Περί ευθυνών (1)

Η  Ελληνική  κοινωνία  είναι διχασμένη. Μη  φαντασθείτε  το κλασσικό  σχήμα «Αριστερά»- «Δεξιά». Νομίζω  ότι έχει ξεπεραστεί  από  χρόνια. Παραμένει  σαν  ένα  βολικό  σχήμα για να κουβεντιάζουμε  και   πολλές φορές να μην καταλαβαινόμαστε. Ο διχασμός  δεν  είναι ούτε μεταξύ  «προλεταρίων» και  «εκμεταλλευτών»,  ούτε  ανάμεσα  στους  «έχοντες και κατέχοντες»  από  τη  μια μεριά  και  τους «μη έχοντες» από  την άλλη.

Ο  διχασμός αφορά   τον  τρόπο  που  τοποθετείται  ο καθένας  μας   μπροστά στην  πρόσφατη κρίση. Και  δεν  θυμάμαι  ποιος  το  έγραψε ,  αλλά  σίγουρα  το  έχω  διαβάσει κάπου  πριν  χρόνια  και πιστεύω  ότι  αποδίδω  πιστά  το  πνεύμα  της  ρήσης: » Δεν  έχει τόσο  σημασία  το τι  μας  συμβαίνει, όσο  το ποια  είναι  η δική  μας  στάση  απέναντι  του».

Το  ένα λοιπόν  κομμάτι  της κοινωνίας – ας  τους  ονομάσουμε  οπαδούς  της «λαικής  αθωότητας» -θεωρεί  ότι η οικονομική  κρίση  προέκυψε  επειδή  κάποιοι  «φάγαν  τα  λεφτά». Οι  «κάποιοι»  είναι    συνήθως οι πολιτικοί. Τα έκαναν  βίλλες, καταθέσεις  στην Ελβετία,κόττερα…. Αν προχωρήσεις  βέβαια τη  συζήτηση  ο  συμπολίτης  μας  θα  εξηγήσει ότι   τα «έφαγαν»  μαζί  τους  και οι κολλητοί  τους  επιχειρηματίες, όπως  επίσης  οι  μεγαλοδικηγόροι , οι μεγαλογιατροί  και οι  μεγαλο-οτιδήποτε.  Το  βέβαιο  κατά  την άποψη  του  είναι ότι  δεν  τα  έφαγε  ο  απλός  κοσμάκης,  ο  εργαζόμενος  των  700€,  ο  συνταξιούχος….

Ενα  άλλο  κομμάτι  της  κοινωνίας-ας πούμε  οπαδοί της  «συνυπευθυνότητας» – θεωρεί  ότι  η ευθύνη  της  κρίσης βαρύνει  το  σύνολο  της  κοινωνίας. Οχι  ισομερώς βέβαια, αλλά   θεωρεί  ότι   είναι  πολύ  λίγοι   αυτοί   που αν  τέλος  πάντων  δεν  έβαλαν  το  χέρι  στο  μέλι , δεν  ωφελήθηκαν κατά κάποιον τρόπο  από την χαλαρότητα   των προηγούμενων  δεκαετιών.

Αφήνω  στην  άκρη  το   προφανές  ότι  είναι πολύ  βολικό  να  δείχνεις  τους άλλους  ως  υπεύθυνους  και  ακόμα  βολικότερο  να  «αθωώνεις»  τους πολλούς  και  να  γλείφεις  τον  «σοφό»   αλλά  ταυτόχρονα  «ανεύθυνο»  (πώς  άραγε  μπορεί να  συνυπάρχουν αυτές οι δύο ιδιότητες?) λαό.

Επίσης επειδή  για  μένα  (ελπίζω  και  για τους  αναγνώστες)  είναι αυτονόητο  ότι  οι  καθ΄οιονδήποτε  τρόπο φοροδιαφεύγοντες, δωροδοκούμενοι, δωροδοκούντες, εκ  συστήματος λουφαδόροι, διορισθέντες  με » μέσο» (που λόγω «μέσου»  «τα …..ξύνουν»), παρανομούντες,  εργαζόμενοι  με «μαύρα» , επιδοτηθέντες που έκαναν τις  επιδοτήσεις γαρδένιες κλπ   είναι  μέρος  του προβλήματος και οι παραπάνω  κατηγορίες καλύπτουν την  συντριπτική  μας πλειοψηφία θα   ασχοληθώ  με τον απολύτως  νομοταγή  συμπολίτη  μας.  Αυτόν που  δουλεύει  τα λεφτά  του , δηλώνει  το σύνολο των εισοδημάτων  του,πλήρωνε ή  εισέπραττε   «238 με  απόδειξη» και όχι «200 χωρίς», δεν τα  ακούμπησε  στην πολεοδομία  για να  κάνουν  στραβά μάτια  για μια επεκτασούλα στο εξοχικό  του,δεν  διπλοζύγισε το βαμβάκι  του, δεν χτύπησε πόρτες για  τον διορισμό της κόρης του ή  την προαγωγή του κλπ

Ακόμα  και  αυτός  ο συμπολίτης  μας – και  δεν  αμφιβάλλω  ότι  υπάρχουν    χιλιάδες  τέτοιοι  όχι πάντως   πολλές – όλα  αυτά  τα χρόνια  των παχέων  αγελάδων ΧΩΡΙΣ  ΝΑ  ΤΟ  ΕΠΙΔΙΩΞΕΙ  εξ  αντικειμένου   ωφελήθηκε , εκμεταλλεύθηκε  την  υπάρχουσα  χαλαρότητα  και  το κλίμα  της  εποχής.

Οι  αγώνες ή «αγώνες»  του Σωματείου  του  εξασφάλισαν  ένα  επιδομα…  έγκαιρης  προσέλευσης ή  κάποια (αχρείαστα)   οδοπορικά ,  η ανάγκη  επανεκλογής  του  Χ κόμματος πρόσθεσε   μια προεκλογική  αύξηση που  δεν  σήκωνε  ο τόπος  ( πήραμε  όμως  δανεικά),  ο  εφησυχασμός  της Ψ κυβέρνησης   του έβγαλε    μια  σύνταξη στη … 15ετία ή  ένα  «εφ΄ άπαξ»  δυσανάλογο  με τις καταβληθείσες   εισφορές, ένα  περίεργο νομοθέτημα  πρόσθεσε   μια  έξτρα  ενίσχυση στο  εισόδημα  του,  η πανεπιστημιακή  χαλαρότητα  του  εξασφάλισε  ένα  εύκολο  πτυχίο χωρίς  αντίκρυσμα σε  αντίστοιχες  γνώσεις, εν ονόματι  της κοινωνικής  ευαισθησίας   ο πατέρας  του  εντάχθηκε στο ΝΑΤ,  το  αναίτια  προνομιακό  επιτόκιο  τον  βοήθησε να  αυξήσει την περιουσία  του ,  εν ονόματι  της  δημοκρατικότητας  ή δεν ξέρω ποιας άλλης  αρχής   δεν κλήθηκε ποτέ  να αποκαταστήσει τη  ζημιά που  έκανε  στο  σχολείο  ο  γιός  του κοκ  Και όλα  αυτά  απολύτως και νόμιμα  και  ηθικά.

Από  αυτά  τα    μικρά- μικρά    όλοι  μας  βραχυπρόθεσμα  ωφεληθήκαμε. Ακόμα  και όσοι  από  εμάς  θεωρούν  τον εαυτό  τους  απολύτως  ανεύθυνο. Δεν  έχουνε  ίσως  ευθύνη  με  τη στενή  έννοια ,   αλλά  κάτι  βγάλανε. Και   αυτό το «κάτι » καλούνται  να το επιστρέψουνε  με  τόκους.

Ο    προφανής αντίλογος   είναι:  Και  θ΄ αρχίσουμε  απ΄ αυτούς  που πήραν τα  ψίχουλα  από  το  μεγάλο  φαγοπότι ?  Οι  » μεγάλοι»  δεν πρέπει «να  φέρουν  πίσω  τα  κλεμμένα» ?

Κατ΄ αρχήν  οφείλω να  ομολογήσω  ότι το  θεσμικό  «δίχτυ»  στην Ελλάδα  έχει  πολλές  τρύπες. Και  αν  αυτές οι  τρύπες  επιτρέπουν ένα  διορισμό  στη  Δημοτική Αστυνομία  , ή μια μαιμού-αναπηρική  αν  έχεις  απλώς   μια καλή  γνωριμία  με  τον  «σωστό»   δημοτικό άρχοντα ή βουλευτή  έχω πλήρη συναίσθηση τι  επιτρέπουν   σε κάποιον πιο  «φιλόδοξο»  που  η  σχέση  του  με  τον κ Υπουργό  είναι πιο  στενή.

Όμως  (και  συγγνώμη  αν  φαίνομαι κυνικός)   όταν ο δανειστής   σου   ζητάει  να  περιορίσεις  τα  έξοδα  σου ή να  αυξήσεις  τα  έσοδα  σου σήμερα για  να  συνεχίσει  να  σου  δανείζει είναι  ελάχιστα  πειστικό αν  του  πεις  ότι ΘΑ πιάσεις  την  φοροδιαφυγή του  μεγαλο-οτιδήποτε  (γιατί και να  την πιάσεις  θα περάσει καμμιά 5ετία  για να  εισπράξεις) ή  ΘΑ κάνεις  ανάπτυξη (γιατί  η ανάπτυξη  θέλει  επίσης  το  χρόνο  της  για  να αποδώσει)  ή ΘΑ πάρεις  πίσω  τις  μίζες που  εισέπραξε προ 10ετίας   ο           κ   Παπαρίδης (γιατί  για  να πάρεις  οτιδήποτε  πρέπει  να  ακολουθήσεις  την  χρονοβόρα, αμφίβολη αλλά  απαραίτητη δικαστική οδό).  Αν  θέλεις λοιπόν  να συνεχίσεις να υπάρχεις κόβεις   δαπάνες απ΄ όπου σου είναι  εύκολο, βάζεις  φορολογίες σε όσους  έχεις  σίγουρους, κάνεις  την προσευχή σου  να μην  πήρες  καταστροφικό   μείγμα  μέτρων  και  στρώνεις  τον…  κώλο  σου  κάτω και  δουλεύεις για  να  δεις  πως  σε  επόμενη  φάση  δεν θα  περιορίσεις  δαπάνες  αλλά σπατάλες , πως  θα πάρεις  λεφτά  όχι  από  τους έχοντες  γενικώς  αλλά  από  τους έχοντες που  δεν τα  δηλώνουν και πως θα  δημιουργήσεις πλούτο.Και  κυρίως  για   να  στήσεις  θεσμούς  που  δεν θα   επιτρέψουν ή  για  να  είμαστε  ειλικρινείς που  θα  περιορίσουν   τις  ατασθαλίες (πάντα  υπήρχαν ,υπάρχουν και θα υπάρχουν)   Δυστυχώς  δεν  γίνεται αλλιώς  όταν (αφήνεις  να )  σου  βάζουν  το μαχαίρι  στο λαιμό.

Από κει  και  πέρα  μην  υποτιμάτε  καθόλου   τα  «ψίχουλα»  που  μοιράστηκαν   στους  πολλούς . Ενα  πλουσιώτατο  γεύμα   δεν  είναι  σε τελευταία  ανάλυση  παρά   εκατομμύρια  ψίχουλα. Χάριν παιδιάς καθείστε  να  υπολογίσετε  τι  σημαίνει σε βάθος 30ετίας  μια  αργομισθία στο Δημόσιο (μην  ξεχάσετε  να  υπολογίσετε  εισφορές , τόκους- αφού  το  χρήμα είναι  δανεικό-λοιπά κόστη  συνδεδεμένα με τον αργόμισθο) και πολλαπλασιάστε  το  με τους  δημοσίους που κατα τη γνώμη σας περισσεύουν. (Αν  το νούμερο δεν σας  τρομάξει  αρκετά προσθέστε  τα  συνταξιοδοτικά)

Η  επόμενη  ερώτηση  πιθανώς  να  είναι :  Οι πολιτικοί  λοιπόν  δεν  φταίνε? Αυτοί  δεν πρέπει να  πληρώσουν?Μόνο   οι πολίτες? Φταίνε!  Και  φοβάμαι  ότι   συνεχίζουν  να  κάνουν τα λάθος πράγματα. Η επόμενη  ανάρτηση  θα  είναι  αφιερωμένη σε  αυτούς.

Μην  παίρνετε όμως πολύ θάρρος! Και  τους πολιτικούς  εμείς  τους βγάζουμε!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Περί ευθυνών (1)

  1. Ο/Η drsiebenmal λέει:

    Καλά το πας… Για λέγε, για λέγε… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s