«Ετσι είναι αν έτσι …νομίζουμε !»

Oσο   ο πρώην  ανακριτής  της  υπόθεσης  Siemens  κ Ζαγοριανός υποτίθεται  ότι  στριμωχνόταν  δικαστικά,  η  κυβέρνηση  πανηγύριζε  και  δεν  φειδόταν  επαίνων  για  τη  δικαστική  εξουσία  που  «κάνει  τη  δουλειά  της» και είναι  ανεξάρτητη και μπλα..μπλά ..μπλα.  Τώρα  που η Ολομέλεια  του Αρείου Πάγου και μάλιστα  για  δεύτερη  φορά  και μάλιστα  με  συντριπτική πλειοψηφία (48-20)  απορρίπτει  το  αίτημα  του Υπουργού Δικαιοσύνης να τεθεί ο κ Ζαγοριανός  σε προσωρινή  αναγκαστική  αργια,  ο  κ Καστανίδης  άλλαξε  το τροπάρι  δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να  υποχρεώσει κανένα σε αυτοσεβασμό όπως  και  κανένα  δεν μπορεί να  υποχρεώσει  να διεκδικεί τον σεβασμό  της κοινωνίας. Μάλλον  προσβλητική  η δήλωση,  αλλά πάλι  καλά  που  δεν  είπε  ότι  θα  μεριμνήσει ώστε οι Αεροπαγίτες  να  επιδείξουν  τον δέοντα (αυτο)σεβασμό. ( Εκτός  αν  μεριμνήσει  χωρίς  να το πει). Κι  επίσης  χαρακτηριστική  του πως  αντιλαμβάνονται  κάποιοι δικαστικές αποφάσεις, νομικά κείμενα κτλ

Είναι  αδύνατο  να  μην  θυμίσω  με  αφορμή  την  δήλωση  Καστανίδη  μια  άλλη  δήλωση  του  πρώην  υφυπουργού κ Ρόβλια  που  έγινε  πριν ένα  χρόνο  περίπου, όταν  ήταν  επίκαιρο το  θέμα  της Προεδρικής (επαν)εκλογής:     Η εφαρμογή και η  ερμηνεία  του  Συντάγματος δεν μπορεί να  γίνεται με  τρόπο  που  να  αντιβαίνει  στο  εθνικό  συμφέρον . Το μόνο  που είχε  ξεχάσει  να  πει ο τότε  βουλευτής  της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης   είναι ότι  εθνικό  συμφέρον  είναι  αυτό  που  ορίζει  το κόμμα  του  σαν  εθνικό  συμφέρον.

Η συλλογιστική  του  κ Ρόβλια  βρήκε  ένα  άξιο  συνεχιστή  της  Τον κ Καστανίδη. Να  τον  χαιρόμαστε. Και να τον χαίρονται. Και  αυτόν  και όσους  ακόμα  κουβαλάνε  τα  μυαλά  του (και του κΡόβλια).

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to «Ετσι είναι αν έτσι …νομίζουμε !»

  1. Ο/Η dokiskaki λέει:

    Καλημέρα!

    Σε αυτά τα πράγματα έχω μια διαφορετική οπτική που ξεκινάει από μια παρατήρηση:

    We, the people, εκλέγουμε τη νομοθετική και την εκτελεστική μας εξουσία. Λίγο μπερδεμένα στην Ελλάδα, είναι αλήθεια, αφού συχνά οι νομοθέτες είναι φαντάροι των εκτελεστικών, αλλά τους εκλέγουμε. Ψηφίζουμε, συνήθως χωρίς να γνωρίζουμε με ποια βάση και ποια στοιχεία να αποφασίσουμε και τι θα συμβεί από την επόμενη μέρα, που θα κλείσουν οι κάλπες. Στην Ελλάδα, μάλιστα, συνηθίσαμε να μας κυβερνούν οι «λειτουργικές» πλειοψηφίες, που δεν έχουν αντίστοιχο αριθμητικό αντίκρυσμα στο λαό, αλλά δημιουργούνται τεχνητά, με μαθηματικό τρόπο. Με άλλα λόγια, για τις δύο εξουσίες έχουμε μια μειωμένη, κολοβωμένη, συχνά απληροφόρητη, πυκνά συναισθηματική δυνατότητα παρέμβασης –αλλά την έχουμε.

    Τι συμβαίνει ακριβώς με την τρίτη εξουσία; Παλιότερα, ήταν άμεσο υποχείριο της εκτελεστικής. Με κατάλληλους διορισμούς, αποσπάσεις κλπ, η εκτελεστική εξουσία μπορούσε να έχει μια δικαιοσύνη βολική για τις απόψεις της. Σήμερα, από όσο καταλαβαίνω, η δικαιοσύνη έχει έναν σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας. Είναι ανεξάρτητη; Όχι, επειδή χρειάζεται ακόμη την κυβέρνηση για τη διοικητική της στήριξη.

    We, the people, συμφωνήσαμε ότι για προφανείς λόγους η δικαστική εξουσία έιναι πολύ σημαντικό να είναι ανεξάρτητη, πέρα από παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας κλπ. Γι’ αυτό, ορίσαμε ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης και ο εκάστοτε υπουργός είναι ταγμένος στη μέριμνα και την υποστήριξή της.

    Δεν συμφωνήσαμε όμως ποτέ (τουλάχιστον, έτσι νομίζω) ότι η δικαιοσύνη θα ασκεί με τις αποφάσεις της νομοθετική ή εκτελεστική εξουσία. Δεν συμφωνήσαμε ποτέ ότι θα κυβερνούν οι δικαστές. Και δεν συμφωνήσαμε ποτέ (τουλάχιστον, έτσι νομίζω) ότι η τρίτη θεμελιώδης εξουσία είναι έξω από κάθε έλεγχό μας.

    Το αν αυτός ο έλεγχος ασκείται σήμερα μέσω νουθεσιών και κοινωνικών παροτρύνσεων από τους υπουργούς και μέσω οργανωτικών πιέσεων (μισθοί, δομές, υποδομές, κ.ά.) που αντιμετωπίζουν αντίσταση των δικαστικών με αποφάσεις αυτοαύξησης των μισθών κ.ο.κ., αυτό είναι κτγμ ένα ακόμη σημάδι των πολύ, μα πολύ καθυστερημένων δομών της κοινωνίας και της πολιτείας μας. Σε συμβολικό επίπεδο, δεν είναι ασήμαντο ότι ο Παπανδρέου έκανε υπουργικό συμβούλιο όπου έφερε τους επικεφαλής δικαστές να τους πει διάφορα, ούτε αδιάφορο ότι οι ανώτατοι δικαστές απάντησαν λίγο-πολύ (από όσο διάβασα στις εφημερίδες) ότι «πέρα βρέχει»

    Προφανώς, προτιμώ κάποιο καλύτερο σύστημα. Δεν είμαι ειδικός και δεν ξέρω ποιο είναι αυτό. Από το να είναι όμως εντελώς αυτόνομη η μία από τις τρεις εξουσίες και να θυμίζει μερικές φορές συνδικαλιστικό φορέα, προτιμώ τις έστω χοντροκομμένες λεκτικές παρεμβάσεις των υπουργών (που γνωρίζω, βέβαια, ότι μόνο τα αυτιά μας χαϊδεύουν).

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Καλησπέρα (και sorry για την αργοπορημένη ανταπόκριση)
    Νομοθετική Εξουσία και Εκτελεστική Εξουσία στην Ελλάδα είναι απολύτως μπερδεμένες. Η Δικαστική Εξουσία και επηρεάζεται και ελέγχεται απο τις άλλες δύο. Και μάλλον ούτε μπορεί ,ούτε πρέπει να γίνεται αλλιώς.
    Αλλο όμως είναι το θέμα. Η Δικαστική Εξουσία δεν κρίνει και ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ με βάση το συμφέρον (και πως τάχα ορίζεται και πως ομονοούμε σε αυτό?) της κοινωνίας,του Εθνους και πολύ περισσότερο των πολιτικά ή άλλως ισχυρών αλλά με βάση το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο
    Με άλλα λόγια: We, the people δεν μπορούμε ακόμα και με ομοφωνία να πάρουμε καμμία απολύτως απόφαση που να μην είναι σύμφωνη με τους υφιστάμενους νόμους (μέχρι ενδεχομένως να τους αλλάξουμε).
    Και με αυτή τη λογική πρέπει ιδίως οι πολιτικοί κα προσεγγίζουν δικαστικές αποφάσεις και νομικά κείμενα. Ούτε ο κ Καστανίδης,ούτε ο κ Ρόβλιας αυτός κι αν ήταν απαράδεκτος!) το έκαναν.
    Αλλης τάξεως ζήτημα η πρόσκληση του κ Παπανδρέου προς την ηγεσία της Δικαιοσύνης στο Υπουργικό Συμβούλιο και οι συστάσεις του. Είμαι σίγουρος ότι δεν είχαν την έννοια «Φροντίστε να παίρνετε αποφάσεις σύμφωνα με ότι εμείς ως κυβέρνηση θεωρούμε ορθό» Αν κακώς έχω αυτή την πεποίθηση… έχουμε όλοι μας πρόβλημα!
    ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

  3. Ο/Η dokiskaki λέει:

    Επειδή (και σωστό είναι) οι δημοκρατίες λειτουργούν με πλειοψηφίες, μια απόφαση με 48-20 είναι «νόμος». Το ότι 20 ανώτατοι δικαστές (το 29,5%) δεν συμφωνούν με την πλειοψηφία όμως, δείχνει ότι υπήρχαν ισχυρές επιφυλάξεις στο σώμα, τόσο πολλές μάλιστα που δεν θα ήταν δικαιολογημένες αν η υπόθεση ήταν ξεκάθαρη, τόσο πολλές που να σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν υπάρχει «σκαστή συνδικαλιστική συμπεριφορά», τόσες πολλές που δικαιολογημένα να αισθάνεται και ο υπουργός ότι είχε δίκιο, αλλά δεν τόβρε. Σε αυτές τις συνθήκες, η έντονη και άκομψη διατύπωση της δυσφορίας του (βλέπε, το πρόγκηγμα) δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα τραβηγμένη.

    Όσο για τη ρήση του Δένδια, νομίζω ότι από τη στιγμή που στην Ελλάδα για την εφαρμογή των νόμων χρησιμοποιούνται πάντα στοιχεία υποκειμενικότητας, καλό είναι η υποκειμενικότητα να παίρνει υπόψη και ίσως και να αυτοπεριορίζεται, πάντα μέσα στα πλαίσια των νόμων, στα τρέχοντα συνταγματικά και κοινωνικά πλαίσια.

    Αλλά, είπαμε, όλα αυτά πάντα κατά τη γνώμη ενός άσχετου με το θέμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s