Θέατρο σκιών

(Αρχική  ανάρτηση  10/2/2010- Το πρώτο  άρθρο  που  ανέβηκε  στο  blog)

Φαίνεται ότι οι παραστάσεις του Καραγκιόζη που επί  γενεές απολαμβάνουν οι Νεοέλληνες, εκτός από την παροδική διασκέδαση έχει δημιουργήσει και μια επίκτητη ιδιαίτερη θεώρηση της ζωής και της κοινωνίας. Είναι βέβαιο ότι ο θεατής «συμπάσχει» με τον Καραγκιόζη με αποτέλεσμα, να ταυτίζεται με τον πρωταγωνιστή και στο υποσυνείδητο να εδραιώνονται συνήθειες του Καραγκιόζη.

Αν ληφθεί υπόψη, ότι ιδιαίτερα μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα η συμπεριφορά του Καραγκιόζη έδινε τόνο σε πολλές εκφράσεις καθημερινών συζητήσεων συμπεραίνουμε ότι το θέατρο των Σκιών εξέφραζε και επηρέαζε τον Νεοέλληνα . Απολάμβανε ο θεατής την τελική επικράτηση των επιθυμιών του καταφρονημένου, πάμπτωχου, κυνηγημένου, άνεργου «τελευταίου τροχού της αμάξης», στα στρώματα της κοινωνίας, απέναντι στους ισχυρούς.

Οι διαπιστώσεις αυτές ίσως να θεωρηθούν υπερβολικές. Όμως στην προσπάθεια μας να αναλύσουμε τα φαινόμενα της νεοελληνικής κοινωνίας η συμπεριφορά της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμπολιτών μας, μας παρακινεί να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στον πρωταγωνιστή του Θεάτρου των Σκιών.

Πως αλλιώς να ερμηνεύσουμε φαινόμενα που σε άλλες κοινωνίες δεν κυριαρχούν; Βλέπουμε να ακολουθούμε τα χνάρια του Καραγκιόζη στην προσπάθεια μας να περάσουμε τη ζωή μας ξεγελώντας τον καθένα ακόμα και τον εαυτό μας. Δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε όποιον πράγματι αξίζει και με μόχθο και συστηματική προσπάθεια πέτυχε ότι έχει επιτύχει. Επιδιώκουμε σε κάθε μας ενέργεια να παρακάμψουμε τον νόμιμο τρόπο. Δικαιολογούμε την μικρότερη προσπάθεια σε όποια εργασία αναλαμβάνουμε. Είμαστε πρόθυμοι να αποδεχθούμε το οποιοδήποτε ψέμα μας διευκολύνει, ακόμα και αν γνωρίζουμε την αλήθεια.

Δεν μας είναι συμπαθείς ακόμα και πνευματικές προσωπικότητες γιατί ίσως στο υποσυνείδητο μας αποπνέουν μια δόση προβολής και ισχύος. Αυτό παρατηρείται πολύ περισσότερο στα πολιτικά πράγματα. Όχι μόνο γιατί εύκολα ακολουθούμε τις δημαγωγίες και τις ψεύτικες υποσχέσεις αλλά κυρίως γιατί κρατάμε αποστάσεις από ισχυρές προσωπικότητες ακόμα και αν έχουν αναδειχθεί από τη μέση ελληνική οικογένεια και όχι από πολιτικά τζάκια. Συμπαθούμε τον πιο αδύναμο, αυτόν που νιώθουμε κατά τα πρότυπα του Καραγκιόζη περισσότερο κοντά μας.

Μόνο στις σφυγμομετρήσεις θυμόμαστε ότι πρέπει να έχουμε πολιτικούς που θα πρωτοστατούν και θα είναι ικανοί και υπεύθυνοι να λύσουν τα προβλήματα μας. Είμαστε έτοιμοι να θεοποιήσουμε τον πολιτικό που ενώ ηγείται και άρα πρέπει να εμπνέει ισχύ, διαχωρίζει την κοινωνία και ταυτίζεται με εμάς τους πολλούς και αδύναμους απέναντι σε εκείνους που η φαντασία μας και η προπαγάνδα βαφτίζει «ισχυρούς» κατά καιρούς και κατά βούληση.

Μπορούμε με ευκολία να συμπαθήσουμε και να ακολουθούμε ικανούς ρήτορες αν και γνωρίζουμε ότι κατά τα πρότυπα του Καραγκιόζη μας ξεγελούν, δεν εννοούν αυτά που ισχυρίζονται γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι κατά βάθος και στο τέλος θα πράξουν διαφορετικά.

Κάποτε ο σημερινός πρωθυπουργός όταν ήταν Υπουργός Παιδείας αντί να αναλάβει τις ευθύνες του και να δώσει λύσεις διατύπωσε σε δημοσιογράφους την επιθυμία του να συμπορευόταν μαζί με τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τα προβλήματα της Παιδείας. Ένα από τα πολλά περιστατικά μιας νοοτροπίας που «αρέσει» και είναι ανεκτή στο κόσμο. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανάλογης συμπεριφοράς του σημερινού Πρωθυπουργού αλλά το σεντόνι του Θεάτρου των Σκιών έχει δημιουργήσει το πέπλο της λησμονιάς και τώρα παρακολουθούμε ένα «νέο έργο». Ο πειρασμός δεν μας αφήνει να μην αναρωτηθούμε μήπως δεν είναι τόσο αδύναμος ο Γιώργος αλλά παριστάνει τον αδύναμο. Μήπως σκόπιμα σχεδόν συλλαβίζει τις ανακοινώσεις του για να μας  είναι πιο συμπαθής. Μήπως δεν είναι αδύναμη η θέση της χώρας μας αλλά σκόπιμα παρουσιάζεται έτσι ώστε και να ταυτιστεί η κυβέρνηση με το καθένα μας αφού αντιπαλεύει με τους ισχυρούς που επιβουλεύονται την ανεξαρτησία μας. Μήπως σκόπιμα ακόμα μέχρι σήμερα δεν παρεμβαίνει σε αντικρουόμενες δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων και ο ίδιος εμφανίζεται ως ο «αδύναμος κρίκος»; Μήπως αυτές οι δραματικές ανακοινώσεις μόνο στόχο έχουν την πειθήνια υποταγή των πολιτών για την εφαρμογή σκληρών μέτρων αφού έχουν κερδίσει την συμπάθεια μας;

Αν τα φαινόμενα μας απατούν τόσο το χειρότερο. Γιατί αν πράγματι η χώρα είναι σε δεινή θέση και οι κυβερνώντες είναι πράγματι κατώτεροι των περιστάσεων δεν μας σώζει το Θέατρο των Σκιών. Γιατί σε τελευταία ανάλυση οι κυβερνώντες δεν είναι στην πλευρά της καλύβας του Καραγκιόζη αλλά έχουν ήδη εγκατασταθεί στο Σαράι του Πασά. Ο λαός μπορεί να ικανοποιείται γιατί νομίζει ότι γίνεται ότι δικό του αλλά δεν έχει συνειδητοποιήσει τι είναι σωστό για το μέλλον. Κυριαρχεί και γίνεται αποδεκτό το σύνθημα της ανάγκης να υπομείνουμε και να προσφέρουμε όλοι αλλά δεν γνωρίζουμε αν πράγματι οι υπεύθυνοι κυβερνώντες γνωρίζουν που οδηγεί το επόμενο βήμα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ  Τ.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s