Επικίνδυνες «γραφικότητες»

Απαντώντας  πριν λίγη ώρα  (στο δελτίο  ειδήσεων)  στους  έκπληκτους  από  την  απάντηση  Πρετεντέρη και Τρέμη (αυτό πρώτη  φορά  το  ακούμε  είπαν «με ένα  στόμα»)  ο  εκπρόσωπος  του  ΚΚΕ   κ Μαίλης εξήγησε  ότι  το κόμμα  του  δεν  σέβεται  και  δεν οφείλει  να  σέβεται  το Σύνταγμα επειδή  είναι  αντιλαικό  και  επειδή στο  κάτω-κάτω  το  ΚΚΕ  δεν  το ψήφισε.

Φόρα-παρτίδα το ΚΚΕ  λέει   σε όλους  μας   αυτό  που  του  καταμαρτυρούν  όλοι  αυτοί  οι «τρισάθλιοι»   αντικομμουνιστές.  Δεν  επιθυμεί  να  δράσει στα  όρια  της  νομιμότητας.  Θεωρεί   τη  νομιμότητα  ένα  κατασκεύασμα που δεσμεύει  μόνο  τους άλλους. Το  Σύνταγμα  απο  τη  στιγμή  που  δεν  μας έκανε  την  χάρη να  το  ψηφίσει  είναι  κουρελόχαρτο. Η  Δημοκρατία  «μας»  είναι  τυπική. Προφανώς   η ουσιαστική Δημοκρατία  είναι  αυτή  που  δεν  υπάρχουν  διαφορετικές  απόψεις   από  την  δική  του.

Να  το πώ  απλά. Ο κόσμος  μίκρυνε πολύ. Είναι  στις  μέρες  μας  πολύ  ευκολότερο  όποιος  δεν  γουστάρει  να  πάρει  τα κουβαδάκια  του και  να πάει να παίξει αλλού. Στην Β Κορέα , στην  Κούβα,  όπου θέλει. Οποιος μένει  εδώ  σέβεται  τους  νόμους,μέχρι  να  αλλάξουν και  τότε  σέβεται  πάλι  τους καινούργιους  νόμους. Και  όποιος  δεν  τους  σέβεται  υφίσταται  τις … νόμιμες  συνέπειες.(Α,  και να μην το ξεχνάμε  τους νόμους στις Δημοκρατίες  τους  αποφασίζουν οι εκάστοτε  πλειοψηφίες  και όχι  κάποια  φωτισμένη  πρωτοπορία που  κατέχει μονοπώλιο γνώσης,ευαισθησίας και αγωνιστικότητας)

Το  ΚΚΕ και  οι άνθρωποι  του   διεκδίκησαν  και  μεχρις  ενός  σημείου  πέτυχαν   » ιδεολογικοποιώντας»  προφανώς παράνομες πρακτικές να  έχουν-  με  την  σιωπηρή  ανοχή  των  εκάστοτε  κυβερνήσεων- ένα  είδος  ιδιότυπης   ασυλίας. Σήμερα  το «δικαίωμα»  τους  στην  μη  τήρηση  νόμων και Συντάγματος   το  έκαναν  σημαία. Τα  υπόλοιπα κόμματα  και  ιδίως  η κυβέρνηση  ως  αρμόδια  για  την  εφαρμογή των  νόμων ας  μην το θεωρήσουν  μια  ακόμα  κουκουέδικη » γραφικότητα» και  ας  αντιδράσουν άμεσα  ανάλογα. Πρώτον  γιατί  οι «γραφικότητες» ιδίως  στην κατάσταση που  βρισκόμαστε  στοιχίζουν  ακριβά (στην  χώρα  και  στους πολίτες  της). Δεύτερον  γιατί  οι  «γραφικότητες»  μπορεί  να εμπνεύσουν και άλλους «γραφικούς». Και τρίτον  αν  θέλουμε  να  βάλουμε  τάξη » στα  του οίκου μας» δεν  μπορεί  να  εξαιρεθεί κανένας. Πολύ  περισσότερο ένα  ολόκληρο  κόμμα. Εστω  και  «γραφικό».

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

15 Responses to Επικίνδυνες «γραφικότητες»

  1. Ο/Η kostas λέει:

    Αυτή είναι η ΖΟΥΓΚΛΑ που ονειρεύεται το ΚΚΕ. Στο σύστημά του, ο εργαζόμενος να δουλεύει για να παράγει, αλλά για ποιούς; Θα επέτρεπε απεργία,, διαμαρτυρία, αντίθεση στις επιλογές του; Μας το μαρτυρεί η ιστορία. Επικαλείται όμως το σύνταγμα και τα δικαιώματα του εργάτη. Ποιός όρισε αυτά τα δικαιώματα; Δεν χρειάζεται να συμφωνήσω στο αυτονόητο: όσοι ζουν σ’αυτή τη χώρα ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να υποτάσσονται στους κοινούς κανόνες συμπεριφοράς που όρισε η πλειοψηφία, ειδάλως να αναχωρήσουν για τους παράδεισους ό,που υπάρχουν . Από την άλη, οι κανόνες ισχύουν για όλους. Θεματοφύλακας τους είμαστε όλοι μας.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Πολύ σωστά επισημαίνεις ότι θεματοφύλακες των κανόνων είμαστε όλοι μας. Αυτή είναι και η έννοια του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος. Επομένως η αντίδραση μας ή η ανοχή μας, η καυτηρίαση πρακτικών ή η αποσιώπηση τους έχει μεγάλη σημασία. (Μηχανισμούς πάντως επιβολής του νόμου διαθέτει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση)

  3. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Θα μου επιτραπεί ελπίζω μια άποψη σχετικά με το ΚΚΕ. Έχοντας μια κάποια ηλικία και οσονούπω καβαντζάροντας τα 60, έχω παρακολουθήσει το κόμμα αυτό σε πολλές του φάσεις και πιστεύω ότι τώρα πια έχει ιστορικά χρεοκοπήσει, ιδεολογικά παρακμάσει και πολιτικά αποδομηθεί. Υφίσταται όμως σαν μηχανισμός και οι οικονομικές του ανάγκες δεν είναι καθόλου αμελητέες, ελλείπει άλλωστε και η έξωθεν βοήθεια που το στήριζε στο παρελθόν. Όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και οι δορυφόροι της, μοναδικές επιλογές του ήταν ή να αυτοδιαλυθεί (θα έπρεπε, τα στελέχη του όμως τότε θα πεινούσαν), ή να σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί (αδύνατο αφού το ΠΑΣΟΚ είχε ήδη ανοίξει μεγάλο μαγαζί στη γωνία), ή να παίξει το χαρτί της ανάνηψης στο σταλινικό του παρελθόν, με προνομιακό χώρο δράσης και στρατολογίας οπαδών το συνδικαλισμό. Οι παπαρδέλες της Παπαρήγα, του Γόντικα, του Μαΐλη και των άλλων «επαγγελματιών επαναστατών», δεν έχουν άλλο στόχο παρά τη στρατολογία οπαδών, χρηματοδοτών και αγκιτατόρων. Τελικά βέβαια, εκτός από κάποιες ομάδες ατόμων μέτριας πολιτικής ευφυΐας που προσβλέπουν ειλικρινά στα καλά της εποχής του Στάλιν και συζητούν σοβαρά για δικτατορία του προλεταριάτου, μοναδικός χώρος συγκροτημένης δράσης του ΚΚΕ έχει απομείνει το ΠΑΜΕ, η ίδρυση του οποίου πριν από μια δεκαετία δεν ήταν καθόλου τυχαία. Με άλλα λόγια, κόμμα επαναστατικό δεν υπάρχει αφού επαναστατική θεωρία δεν υφίσταται (Λένιν), η μόνη δουλειά που απομένει λοιπόν στα μεγαλόσχημα στελέχη του Περισσού, εκτός από το να βγάζουν τυποποιημένες ανακοινώσεις (μπορείτε να γελάσετε με το ΚΚΕ generator στο http://kkeisageek.freehostia.com/), είναι να καλύπτουν πολιτικά τα συνδικαλιστικά τους στελέχη και να καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό, την εκμετάλλευση, τα μονοπώλια, την ΕΕ, τα αστικά κόμματα και κάθε τι που δεν είναι κρατικό. Όχι ότι αν βρουν την ευκαιρία δεν θα αρπάξουν την εξουσία, ξέρουν όμως καλά ότι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι αμελητέες. Και δεν είναι έντιμοι σαν το Φαράκο…

  4. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Kαθυστέρησα λίγο την απάντηση γιατί εκτός των άλλων περιπλανήθηκα λιγάκι και στο ΚΚΕ generator το οποίο παρά την προφανή «αδυναμία » που έχω στο ΚΚΕ δεν το ήξερα.
    Επί του σχολίου σου: Μπορείς να μου εξηγήσεις πως αυτο το κόμμα που περιγράφεις παίρνει ακόμα 6-7-8% ? Τόσο ανύπαρκτα είναι τα «αστικά » κόμματα ώστε όχι μόνο να μην το βάζουν στη θέση του αλλά και συνήθως να το γλείφουν?
    Την εξουσία μπορεί να μην την πάρει ποτέ, το θέμα είναι όμως ότι περνάει σε κομμάτια της κοινωνίας ιδέες και στερεότυπα (πχνόμος είναι το δίκιο του εργάτη) που την κρατάνε πίσω.
    Α, και… καλώς όρισες στο blog

  5. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ο προβληματισμός σου είναι πολύ εύστοχος αλλά φοβάμαι ότι η απάντηση θα μπορούσε να αποτελέσει θέμα μιας πολύ μεγάλης μελέτης που θα συνδύαζε ιστορία, κοινωνιολογία και κοινωνική ψυχολογία κι εγώ είμαι ένας ταπεινός χημικός. Νομίζω πάντως ότι ορισμένοι παράγοντες έπαιξαν ή παίζουν ακόμα σημαντικό ρόλο.

    Ο πρώτος παράγοντας είναι καθαρά ιστορικός – ο παππούς και ο μπαμπάς ήταν ΚΚΕ, αγωνίστηκαν, πολέμησαν, καταδιώχθηκαν κλπ, ΚΚΕ είναι και ο εγγονός που τους θαυμάζει. Έχω γνωρίσει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τη στάση της νικήτριας παράταξης μετά τον εμφύλιο η οποία όχι μόνο δεν έκανε καμιά σχεδόν κίνηση εθνικής συμφιλίωσης όπως θα όφειλε αλλά καταδίωξε ακόμα και τους φιλελεύθερους κεντρώους – η χούντα εκτός των άλλων αντιπροσώπευε αυτή ακριβώς τη νοοτροπία. Το αποτέλεσμα ήταν οι ηττημένοι να συσπειρωθούν και να περιχαρακωθούν για να επιβιώσουν, κάτι που φυσικά βόλευε και τη σταλινική ηγεσία του Ζαχαριάδη αρχικά και του Κολιγιάννη αργότερα. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ από τον Καραμανλή αμέσως στη μεταπολίτευση, έδειξε ότι οι δεξιοί µαθαίνουν. Ένας ακόμα παράγοντας ήταν η έλλειψη σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στην Ελλάδα μέχρι το 1974 που ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ, γεγονός που οδηγούσε πολλούς μη δεξιούς στην ΕΔΑ η οποία μάλιστα το 1958 βγήκε δεύτερο κόμμα με 28 % και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση! Αυτό εξηγεί και το μίσος του ΚΚΕ για το ΠΑΣΟΚ που εκφράστηκε απροκάλυπτα το 1989 με τη συγκυβέρνηση.

    Το «τιμημένο ΚΚΕ» έτσι έχει κολλήσει στο 6-7 % και η Παπαρήγα το ξέρει καλά – τη συρρίκνωση φοβάται. ‘Οσο για το «γλείψιμο» που αναφέρεις, αυτό δεν οφείλεται σε κανένα κόμπλεξ κατωτερότητας αλλά αποβλέπει μόνο στην απενοχοποίηση των μελών του που μπορούν έτσι πιο εύκολα να το εγκαταλείψουν προς το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του οποίου ξέρουν πολύ καλά τι παίζεται.

  6. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Κατ΄ αρχήν να αναφέρω κάτι που ξέχασα στο πρώτο μου σχόλιο.
    Ηταν πολύ μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη το ότι σχολίασες μια ανάρτηση του Απριλίου , γιατί είχα την αίσθηση ότι μια ανάρτηση «πεθαίνει» μόλις ανέβει η επόμενη.
    Επί της ουσίας:
    1 Σίγουρα το συναισθηματικό δέσιμο είναι μεγάλο πράγμα , ιδιως όταν οφείλεται σε χυμένο αίμα, αλλά διάολε εχουν περάσει 60 χρόνια. Δεν πρέπει κάποτε να συζητήσουμε με όρους μέλλοντος?
    2 Δεν αμφισφητώ ότι έγιναν υπερβολές και αδικίες κατά την μετεμφυλιακή περίοδο (μην ξεχνάμε ότι και οι «νικητές» είχαν χύσει πολύ αίμα) αλλά α) είμαι απόλυτα αντίθετος στη λογική απλώς των δύο παρατάξεων και την εξίσωση τους και β) η συμφιλίωση θέλει δύο It takes two to tango και αν κάποιοι μέχρι ακόμα και σήμερα αισθάνονται απολύτως «απέναντι» και είναι περήφανοι για το εμφυλιοπολεμικό παρελθόν τους, καταλαβαίνεις ότι πολύ περισσότερο πριν 60 χρόνια ήταν δύσκολο να συμφιλιωθείς με κάποιον που σε θεωρεί «ταξικό εχθρό», «λακέ του ιμπεριαλισμού» «πράκτορα των Αμερικάνων» και δεν ξερω κι εγώ τι άλλο.
    3 Για τα περί έλλειψης σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στην Ελλάδα θα συμφωνήσω. Ηταν κάτι που γενικώς κράτησε χαμηλά το επίπεδο πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα (ή μήπως ή έλλειψη του ήταν το αποτέλεσμα του χαμηλού επιπέδου?)
    4 Η πλάκα είναι ότι το «γλείψιμο» γίνεται και από στελέχη της συντηρητικής ,δεξιάς, φιλελεύθερης (διαλέγεις και παίρνεις) παράταξης. Κι επιτέλους δεν γίνεται αντιληπτό ότι το «χαϊδεμα» μπορεί να λειτουργεί σαν αποενοχοποίηση και να εξασφαλίζει βραχυπρόθεσμα κάποιους (όχι παρα πολλούςθεωρώ) ψήφους αλλά λειτουργει και σαν νομιμοποίηση και επιβράβευση απόψεων και νοοτροπιών, ακριβώς αυτών που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση?

  7. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Βασικά δεν διαφωνούμε. Θα ήθελα πάντως να παρατηρήσω σχετικά με το (4) ότι το μοντέλο εξουσίας που προτιμούσε στο παρελθόν η ΝΔ δεν ήταν το δικομματικό της κυβερνητικής εναλλαγής με το ΠΑΣΟΚ αλλά της μόνιμης νομής της, απέναντι σε μια κατατεμαχισμένη αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ και οι «ανανεωτικοί» δεν διαφωνούσαν βέβαια, αφού αναβαθμιζόταν έτσι ο πολιτικός τους ρόλος κι αυτό οδήγησε στη συγκυβέρνηση του 1989 που είχε σα μοναδικό στόχο το ΠΑΣΟΚ. Το κόλπο δεν έπιασε, η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε μπετόν, η ΝΔ έτσι αναγκαστικά μετεξελίχθηκε. Το ΚΚΕ βέβαια δεν είχε τα φόντα…. Όσο για τη «νομιμοποίηση» του ΚΚΕ, αυτό προς θεού μην τους το πεις γιατί θα τους πικράνεις – τόση προσπάθεια έχουν κάνει για να αποκτήσουν επαναστατικό προφίλ και κι εσύ τους το χαλάς;

  8. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Mόνιμη νομή της εξουσίας στις δημοκρατίες δεν υπάρχει. Γι αυτό και » η ζωή» (έτσι θα τόλεγε ίσως ο Φλωράκης) οδήγησε την αντιπολίτευση υπό την σκέπη του ΠΑΣΟΚ. Και δε νομίζω ότι η ΝΔ υπήρξε ποτέ τόσο αφελής ώστε να νόμιζε ότι θα » έπαιζε μόνη της μπάλλα»
    Οσο για το 1989 πρέπει να πω ότι δεν έμεινε μόνο μπετόν η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αλλά και η βάση του (νομίζω ότι σε καμιά από τις 3 ήττες του89-90 δεν έπεσε κάτω από 39%). Αλλο ένα θέμα για μια μεγάλη μελέτη με μπόλικη κοινωνιολογία και κοινωνική ψυχολογία που είμαι σιγουρος όμως ότι δεν αφήνει ασυγκίνητους και κάποιους… χημικούς.

  9. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Και πάλι συμφωνούμε. Η αφέλεια πάντως δεν πάει στα βουνά, μάλλον κατά Ραφήνα οδεύει – βλέπε και Κ. Καραμανλής ο Μικρός…

  10. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Nικο
    Να που επιτέλους ίσως βρήκαμε σημείο διαφωνίας! Για να σιγουρευτούμε όμως θα πρέπει να μου πεις σε τι θεωρείς ότι υπήρξε αφελής ο Καραμανλής. Τουλάχιστον την αφέλεια ότι θα νέμεται μονίμως την εξουσία δεν νομίζω ότι την είχε. Και ίσως η εξουσία δεν τον πολυσυγκινούσε.

  11. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι αυστηρά πρωθυπουργοκεντρικό, με ότι καλό ή κακό συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Κατά την άποψή μου, η αφέλεια του Κ.Κ. ήταν που πίστευε ότι μπορούσε να επιβιώσει ως πρωθυπουργός, αναθέτοντας την πραγματική εξουσία στο Ρουσσόπουλο και αφήνοντας τους υπουργούς ανεξέλεγκτους. Αυτό πλήρωσε. Πάντως θεωρώ ότι ήταν αρκετά πατριώτης για να μεταβιβάσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Το αν ο ΓΑΠ θα τα καταφέρει, θα το ξέρουμε σε 1 ή 2 χρόνια από τώρα.

    Και κάτι που ξέχασα να πω είναι ότι τη συζήτησή μας τη φχαριστήθηκα πολύ!

  12. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Πρωθυπουργός σήμερα (πριν 50 χρόνια ήταν αλλιώς γιατί ο κόσμος μας ήταν λιγότερο συνθετος)) δεν μπορεί να λειτουργήσει αν δεν «αναθέσει». Στον Ρουσόπουλο ανέθεσε την επικοινωνία. Προς τα έξω πήγε σχετικά καλά. Δεν ξέρω αν ο Ρουσόπουλος δυσκόλεψε την «εσωτερική επικοινωνία»
    2 Ο Καραμανλής έχω την αίσθηση ότι ατυχώς δεν ήθελε και δεν ήξερε να ασχοληθεί με τα πεζά αλλά απαραίτητα πράγματα μιας κυβέρνησης. (Πως θα μαζέψουμε τον ΦΠΑ? Αυτό το εξάμηνο «τσίμπησαν» οι δαπάνες, τι γίνεται?Ξέφυγε λίγο ο πλθωρισμός, γιατί?) Το ίδιο σε πολύ χερότερο βαθμό συμβαίνει και με τον Παπανδρέου. Στο κεφάλι του έχει διάφορες «μεγάλες πολιτικές» τη στιγμή που χρειάζεται ένας άνθρωπος να κάνει κάποια πολύ πρακτικά πεζά αλλά απαραίτητα και όχι αναγκαστικά εύκολα πραγματάκια.
    3 Πατριώτης μπορεί να ήταν ο Καραμανλής αλλά όχι γιατί μεταβίβασε την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Τι άλλο δηλαδή θα μπορούσε να κάνει?
    4 Πολύ φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα μάθουμε αν ο Παπανδρέου θα τα έχει καταφέρει πραγματικά. Γιατί ακόμα και αν βγούμε κάποτε από τον μηχανισμό στήριξης ή όπως αλλιώς αυτός ονομασθεί αργότερα δεν θα ξέρουμε ή δεν θα μπορεί να αποδειχθεί ότι η είσοδος στο μηχανισμό και η έξοδος από αυτόν θα μπορούσαν να μας έχουν σοιχίσει πολύ φθηνότερα.
    (Σήμερα είδα κάτι στο δρόμο που μου θύμισε το ξεκίνημα της συζήτησης περί ΚΚΕ-Η σχετική ανάρτηση -φαντάζομαι προς το τέλος της εβδομάδας- θα είναι αφιερωμένη εξαιρετικά)

  13. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Όπως είπες, εδώ υπάρχουν διαφωνίες.
    1. Δυστυχώς του «ανέθεσε» πολύ περισσότερα από την επικοινωνία.
    2. Περίπου έτσι.
    3. Την εξουσία επιμένω ότι την παρέδωσε – οι δηλώσεις του για τις θυσίες που θα επέβαλε μετά τις εκλογές δε μπορεί να είχαν άλλο νόημα. Αφού λοιπόν έκρινε ότι για πολλούς λόγους δε μπορούσε να εφαρμόσει την αναγκαία πολιτική (το ΠΑΣΟΚ μπορούσε καλύτερα, ένεκα «σοσιαλιστικό» και «φιλολαϊκό» και με φρέσκια εντολή), ο Κ.Κ. έκανε συνειδητά πίσω. Τώρα αν με το ΠΑΣΟΚ θα γίνουν καλύτερα τα πράματα, αυτό είναι άλλη κουβέντα.
    4. Δε μπορώ να φέρω αντίρρηση σ’ αυτό. Το ζήτημα όμως με ξεπερνά, το παγκόσμιο οικονομικό κλίμα άλλωστε φαίνεται να μπαίνει σε τελείως διαφορετικές προοπτικές (είπαμε χημικός είμαι, όχι με διδακτορικό στη μακροοικονομία).

  14. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Ειλικρινά δεν ξέρω.
    2………
    3 Αυτό που περιγράφεις δεν το καταλαβαίνω και δεν το ονοματίζω σαν «κάνω πίσω». Το λεω » φέρομαι υπεύθυνα και δινω και στον άλλον την ευκαιρία να κάνει το ίδιο» Επί της ουσίας μάλλον το ίδιο λέμε
    4 Να είσαι σίγουρος ότι ούτε αυτοί που εχουν διδακτορικό στην μακροοικονομία θα μπορούν να αποδείψουν τίποτα. Κι αν κ’αποιος «αποδείξει» κάτι, θα βρεθεί ένας άλλος που θα «αποδείξει» το ακριβώς… αντίθετο. Βλέπεις η οικονομία -σε αντίθεση με την χημεία- δεν ειναι ακριβής επιστήμη.

  15. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ακριβής δεν είναι η μακροοικονομία γιατί δεν μπορεί να κάνει πειράματα. Εκτός βέβαια αν η Ελλάδα είναι σήμερα πειραματόζωο, όπως ισχυρίζονται αυτοί που αγαπούν τις θεωρίες συνωμοσίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s