Εργασιακά…. (2)

Eίχα  ήδη  ανεβάσει  τα  «Εργασιακά…»  (21/6) όταν  διάβασα  την  δια  στόματος   του  κ Π. Παναγιωτόπουλου  τοποθέτηση  της  ΝΔ  επί  του  θέματος:

«…. Για το Εργασιακό ο Α. Σαμαράς έχει ξεκαθαρίσει ότι η Νέα Δημοκρατία επιθυμεί, θεωρεί χρήσιμο για την οικονομία και τον Τόπο, να υπάρξει μεγαλύτερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό θα συνδυάζεται με εξασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Και, ταυτόχρονα, με μια πολιτική υπέρ της ανάπτυξης, υπέρ της τόνωσης της οικονομικής δραστηριότητας….»

Η  τοποθέτηση  είναι  μια  χαρά  για  ένα  κόμμα  που  αντιπολιτεύεται  όπως  τουλάχιστον   αντιπολιτευόμαστε  συνήθως  στην  Ελλάδα.

Η   ζόρικη  αλήθεια  όμως  είναι  ότι  η  πολιτική  είναι  επιλογή  μεταξύ  δυσαρέστων  λύσεων και  ως  εκ  τούτου  δεν  γίνεται  να  έχεις  » και  την  πίττα  ολόκληρη  και  τον  σκύλο  χορτάτο». ΑΝ θέλουμε όντως  πιο  ευέλικτη  αγορά  εργασίας πρέπει  να  δεχθούμε  περιορισμό  των  δικαιωμάτων  των  εργαζομένων. Και   επίσης  πρέπει  να  εξηγήσουμε  γιατί αυτός  ο  περιορισμός  των  δικαιωμάτων  τους    θα  αποβεί  μακροπρόθεσμα  σε όφελος  τους   ή – για  να  το  δούμε  και  ανάποδα-   γιατί  η  διατήρηση   του  σημερινού  καθεστώτος   θα  οδηγήσει   σύντομα   τους  εργαζόμενους  σε   πολύ  δυσκολότερη  θέση.  Επαναλαμβάνω  «αν  όντως  θέλουμε μια πιο  ευέλικτη  αγορά  εργασίας». Αν  η  υπάρχουσα  ευελιξία  μας  φαίνεται  επαρκής  λέμε  ξεκάθαρα  ΟΧΙ   στον  περιορισμό  των  δικαιωμάτων  των  εργαζομένων και  υποδεικνύουμε  ως  Αντιπολίτευση   στην  Κυβέρνηση  να στραφεί  σε  άλλα  μέτρα    αν  θέλει  να  διευκολύνει  την  ανταγωνιστικότητα  των  επιχειρήσεων.

Με  άλλα  λόγια   μία  τοποθέτηση  πχ  «προτείνουμε  να  αυξηθεί  ο  χρόνος  ειδοποίησης  για  τους  άνω  των  40 ετών,   οι  μειώσεις  των  αποζημιώσεων  να  μην  ξεπερνάνε  το 30%, οι  επιχειρήσεις  που  διατηρούν  το προσωπικό  του  να  έχουν  μειωμένο  συντελεστή  φορολόγησης , οι  συμβάσεις  μαθητείας  να  έχουν  διάρκεια  μέχρι  6  μήνες»      θα  την  καταλάβαινα . Την  τοποθέτηση  ΚΑΙ πιο  ευέλικτη  αγορά  εργασίας  ΚΑΙ  διατήρηση  των  σημερινών  δικαιωμάτων  των  εργαζομένων  ομολογώ  έχω  πρόβλημα  να την  προσεγγίσω. Ισως  απλώς  επειδή  δεν  ασκώ  Αντιπολίτευση.

Και  κάτι  άλλο!  Στην  Ελλάδα  η  ύπαρξη » κοινωνικά  ευαίσθητων»  νομοθεσιών  είναι  ΑΡΡΗΚΤΑ  ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΜΗ  ΤΗΡΗΣΗ  ΤΟΥΣ. Ετσι  έχουμε  από  τους  υψηλότερους  φορολογικούς  συντελεστές  στην  Ευρώπη  και  ταυτόχρονα  τα  μικρότερα  φορολογικά  έσοδα   με  βάση  το ΑΕΠ. Προφανώς  γιατί  κάποιοι – πολλοί –  φοροδιαφεύγουν- πολύ  (και  προφανώς  όχι  μισθωτοί  και  συνταξιούχοι).  Η  «κοινωνική  μας  δικαιοσύνη»    είναι  επομένως  «ΔΗΘΕΝ». Κατά  τον  ίδιο  τρόπο  η  τήρηση «κοινωνικά  ευαίσθητων»    (και  σε  ορισμένα  σημεία   αχρείαστα   και  αντιλειτουργικά   ευαίσθητων ) εργατικών  νομοθεσιών    δεν  ελέγχεται   από  κανένα   με  αποτέλεσμα   στα  «χαρτιά»  να υπερ- προστατεύουμε  τους  εργαζόμενους  και  στην  πράξη  να  τους  αφήνουμε  μόνους  στην  ζούγκλα  εργοδοτικών  αυθαιρεσιών.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s