράζει πως θα συνεχίσει να ζεί. Ο κανόνας από όλη την Ευρώπη όμως είναι οτι ακόμα και γκετοποιημένοι σταδιακά ζούν σε συνθήκες πλησιέστερες σε αυτές που βρίσκουν. Αμα δεν γκετοποιηθούν ακόμα περισσότερο νομίζω. Πως θα αποδειχθεί ο σεβασμός σε εμάς: με την γλώσσα, την ανοχή της δικής μας «ιδιαιτερότητας», την ένταξη στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Πιό απλά τις προϋποθέσεις για να αποκτήσει κάποιος την ελληνική υπηκοότητα. Πως υλοποιείται αυτό και πόσα χρόνια χρειάζονται; Εδώ απαιτείται μελέτη από πολλούς και πιθανά αρμοδιότερους. Για τον χρόνο, αίσθηση μου με μεγάλη επιφύλαξη γιατί δεν την στηρίζω σε δεδομένα, είναι η 10ετία. Σε αυτό τον χρόνο, αν έχεις καταγράψει, θα ξέρεις αυτόν που είναι οικογενιεάρχης και αυτόν που σπάει περίπτερα.
      3. Επειδή ζούμε μεν σε ένα τόπο που αγαπάμε και είμαστε ευτυχείς που ζούμε σε αυτόν, αισθανόμαστε τυχεροί που είμαστε Ελληνες, αλλά ταυτόχρονα στην συγκεκριμένη περίοδο εχουμε επίγνωση της κακής κατάστασης του νεώτερου ελληνικού κράτους, η αντιμετώπιση και αυτού του προβλήματος, για εμένα, ήταν αποτυχημένη. Για την εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση στα Πατήσια, εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Οταν κάποιους τους θετεις στο περιθώριο και κάνεις πως δεν υπάρχουν, οταν τους καταδικάζεις στο περιθώριο, πληρώνεις τι τίμημα. Οπως πρέπει να αντιμετωπίσουμε ολα τα άλλα προβλήματα που δημιουργήσαμε έτσι πρέπει και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν από τώρα να συμμετέχουν στο βάρος της κοινωνικής ασφάλισης, θα μπορούσαν να καλύψουν κενά, θα μπορούσαν να μπορούσαν να αυξήσουν την καταναλωτική δραστηριότητα, να συμβάλλουν στην αναζωόγωνηση εγκαταλελειμένων χωριών κλπ. Ολα αυτά ανεξάρτητα από ιθαγένεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s