«Φιλολαϊκή»…αναβλητικότητα (με αντιλαϊκά αποτελέσματα)

«Γιατί να  ασχολούμαστε με  το  ασφαλιστικό  τώρα αφού το πρόβλημα  θα  ανακύψει  το 2010 ?» Αυτό  το  ερώτημα  έθεσε  σύμφωνα με  το  τελευταίο «‘Κυριακάτικο Βήμα»   το 2001  κορυφαίος  Υπουργός  της κυβέρνησης  Σημίτη  στον  τότε Γραμματέα  του Υπουργικού Συμβουλίου Σ Κοσμίδη.  Και  έχοντας να  αντιμετωπισει  τέτοια  <<υπεύθυνα>>  ερωτήματα  και  τις  αντιδράσεις   των εργαζομένων,  προεξάρχοντος  βέβαια  του  » βαθέος»  και «κοινωνικά  ευαίσθητου»  ΠΑΣΟΚ   και  αυτών που ηγούνται σήμερα στη ΓΣΕΕ,    τότε ο Σημίτης  έκανε  πίσω. Τα σχέδια  για   κάποιες δυσάρεστες  μεν αλλά όχι τραγικές και πάντως  απαραίτητες αλλαγές  στο ασφαλιστικό  πήγαν  στο  χρονοντούλαπο  και οι  αρχιτέκτονες   του  σχεδίου  Σπράος και  Γιαννίτσης  σπίτι  τους!

Ακολούθησε  η ΝΔ. Υπό  τις  σφοδρές  αντιδράσεις και πάλι  συνδικαλιστών  και όλων  των θιγομένων ενοποίησε  τα Ασφαλιστικά Ταμεία  από 133 σε 13 έδωσε και  μια  ανάσα  για το Ασφαλιστικό  των Τραπεζών αλλά  μέχρι  εκεί.

Και  φθάσαμε  στο 2010! Και  ήρθε  η ώρα του λογαριασμού. Ο  κ Λοβέρδος περιφέρεται  στα κανάλια  αλλά  και  με κάθε  ευκαιρία  στη Βουλή  προσπαθεί  να  εξηγήσει  πόσο τραγικά  είναι  τα  πράγματα στο Ασφαλιστικό  και μας προετοιμάζει  για  τα …ζόρικα  μέτρα  που  έρχονται (και  εδώ που φθάσαμε  έχουμε περιορισμένες  επιλογές). Κανείς  δεν  τον ρωτά  βέβαια   γιατί  αυτός και οι  σύντροφοι  του   αντιδρούσαν  στην όποια  προσπάθεια  γινόταν  ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ  ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ  για  κάποια   απολύτως  αναγκαία – όπως  αποδεικνύεται  σήμερα– μέτρα.

Ας  το  αντιληφθούμε. Εάν εχεις  ενα ασφαλιστικό  σύστημα  που  λειτουργεί με αναλογία  συνταξιούχων  προς εργαζόμενους 4:1 και προσδόκιμο  ζωής τα 70  χρόνια  όταν η αναλογία   γίνεται  1,7:1 και το προσδόκιμο  ανεβαίνει  πάνω  από  τα  75  το  σύστημα  δεν  μπορεί να περπατήσει. Οι δε  λύσεις  είναι πολύ  συγκεκριμένες

Ή  ανεβάζεις  τα όρια  συνταξιοδότησης

‘Η  κάνεις  περικοπές  στις  συντάξεις

Ή  αυξάνεις  τις  εισφορές (το  ότι πρέπει να πιάσεις    την εισφοροδιαφυγή  είναι αυτονόητο αλλά  δεν  σου  φθάνει)

Ή  βρίσκεις  πόρους (πχ μέσω  αύξησης της φορολογίας) για να το χρηματοδοτήσεις.

Προφανώς όλες  οι λύσεις «πονάνε» και όποιο  μείγμα  των παραπάνω μέτρων  και  να  υιοθετηθεί   σίγουρα  θα   είναι πιο  δυσάρεστο  απο  τα μέτρα  που μπορούσαμε και  θα  έπρεπε  να  είχαμε  πάρει  πριν 5, 10 ή 15  χρόνια.

Επιμύθιο: Τα «φιλολαικά»   μέτρα  δεν  είναι πάντα  φιλολαικά. «Φιλολαικές»  και «κοινωνικά  ευαίσθητες» πολιτικές   που σπρώχνουν προβλήματα κάτω από το χαλί και  αναβάλλουν  την αντιμετώπιση  τους  είναι  πολιτικές   βαθύτατα  αντιλαικές,  καθιστούν  τη λύση του προβλήματος  δυσχερέστερη, πιο  επώδυνη και  τελικά    βλάπτουν  αυτούς που υποτίθεται θέλουν να προστατεύσουν. Ποιους  ωφελούν? Αυτούς που  ενδιαφέρονται για την  εικόνα τους  γιατί  δεν έχουν  τίποτε άλλο να προσφέρουν. Αυτούς  που  επειδή  δεν  τους  ενδιαφέρει και  δεν μπορούν  να  είναι  χρήσιμοι   φροντίζουν  να  είναι  αρεστοί.

Και  κάποια  στιγμή  πρέπει  κι  εμείς  «να  αποφασίσουμε  με  ποιους θα  πάμε  και  ποιους  θα  αφήσουμε».

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

ΥΓ Κόντεψα να το ξεχάσω! Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες που συνεργάζονται με την ΓΣΕΕ για το Ασφαλιστικό, η μόνη ακτίδα φωτός που υπαρχει μετά το 2015 προκύπτει από τις αλλαγές που έκανε το1992 ο Μητσοτάκης (¨νόμος Σιούφα¨) που διεχώριζε τους εργαζόμενους σε πριν και μετά το 1983 προσληφθέντες. Δυσάρεστο μέτρο εκείνη τη στιγμή για κάποιους (που πάντως ούτως ή άλλως ήταν πολύ μακριά από τη συνταξιοδότηση),όπως όμως αποδεικνύεται σήμερα σωτήριο για όλους (και για τους τότε δυσαρεστηθέντες).

This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

1 Response to «Φιλολαϊκή»…αναβλητικότητα (με αντιλαϊκά αποτελέσματα)

  1. Ο/Η ΝιΝο λέει:

    Ποια είναι η αιτία της αναβολής; Το πολιτικό κόστος.
    Αφού δεν αναλαμβάνω το κόστος συνεπώς απεμπολω και την ωφέλεια/ απόδοση που αυτό συνεπάγεται.
    Αφού εκ των πραγμάτων δεν μπορώ να αποφυγω τη λύση του προβλήματος όσο περνάει ο χρόνος της επιλυσης μεγαλωνει η « χαμένη ωφέλεια» και μάλιστα πολλαπλασιαστικά άρα και το κόστος που τελικά ανακαμβανεται σε πραγματικούς και πολιτικούς όρους κατα αναλογία είναι πολλαπλασιαστικά μαγενθυμενο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s