Σαμαράς – Μπακογιάννη (μιά «κόντρα»)

Μερικά άρθρα πριν  στο  «Τα πρόσωπα ή οι ιδέες» υπήρξε  ένας προβληματισμός  σχετικά  ποιό  από τα  δύο  τελικά  παίζει μεγαλύτερο  ρόλο. Το  άρθρο σε  συνδυασμό  με τη   αναζωπύρωση  αυτές  τις ημέρες της  εμφύλιας  διαμάχης Σαμαρά-Μπακογιάννη με  ώθησε να δω  και να γράψω  από μια  άλλη  σκοπιά  γι  αυτή την «κόντρα»  που διχάζει ( ή  «διχάζει» ?) όσους αισθάνονται ότι μετέχουν  της ΝΔ ( ή  αρκετούς  από  αυτούς)

Οταν  μια  διαφωνία  αφορά  ιδέες , απόψεις, πολιτικές  ο  – αναπόφευκτος  στην πολιτική-  συμβιβασμός  είναι σχετικά  εύκολος. Οι  απόψεις  ποτέ  δεν  είναι  μονολιθικές. Πάντοτε  υπάρχουν  «αλλά», «μήπως», υποσημειώσεις  και  διευκρινίσεις  που  κάνουν  εφικτό  το πλησίασμα  των  ιδεών αλλά  και  των  φορέων  τους.  Μπορείς  πχ να  συζητήσεις για  το πόσο πολύ  κράτος  θέλεις ή  τι ποσοστό  ελευθερίας  είσαι  διατεθειμένος  να  θυσιάσεις  προκειμένου  να έχεις  περισσότερη  ασφάλεια   και  μπορεί ,  στα  πλαίσια  μιας  προσπάθειας  εξεύρεσης  «λύσης »  στη  διαφωνία,  να  αποδεχθείς -όπως  και  το άλλο μέρος- κάποια  υποχώρηση απο  την  αρχική  σου  άποψη,  ή οποία  στο κάτω-κάτω  μπορεί  και να μην θεωρείται  οριστική  ,να  εξαρτάται  από διαμόρφωση μελλοντικών  συνθηκών κ.ο.κ.

Οταν όμως  η  συζήτηση  γίνεται   αποκλειστικά  για πρόσωπα, τότε σηκώνονται  «τείχη», γιατί  τεχνικά  δεν  υπάρχει  δυνατότητα  συμβιβασμού. Στο δίλημμα  πχ «Καραμανλής -Παπανδρέου»  δεν  μπορείς να   καταλήξεις  σε μια  συμβιβαστική  λύση,  ας πούμε » 80% Καραμανλή με 18% Παπανδρέουκαι ολίγη  από Τσίπρα.»  Η  συζήτηση περί τα πρόσωπα  έχει  και  έντονα  συναισθηματική  χροιά και- πολλές  φορές-  η όποια  κατάληξη  της  αισθάνεσαι  ότι   σε  «εκθέτει» και σε  δεσμεύει  για  το μέλλον. Αν  αποφασίσεις  να  μπείς στη  συζήτηση, η   όποια  τοποθέτηση  είναι λίγο-πολύ  μια  απόφαση «με ποιους θα  πάς  και ποιους  θ΄ αφήσεις».

[Ας  το  δούμε και  στις προσωπικές  μας  σχέσεις. Τις  διαφωνίες  μας  με  ανθρώπους  που έχουμε  μια καλή  σχέση τις  συζητάμε,τις  διατηρούμε ή  τις  «λειαίνουμε»  αλλά  δεν  χαλάμε  την σχέση.Αντίθετα  αν  έχουμε  κακή  γνώμη  για  ένα  πρόσωπο   οι όποιες διαφωνίες  μαζί  του   οξύνονται ,  αν  δεν  υπάρχουν  εφευρίσκονται και   αν  τέλος πάντων  υπάρξει  κάποια  συμφωνία     είμαστε  έτοιμοι  να  την  αποδώσουμε  στο ότι  είναι λαμόγιο, ΟΦΑ,ότι «άλλα λέει κι άλλα  σκέφτεται» κλπ]

Ας  επιστρέψουμε  στην πολιτική. Η  διαμάχη  Σαμαρά-Μπακογιάννη δεν  έχει κάποιο  ιδεολογικό  περιεχόμενο. Δεν είναι οι  δύο πλευρές  φορείς  διαφορετικών  απόψεων. Δεν έγινε  ο Σαμαράς  λιγότερο Νεοδημοκράτης,  επειδή  κάποια  στιγμή   υπό  συγκεκριμένες  συνθήκες  ακολούθησε  αυτόνομη  πολιτική  πορεία. Δεν είναι  η  Μπακογιάννη  λιγότερο  Νεοδημοκράτισα,  επειδή  είναι κόρη  ενός  ανθρώπου  που πριν  32  χρόνια  είχε  δικό  του κόμμα  και από τότε προσεχώρησε   στη ΝΔ,την  υπηρέτησε,έγινε  αρχηγός  της  και  κυβέρνησε  την Ελλάδα.  Κανένας από  τους  δύο δεν διαφοροποιήθηκε  τα τελευταία  χρόνια  από  τις πολιτικές  της  ΝΔ, κανένας τους δεν πρότεινε μια  διαφορετική πορεία,  κανείς τους δεν υπήρξε  εκφραστής  ενός  διαφορετικού «ρεύματος», κανένας  τους  δεν έδωσε  ποτέ  ένα  διαφορετικό πολιτικό  στίγμα.

Προς  τι λοιπόν «το μίσος  και ο σπαραγμός» ?

Προσωπική  κόντρα  είναι βασισμένη σε  δικαιολογημένα  ίσως απωθημένα  και πικρίες. Προσωπική διαμάχη, που  καθόλου πειστικά ώρες-ώρες  φοράει  κάποιον ψευτο- ιδεολογικό  μανδύα  και  μεγενθύνει    θεμιτές,  υπαρκτές   αλλά όχι  ουσιώδεις  και  εν πάση  περιπτώσει όχι  αγεφύρωτες  διαφοροποιήσεις. Προσωπική  αντιπαράθεση  δύο  ανθρώπων  που  ως  δίπολο –το  τονίζω  ΩΣ ΔΙΠΟΛΟ– ηταν  το  χειρότερο  σενάριο  για τη ΝΔ.

Επειδή λοιπόν  η κόντρα   δεν  έχει  χαρακτηριστικά  μιας  πολιτικής  διαφωνίας αλλά  προσωπικής  σύγκρουσης  είναι  δύσκολο  να  βρεθεί  άκρη  και  να προβλεφθεί  η κατάληξη  της. Και όσοι  αισθάνονται  ότι  μετέχουν  της  Νέας Δημοκρατίας  και της ιδεολογίας  της καλό  θα ήταν (ανεξάρτητα  τυχόν προτίμησης)  να  μείνουν  μακριά  από  μια προσωπική  αναμέτρηση και  να μιλούν  αυστηρά  επί  της πολιτικής  ουσίας.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Σαμαράς – Μπακογιάννη (μιά «κόντρα»)

  1. Ο/Η Fotini λέει:

    Η Μπακογιαννη δεν αποδεχθηκε ποτε το αποτελεσμα της 29/11/09! Και ενω ειπε οτι θα ειναι απλος στρατιωτης της παραταξης, οι πραξεις της την εχουν διαψευσει. Η πρεπει να εκτελει τις επιλογες του κοματος για το καλο της Πατριδας και της παραταξης η πρεπει να αποχωρησει. Ο Αντωνης της προτεινε χερι φιλιας και συνεργασιας κι΄ αυτη αρνηθηκε αγνοωντας την θεληση της βασης.

    Το ξερω δεν μπορει να χωνεψη την ηττα της, προετοιμαζοντας την διαδοχη της στην ηγεσια για πολλα χρονια, but life is not fair sometimes! Η κατα το Ελληνικοτερο «Αλλα μελεταει ο δουλος και αλλα κανει ο αφεντης. . .»

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Fotini
    Οπως καταλαβαίνεις, συνειδητά (και αφού αμφιταλαντεύτηκα πολύ) στην ανάρτηση δεν ασχολήθηκα με το τι έπρεπε κα είχε κάνει ο ένας ή ο άλλος , αλλά μόνο με το γιατί η κατάσταση είναι ….έτσι όπως είναι και γιατί είναι δύσκολο να αλλάξει.
    Με κίνδυνο να εμπλακώ σ΄ αυτό που στο τέλος της ανάρτησης συνιστώ ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΛΑΚΟΥΜΕ και με αφορμή το σχόλιο σου θα συμφωνήσω ότι έπρεπε να είχε αποδεχθεί τη θέση που της πρότεινε ο Σαμαράς όχι όμως με τα περί αποχώρησης.
    Προσωπικά με ενδιαφέρουν επίμονα και πάνω απ΄όλα (σε πολιτικό επίπεδο) ΟΙ ΙΔΕΕΣ που εκπροσωπεί αυτή η παράταξη γιατί σε μεγάλο ποσοστό τις αισθάνομαι ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΙΔΕΕΣ. Όλα τα άλλα …έπονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s