Δημοσιογράφοι….

Σε  προηγούμενη  ανάρτηση  έγραφα…: » Στη  σύγκρουση  μεταξύ πολιτικών  από  τη μια  μεριά  και  δημοσιογράφων, επιχειρηματικών  συμφερόντων, υποψηφίων σωτήρων  κλπ  σωστά υποψιάζεστε  …. είμαι  με  τους Πολιτικούς.»

Ειδικά  για  τους  δημοσιογράφους    πηγαίνω  ένα  βήμα  πιο  πέρα:  Μεταξύ  ενός  δημοσιογράφου  και  ενός   φερόμενου  ως  παιδόφιλου – συγγνώμη-  αλλά  εγώ  είμαι  κατ΄αρχήν  κατά  του …. δημοσιογράφου!

Η προκατάληψη  αυτή  δεν  νομίζω  ότι  είναι  αναίτια. Πολλές  φορές  μου  έχει  συμβεί ( και  θα  έχει συμβεί και σε σας)  διαβάζοντας ή  ακούγοντας   για θέματα  που τα  ξέρω  «από  μέσα» να αντιλαμβάνομαι ότι  το «ρεπορτάζ»  είναι ..μπούρδες.Πολλες  φορές    διαβάζουμε  στο  «σαλόνι» μιας  εφημερίδας  μια  αποκάλυψη- μαιμού, αλλά  την διάψευση της  θα  την  διαβάσουμε,  αν  δημοσιευθεί  και  αν πέσουμε  επάνω  της   σε ενα  μονόστηλο  15 σειρών 5-10 ή 15  μέρες  αργότερα. Η εντύπωση  έχει όμως  μείνει! Πολλές  φορές   αναδεικνύεται  ως  μέγα θέμα  το   Χ   γεγονός που  σε δυο μέρες όμως θάβεται  είτε  γιατί  ήταν  ένα… τίποτα  που  μεγαλοποιήθηκε (λόγω του πανικού  της  λευκης  σελίδας)  είτε  γιατί  έπεσε  κάποιο  …τηλέφωνο.

Και  εδώ  ερχόμαστε  στο  μέγα  θέμα. Όσο  και  αν  οι δημοσιογράφοι  έχουν  αυτοαναγορευθεί  σε  αδιάφθορους  ελεγκτές  της  εξουσίας δεν  είναι  τίποτα  άλλο  από  επαγγελματίες που  απλά  κάνουν  τη  «δουλειά»  τους. Ενα καλό  συμβόλαιο θέλουν, μια πρόσληψη  στην ΕΡΤ, μια καλή  μεταγραφή, μια αρχισυνταξία ή  να  αποκτήσουν  την  δικιά  τους  εφημερίδα ή τον  δικό  τους  σταθμό.  Και  για  να  εξυπηρετήσουν  το  προσωπικό  τους  συμφέρον  οι περισσότεροι   είναι   πρόθυμοι  και  με  επιχειρηματίες  να   διαπλέκονται, και με πολιτικούς, και  βεβαίως  στα κελεύσματα  του  αφεντικού  τους να  υπακούουν.

Μπορείς  να  καταγγείλεις  το  αφεντικό  σου ότι  χρωστάει  πολλαπλάσια  αυτών  που χρωστάει ο Τόλης?  Προφανώς  όχι! Μπορείς  να ελέγξεις  την  επιχείρηση  που  σου  δίνει  διαφήμιση? Επίσης  όχι! (Ιδίως  αν  δεν  έχεις πολλές) Μπορείς  «να  την πέσεις»  στο  ανταγωνιστικό  Μέσο ή   στον  συνάδελφο  δημοσιογράφο που   ξέρεις  ότι κινείται    εκτός  των ορίων  και του νομίμου και του ηθικού?   Και  πάλι  όχι! Αφ  ενός  γιατί  μπορεί  να  βγάλει  τις  δικές  σου  λαδιές  στη  φόρα, αφ  ετέρου  γιατί  μεταξύ  δημοσιογράφων  έχει  αναπτυχθεί  μια  «ομερτά» : Δεν  σε  πειράζω, μη με πειράζεις  και  έλα  να   κάνουμε  τη  δουλειά  μας. Στο  κάτω -κάτω  αύριο μπορεί να είμαι το  αφεντικό  σου ή  εσύ  το  δικό  μου!

Η δημοσιογραφική  «ομερτά»  έχει  σαν  πιο  εντυπωσιακό  δείγμα  της  τον  εκνευρισμό  και  την  αυταρχικότητα  με  τα  οποία  αντιμετωπίζουν  οποιονδήποτε  ιδίως  κανένα  πολιτικό  που  θα  τολμήσει  να μιλήσει  για  ευθύνες  και  των  δημοσιογράφων ή  έστω  διακριτικά  να  ασκήσει  κριτική  για το πως λειτουργούν. Τότε ο κ Χατζηνικολάου ή  ο όποιος Χατζηνικολάου   αγριεύει  ,  διακόπτει  (μερικοί  κουνάνε  επιτιμητικά  και  το  δάκτυλο)  και  βάζει  τον  κακομοίρη  πολιτικό  στη θέση  του. [Περιέργως  τα  διάφορα  αστέρια  της  δημοσιογραφίας  είναι  εξαιρετικά  προσεκτικοί  αν  τύχουν  να  έχουν  μπροστά  τους   κανένα  επιχειρηματία (έστω  και  αμετροεπή) ή  τον  πολιτικό  που  δεν  πρέπει να  στεναχωρήσουν]

Και  αυτή  «η  σιωπή των  αμνών»  που  χαρακτηρίζει  τους  περισότερους  πολιτικούς ανεξαρτήτως  κόμματος  όταν  βρίσκονται  απέναντι  σε  δημοσιογράφους,  αυτή  η  παθητική  στάση  (σε ορισμένες μάλιστα  εκπομπές   σε ρόλο  ντεκόρ  για τον  χειμμαρώδη δημοσιοκάφρο δημοσιογράφο)  δεν  είναι  και  η  λιγότερο  σημαντική  αιτία  της  κρίσης  που διέρχεται  και  το πολιτικό  σύστημα. Βλέπετε  και οι πολιτικοί  δεν  είναι πολύ  διατεθειμένοι  να  τα χαλάσουν  με  το δημοσιογραφικό  κατεστημένο  γιατί  τότε  θα  βρεθούν  αποκλεισμένοι   από  τα Μέσα , και  τότε  πως θα  «ξαναβγούν»?  Αν   πάντως   δεν  έχουν άλλο  τρόπο  να  «βγουν»  παρά  μόνο  καρτερικά   υπομένοντας την γελοιοποίηση  τους,   κρατώντας  τις  ισορροπίες  και   κάνοντας  δημόσιες  σχέσεις   η  εκλογή  τους  γι  αυτούς μπορεί  να  είναι  «λύση» (ίσως  και γι  αυτούς  που  τους  ψηφίζουν)  για  τους  υπόλοιπους  όμως  είναι  το  «πρόβλημα».

Γιατί  τα  γράφω όλα  αυτά?  Κάποιος  ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ  θα μπορούσε  να πεί , λόγω του πανικού  της λευκής  σελίδας ή  επειδή  έτσι  μου  είπε  το αφεντικό  μου!  (Το  έχω  ακούσει και αυτό!)  Εξ άλλου  το καταλαβαίνετε  ότι δεν είναι όλα τα   blogs    απλώς  προιόν  «μούρλας»,  ούτε  εξαιρούνται  κάποιων  δημοσιογραφικών  παθογενειών.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Δημοσιογράφοι….

  1. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Δεν θέλω να φανταστώ τι θα γίνει στη χώρα όταν τελειώσουν οι έλεγχοι σε γιατρούς, καλλιτέχνες κλπ και φτάσουν στα κανάλια. Αν γίνει ποτέ αυτό βέβαια. Το μυστικό είναι να κλείνεις την τηλεόραση και να την ανοίγεις μόνο σε συγκεκριμένες εκπομπές, γιατί, φυσικά, και οι δημοσιογράφοι δεν είναι όλοι ίδιοι. Το λυπηρό είναι ότι ούτε εγώ που το λέω αυτό μπορώ να το κάνω, μου προκαλεί τόση ανασφάλεια αυτή η κατάσταση, που έχω πάθει κάτι σαν εθισμό, συνέχεια πρέπει να τους ακούω, μήπως συμβεί κάτι και δεν το μάθω. Αδιέξοδο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s