Το κάρο μπροστά από τα βόδια.

«Ζούμε ίσως  στη  χώρα   εκτός  όλων των άλλων  και  των μεγάλων παρεξηγήσεων. Μια  από   τις πλέον δημοφιλείς   είναι  η  αντίληψη που  επικρατεί  για  την δουλειά. Σύμφωνα  με  την  αντίληψη  αυτή ,  η δουλειά  και ιδίως η αμοιβή  από αυτήν  πρωτίστως  είναι  «δικαίωμα»  Από  ελάχιστων  το  μυαλό  φοβάμαι    περνάει  η  σκέψη  ότι  η  δουλειά  είναι    κυρίως υποχρέωση. Υποχρέωση  μας  να  κάνουμε  κάτι , να  προσφέρουμε  κάτι στην κοινωνία , να  εξυπηρετήσουμε  κάποιον,  να  βοηθήσουμε  κάποιον  να  ικανοποιήσει  τις  ανάγκες  του  ώστε  ΣΤΗ  ΣΥΝΕΧΕΙΑ   είτε  αυτός  ο κάποιος, είτε  η κοινωνία  να  συμβάλλει   μέσω  της  αμοιβής  στην ικανοποίηση  των  δικών  μας  αναγκών. Το να ικανοποιεί  κάποιος  ό,τι  θεωρεί  ανάγκες του   σε βάρος  των άλλων,  απλώς και μόνο  επειδή  έτσι  αποφάσισε, σε οποιοδήποτε πολιτικό /οικονομικό  σύστημα  είναι  απλώς  απαράδεκτο , στην Ελλάδα   είναι  περίπου…κεκτημένο

Στην Ελλάδα  έχω την αίσθηση   ότι  πιστεύουμε  πως δικαιούμαστε και  μπορούμε  απλώς να έχουμε  εισόδημα     ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ   από τις  υπηρεσίες που προσφέρουμε  ανεξάρτητα  από  το  αν και πόσο  τις  χρειάζονται οι «πελάτες»  μας, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ  από  το  τι πιστεύουν  αυτοί  για την  αξία  τους. Πρώτα  υπάρχει  η αμοιβή , πρώτα  υπάρχει  το  δικαίωμα  μας  (έναντι ποίου  αλήθεια) για  εργασία  και αμοιβή ,    η  δε όποια  υποχρέωση μας  για  προσφορά  εργασίας έπεται. Και  επειδή  αυτή η νοοτροπία  έχει πλέον διαποτίσει  και τα κόμματα  εξουσίας,  στο  επίκεντρο  του  εκπαιδευτικού  συστήματος  μας  είναι το  τι θέλουν οι καθηγητές  και όχι το τι χρειάζονται οι σπουδαστές, το  σύστημα Υγείας περιστρέφεται  γύρω  από το πώς θα  αμείβονται και θα εξελίσσονται οι  γιατροί  και το τι θέλουν οι φαρμακευτικές  εταιρείεςκαι όχι  πως  θα καλυφθούν  οι ανάγκες των  ασθενών,  η συζήτηση  γίνεται  για το αν θα μονιμοποιηθούν ή όχι  οι  συμβασιούχοι  και  δεν  γίνεται  για  το τι  απαιτείται για  να  εξυπηρετηθεί ο πολίτης  και  η αγωνία  μας   είναι  αν  θα είναι  γεμάτα  το καλοκαίρι τα  ξενοδοχεία  και καθόλου δεν  ενδιαφέρει  τι πρέπει  να  γίνει,  ώστε ο πελάτης  να  περάσει καλά  (για να  ξαναγεμίσει  τα ξενοδοχεία και του χρόνου).  Συζητάμε  δηλαδή  κυρίως  το  τι θα πάρει  ο καθένας  και όχι το τι δουλειά πρέπει να γίνει  και πώς  πρέπει ναγίνει  αυτή καλύτερα  ώστε  να eξυπηρετηθεί  καλύτερα ο σπουδαστής, ο ασθενής, ο καταναλωτής , ο ταξιδιώτης, ο πολίτης . Και όπως  καταλαβαίνετε  ο κατάλογος των παραδειγμάτων   είναι  ατελείωτος.

Θεωρώ  ότι  το εχουμε  δει πολύ λάθος το θέμα. Το πληρώνουμε, ασχετα  αν  δεν συνειδητοποιούμε τι πληρώνουμε  και γιατί.

Στην πραγματικότητα ουδείς   είναι   διατεθειμένος  να πληρώσει κανένα  απλά  γι  αυτό που  ο αμειβόμενος είναι και πολύ περισσότερο  γι΄ αυτό που νομίζει ότι  είναι – και πολύ  σωστά . Κανένας  δεν    είναι  διατεθειμένος  να αμείβει  κάποιον  επειδή  είναι γιατρός και  έχει φάει  10 -12 χρόνια  στα  θρανία . Τον πληρώνει  όμως   για  να τον κάνει καλά. Κανένας  δεν  ενδιαφέρεται   να  αγοράσει   ακόμα και ένα  εξαιρετικής ποιότητας  προιόν για να μην κλείσει η εταιρεία που το παράγει   αν  το προιόν   δεν  του είναι  χρήσιμο . Κανένας  δεν  πληρώνει    ένα  δάσκαλο  απλά  για  να  αποδείξει  την  εκτίμηση  του  στις  γνώσεις  αλλά  για  να δώσει  εκπαίδευση  στα  παιδιά  του .  Και για  να  φύγουμε  από  το ατομικό  επίπεδο,   κανένας  δεν  ενδιαφέρεται  να  αγοράσει  το  Ελληνικό προιόν ή  την Ελληνική   υπηρεσία   αν  αυτή  δεν παρουσιάζει συγκεκριμένα  πλεονεκτήματα   (ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΛΑΤΗ)  απέναντι  στην Τουρκική  ή την Ολλανδέζικη.

Αν δεν καταλάβουμε στο  ζευγάρι εργασία  -ανταμοιβή ποιο  είναι  το  αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα

-Αν  δεν  καταλάβουμε ότι  πρέπει  να  επικεντρώσουμε  το  ενδιαφέρον  μας  ως  άτομα  και  κράτος  στην παραγωγή  έργου και στην ουσιαστική και μακροπρόθεσμη  ικανοποίηση  των αναγκών  των «πελατών»  μας

Αν δεν καταλάβουμε – ίσως κάποιος  χρειάζεται να μας  βοηθήσει  εμπράκτως  σε αυτό-ότι  η αμοιβή μας  (οφείλει  να )  είναι  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ  της  δουλειάς  που  προσφέρουμε  στους άλλους και   ότι  είναι  συνάρτηση  της  άποψης  που έχουν οι «πελάτες»μας   για  την αξία  της    και όχι το  ανάποδο (δηλ  ότι  η   όποια  υπηρεσία  «πουλάμε»  είναι   αποτέλεσμα  της  αμοιβής  μας  και της άποψης που έχουμε εμείς  γι αυτές ),   πολύ  φοβάμαι  πως   σύντομα  θα  «ειν΄ οι προσπάθειες  μας  σαν των Τρώων»  κι ο «θρήνος»   «επάνω στα  τείχη»    που θα  ακολουθήσει  θα κάνει  τη  σημερινή  γκρίνια  να μοιάζει  με  χαζοχαρούμενο  γλεντοκόπι. «

Το  κείμενο  αυτό   γράφτηκε πριν  6  μήνες  περίπου  υπό  άλλες  συνθήκες  και  έκτοτε  έμεινε  «θαμμένο» .  Το   θυμήθηκα   με  αφορμή  την  απεργία  των  ιδιοκτητών  φορτηγών  Δ.Χ.  Μερικοί  θα  το  βρούν  άσχετο  με  τους  φορτηγατζήδες. Ισως  έχουν  και  δίκιο. Ισως  και όχι.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s