Περί βίας

Eνας νεαρός Αφγανός  σκοτώθηκε και η μικρούλα  αδελφή του  κινδυνεύει να  χάσει  την όραση της  από  βόμβα στην Αθήνα ( τι τραγική  ειρωνία!), μια  νεαρή κοπέλλα έχασε δυο δάχτυλα απο κροτίδα  «παθιασμένων» ηλιθίων, ενας  συνταξιούχος δολοφονήθηκε με τσεκούρι για να τον ληστέψουν. Βία διαφορετικής μορφής, αλλά ….βία. Και ο κατάλογος  μόνο  του  τελευταίου μήνα  θα  μπορούσε να είναι  ατελείωτος.  Δεν θέλω  να  σταθώ-  σήμερα  τουλάχιστον – σε προτάσεις  για  την αντιμετώπιση  της  (στο  «Δυο  δάχτυλα λιγότερο »  επισημαίνονται κάποιες κατευθύνσεις  για τον χώρο του αθλητισμού) Εξ  άλλου  είναι  θέμα εξαιρετικά  σύνθετο που  απαιτεί και  εξειδικευμένες  γνώσεις  και  εμπειρία  «από μέσα»  της  υφιστάμενης κατάστασης.

Θα  σταθώ όμως  σε μία κατά  τη  γνώμη  μου  απαραίτητη   προυπόθεση για  να υπάρξει  αποτελεσματική  αντιμετώπιση  του προβλήματος. Και η προυπόθεση  είναι  να  ξεκαθαρίσουμε  όλοι  ότι οι  δράστες  δεν μπορεί  να  αντιμετωπίζονται   ως περίπου  ανεύθυνοι  για    τις πράξεις τους,  επειδή  είναι «προιόντα  της  κοινωνίας  μας» Και  το γράφω  αυτό  γιατί  πολλές  φορές η προσπάθεια  να  εξηγήσουμε τα  αίτια  της  βίας  οδηγεί   σε  πρώτη  φάση  σε  εντελώς  αποπροσανατολιστικές γενικεύσεις (από τη  φύση  τους  απλουστευτικές)  και  στη  συνέχεια -άλλες  φορές  ασυνείδητα  και άλλες  απολύτως  συνειδητά –   «γλιστράει» σε δικαιολόγηση – αν όχι και ιδιόμορφη  νομιμοποίηση– της   εγκληματικής πράξης.

Έτσι  ληστείες μετά  φόνου  αποδίδονται  από κάποιους   στην «οικονομική κρίση»,τρομοκρατικά  χτυπήματα (τυφλά ή μη)  στο  «διεφθαρμένο πολιτικό  σύστημα» και για  την  οπαδική  βία  (όταν δεν «προκλήθηκε  από  την  αστυνομία»)    είναι  γενικώς και  αορίστως  «κοινωνικό φαινόμενο». Και  βέβαια  σε όλα  αυτά  υπάρχει πάντα μια θέση  για την «αδικη κοινωνία».

Εντάξει! Η οικονομική  κρίση  υπάρχει (αν  και όσο  θυμάμαι  τον εαυτό μου για  κρίση  ακούω, ενώ παράλληλα είμαστε στις  25 χώρες  του πλανήτη  με  το υψηλότερο  βιοτικό  επίπεδο),  το πολιτικό  σύστημα έχει πολλά  προβλήματα (αν και  δεν  είναι όλοι ίδιοι, ούτε η πλειοψηφία   των πολιτικών  μας διεφθαρμένη  και  επί  τέλους  εμείς τους  ψηφίζουμε) και  η  οπαδική βία  είναι κοινωνικό  φαινόμενο ( μόνο  που τα κοινωνικά  φαινόμενα  δεν  είναι ουδέτερα και  βεβαίως  έχουν  υποκείμενα). Οσο  για  την  άδικη κοινωνία, αφ΄ ενός μεν  το  «δίκαιο» είναι  έννοια μεταφυσική  και  δεν πρόκειται ποτέ να  συμφωνήσουμε  όλοι για το περιεχόμενο  της, αφ΄ ετέρου  «δίκαιες»  κοινωνίες  δεν μπορώ να θυμηθώ.

Ας  σκεφτούμε  όμως! Τα  καλάσνικοφ και τα τσεκούρια  ΔΕΝ  τα χρησιμοποιούν οι  «αδύνατοι» και  αυτοί που  υποφέρουν πιο άγρια  από την οικονομική  κρίση.Αυτοί που πλήττονται  από την οικονομική κρίση ψάχνουν να βρούν μια δεύτερη   δουλειά ή μια  δουλειά  έστω και κακοπληρωμένη. Αυτοί που  βάζουν  βόμβες  ή δολοφονούν αστυνομικούς  ΔΕΝ  είναι οι μόνοι  που  έχουν  αντιρρήσεις για  το πολιτικό  μας  σύστημα  και  τους  εκφραστές  του. Ούτε προσφερουν τίποτα  στη βελτίωση  του  συστήματος  Αυτοί  που παίρνουν ένα  πυρσό και προσπαθούν  να  κάψουν  τον   οπαδό  της ομάδας που  φοράει  διαφορετικού  χρώματος  φανέλλα  από της  αρεσκείας  τους (γιατί  αυτή  είναι η «διαφορά  τους» )  ζούνε  στην  ίδια  κοινωνία με  όλους  τους  υπόλοιπους, για τους οποίους  η  υποστήριξη  της ομάδας  τους δεν  σημαίνει  την εξόντωση  του «άλλου».

Ολοι  αυτοί   (δραματικά  μικρές  μειοψηφίες που όμως  πολλές  φορές  δίνουν  τον  τόνο) απλώς  είναι  άνθρωποι  που   απέναντι  στο  υπέρτατο  αγαθό  που λέγεται  «ζωή»  επέλεξαν μια άλλη  στάση. Δικαίωμα  τους . Υπό  την προυπόθεση  ότι πρόκειται  για  τη  δική  τους ζωή και  μόνο! Γιατί  αν πρόκειται  για  τη  ζωή  των άλλων ,  αν πρόκειται  για  τις  δικές  μας  ζωές ,  μπορεί  να  είναι  ενδιαφέρον το   πως  έφτασαν  στις  επιλογές  τους (και έχει  ενδιαφέρον για  να  αποτρέψουμε   άλλους  από  αυτές τις  επιλογές) αλλά  αυτό που  εχει πρωτίστως  σημασία  είναι  ως κοινωνία  να προστατευθούμε  και  να τους  καταστήσουμε  ακίνδυνους.

Και το πρώτο  βήμα  είναι  να  μην  οδηγούμεθα  μέσα  από  επιστημονικοφανείς και  αυτομαστιγωτικές  προσεγγίσεις  σε  μια ιδιότυπη  «αθώωση »  τους. Γιατί έτσι  προετοιμάζουμε  το έδαφος   για την  δημιουργία  των αυριανών  «ενόχων» , τις πράξεις  των οποίων  αύριο  θα  ψάχνουμε  πάλι  να εξηγήσουμε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s