Η πολιτική… «αφ’ υψηλού»

Κάθε  φορά  που  πλησιάζουν  εκλογές   όλο  και  δυναμικότερα  τα  τελευταία  χρόνια κάνουν  αισθητή  την  παρουσία  τους. Οι  απέχοντες ! Παλιότερα  ήταν  οι  «απολιτίκ»  κι  αυτοί  που  απλώς  δεν  ήθελαν  να  χαλάσουν  την  Κυριακή  τους .  Τα  τελευταία  χρόνια  όμως  έχουμε  πλεον  αποχή  με  «άποψη» Αποψη  που  παρουσιάζει  την  αποχή  ως   πράξη  αντίστασης  στη «σαπίλα  του πολιτικού  συστήματος»  και  τους  μετέχοντες  στην  εκλογική  διαδικασία   σαν  απλούς  «κολαούζους»  των  κομμάτων  που  ψηφίζουν  ό,τι  ψηφίζουν,  επειδή  έχουν συμφέροντα   ή  στην  καλύτερη  περίπτωση  παρωπίδες.  Η  πολιτική  για  τους  απέχοντες είναι   χώρος  που  δεν  τους  αρμόζει,  που  δικαιούνται  να  τον  κοιτάζουν «αφ΄ υψηλού»  και   που   με  την  αποχή  τους (νομίζουν  ότι)  θα τον  εξυγιάνουν.

Πριν  ασχοληθώ  με  την  επιχειρηματολογία   της  αποχής  και  τις  συνέπειες  της  πρέπει  να  κάνω  μια  όχι  ασήμαντη  νομίζω πισήμανση

Υπέρ  της  αποχής  προπαγανδίζουν μερικές  φορές   και  άνθρωποι   που  και θα  πάνε  να  ψηφίσουν  και «δαγκωτό»  θα  το  ρίξουν στο  κόμμα  της  αρεσκείας  τους. Είναι  αυτοί  που   εάν  ξέρουν  ή  μόλις  αντιληφθούν   ότι ούτε  κατά  διάνοια  υπάρχει  περίπτωση  κα  ψηφίσεις  το  κόμμα  τους  προσπαθούν  να  σε  ωθήσουν  στην  αποχή  επικαλούμενοι  το  πόσο   διεφθαρμένοι , ανίκανοι  και  λαμόγια  είναι  όλοι  οι πολιτικοί.  Βλέπετε  λευκά,άκυρα,  μη  ψηφίσαντες  δεν  «μετράνε». Κι  έτσι  μετράει  παραπάνω  η  ψήφος  του  προπαγανδιστή  της  αποχής των  …αντιπάλων.

Και  υπάρχει  και  μια  άλλη  κατηγορία  (πλην των καλοπροαιρέτων) προπαγανδιστών  της  αποχής. Γραφικοί  οπαδοί  γραφικότερων  γκρουπούσκουλων  κάποιας  -από  τις  υπάρχουσες-Αριστεράς .  Το  πολιτικό  σύστημα   συνολικά  είναι  εχθρός  τους. Οι  εκλογικές διαδικασίες  τους προκαλούν  αναγούλα. Αυτοί ονειρεύονται  εξεγέρσεις ,  επαναστάσεις, ανατροπές με  αυτούς  βέβαια  ως  φωτισμένη πρωτοπορία.Κωλώνουν  να  σου  πούνε  ευθέως  ότι  υποστηρίζουν την Πανεργατική  Αντικαπιταλιστική  Πρωτοβουλία  Ανατρεπτικής  & Ριζοσπαστικής Αριστεράς  (φανταστικό  το όνομα  της παράταξης), «προμοτάρουν» λοιπόν    την  αποχή  και    στη  συνέχεια   την  οικειοποιούνται  κιόλας  ως  απόδειξη  της  σαπίλας  του  συστήματος.

Ας  σταθούμε  όμως  στον  καλοπροαίρετο  οπαδό  της  αποχής.

Νομίζω  ότι  η  στάση  του  εμπεριέχει  κατ΄ αρχήν  ένα  παραλογισμό. Αρνείται  τη  συμμετοχή  του  στην  εκλογική  διαδικασία, αρνείται  να  συμβάλει  με  την  ψήφο  του  στην  εκλογή  αυτού που  θα  εκλεγεί  (γιατί  τελικά  κάποιος  θα  εκλεγεί), αναθέτει σε  εμένα, σε  εσένα  , στους  άλλους την  σχετική  απόφαση και  ευθύνη  και  μετά  γκρινιάζει  γιατί  η  απόφαση  μας  δεν  του  αρέσει!

Το  βασικό  επιχείρημα  υπέρ  της  αποχής  είναι  ότι  «Ολοι  ίδιοι  είναι!» Μόνο  που τεχνικώς  είναι  αδύνατο!  Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν  έχει σχέση  καμμία  με  τη  ΝΔ,   οι  θέσεις  του   ΠΑΣΟΚ έχουν πολύ  διακριτή διαφορά  από  αυτές  του ΛΑΟΣ και  το ΚΚΕ είναι  μια  κατηγορία  από  μόνο  του.  Για  να  μην  αναφερθώ  και   σε  μικρότερες  παρατάξεις που  μπορεί  να  εκπροσωπούν  ιδιαίτερες  και  ενδιαφέρουσες  για  κάποιους   ιδέες  (από  τους  Οικολόγους  μέχρι  τον  Μάνο και  από  τον Παπαθεμελή  μέχρι  την ΟΑΚΚΕ).   Ολοι  ίδιοι  δεν  είναι  ακόμα   και   μέσα   στο   ίδιο  πολιτικό χώρο. Πόσο  ίδιος  είναι ο    κ Χατζηδάκης  με  τον κ Μανώλη? Η  κ Γιαννάκου   με  τον κ Ψωμιάδη? Τι  σχέση  έχει  ο κ Παναγιωτακόπουλος  με  τον  κ Παπακωνσταντίνου? Η   κ Διαμαντοπούλου  με  τον κ Καρχιμάκη? Ο Κουβέλης  με τον  Τσίπρα? (γι αυτό  και  διέκοψαν οι τελευταίοι  την  συγκατοίκηση  τους) Και  οι  διαφορές  που  αναφέρω  ίσως  δεν  είναι  και  οι  πιο  έντονες!

Το  άλλο  motto  των  απεχόντων  είναι  «Δεν  θέλω  κανένα  τους! Θέλω  ανθρώπους  τίμιους ικανούς  και  με  όραμα» Ωραία! Κι  εγώ τους  θέλω! Και  ψάχνω  να  τους  βρω  (και  να  τους  τιμήσω  με  την  ψήφο  μου )  μέσα   από  τις  επιλογές που  τίθενται  στην  κρίση  μου. Να  πάρω  τον  φίλο  μου  τον Νικο  που  βαθύτατα  εκτιμώ  τις ικανότητες  και  το  ήθος   του  και  να  τον  βάλω  με  το  ζόρι  υποψήφιο  δεν  γίνεται. Οι  τίμιοι , ικανοί και  με  όραμα   πρέπει   να θέλουν κιόλας  και  αν  θέλουν  πρέπει  να    βγουν  στο  προσκήνιο  και να  προσπαθήσουν  να  μας  πείσουν. Αλλος  τρόπος  πέραν   του  να  υποστούν  την  βάσανο  της εκλογικής  διαδικασία ς  (από  την  οποία  οι  «οπαδοί »  τους  απέχουν) δεν  υπάρχει,  τουλάχιστον  στις  δημοκρατίες.

Εχω  την  αίσθηση  ότι  στις  περισσότερες  περιπτώσεις  η  υπέρ  της  αποχής  τοποθέτηση  είναι μια  προσπάθεια  αποφυγής  ευθύνης. «Δεν  ψηφίζω, άρα  δεν  έχω  καμμία  ευθύνη  για  πράξεις ,παραλείψεις,πρακτικές, νοοτροπίες  αυτών  που  ψήφισα. Μπορώ  να  τους  κριτικάρω  όλους,  δεν  έχω  να  απολογηθώ  για  κανένα» Βολικό! Ετσι  δεν  χρειάζεται  πολύ-πολύ  και  να  ενημερώνομαι , να προβληματίζομαι ,να  σκέφτομαι  («Οι  Ελληνες  μισούν  το  να  σκέπτονται»  ή  κάπως  έτσι  άκουσα  σε  μια  συνέντευξη  να λεει ο Σ. Ράμφος)  Μόνο  που  το  να  αποφεύγει κάποιος  την  ευθύνη  της  ψήφου  του  συνεπάγεται  ότι  χρεώνεται  το  αποτέλεσμα  της  απουσίας  του και ….  της   ψήφου   των   υπολοίπων. Το  κενό  που  δημιουργούν  οι  προβληματισμένοι  (ή «προβληματισμένοι»?)  απέχοντες  καταλαμβάνεται   από  τους …. υπόλοιπους. Στους  οποίους (εκλογείς  και  εκλεγομένους)  περιλαμβάνονται  και    » φελλοί»,  «λαμόγια»,  «άσχετοι» , «ανεπάγγελτοι», «διεφθαρμένοι» κτλ  Τους  οποίους  οι  απέχοντες  ενώ  υποτίθεται  θέλουν  να  πολεμήσουν  στην  ουσία  τους  διευκολύνουν  δια  της  αποχής  και  της  ανοχής  τους. Βλέπετε η  φύση  αποστρέφεται  τα  κενά. Το ίδιο  η πολιτική.

Η  πολιτική  μας  αρέσει  δεν  μας  αρέσει   είναι  «η  τέχνη  του  εφικτού «, «η  επιλογή  μεταξύ  δυσαρέστων  λύσεων»  κτλ Υπάρχουν τουλάχιστον  καμμιά  δεκαριά  ευφάνταστοι  ορισμοί  που  αποτυπώνουν  την  ίδια  θέση.  Στην  πολιτική  δεν  υπάρχουν  εύκολες  ή  τέλειες    αποφάσεις. Υπάρχουν  προτεραιότητες, συμβιβασμοί, δυο  βήματα  εμπρός  και  ένα  πίσω, υπαρχουν  καλοί  και  καλύτεροι, κακοί  και  χειρότεροι. Κι  εμείς   επιλέγουμε (αν  μπορούμε  κάνουμε  και  κάτι παραπάνω).

Αυτός  ο  τόπος  είναι  ο τόπος  μας. Αυτός  ο  τόπος   είναι  και  δικιά  μας   ευθύνη. Αβολη  ίσως, όπως  όλες  οι  ευθύνες. Αλλά  δικιά  μας.  Δεν   βλέπω  κανένα  λόγο  να  παραιτηθούμε. Στο κάτω-κάτω  για  να  την  αναλάβουμε  χύθηκε  πολύ  αίμα.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s