«Μνημονιακός ή «αντιμνημονιακός»? Εξαρτάται…

Στην  Ελλάδα  όλα  συζητιούνται  υπό  μορφή  διλημμάτων. Παναθηναικός ή  Ολυμπιακός? Με  τον Βαρδινογιάννη  ή   με τον  Βγενόπουλο? Αριστερά ή Δεξιά? Με  τον  Σαμαρά  ή  την  Μπακογιάννη? Υπέρ  των  ιδιωτικών  Πανεπιστημίων  ή  κατά? Σάντος  ή  Ρεχάγκελ? Και  φυσικά  προσφάτως:  Υπέρ  του  μνημονίου  ή  κατά?  Κι  έτσι  με  τον  διλημματικό και  συγκρουσιακό   τρόπο  που  τίθενται  τα  θέματα ,  χάνουμε  τις  λεπτές  αποχρώσεις,  τα  «αλλά »  και  τα «μήπως» ,  διστάζουμε  να  αποδεχθούμε  κάποια  σωστή  άποψη ή  ένσταση   του  «αντιπάλου» (νομίζοντας  ότι  αυτουπονομευόμαστε),  αφήνουμε   δηλαδή   στην  άκρη όλα  αυτά  που  μπορούν να  πάνε  την  κουβέντα (και  την  σκέψη  μας)  λίγο  παραπέρα και  να  την  κάνουν  λίγο  πιο  δημιουργική και  επαναπαυόμαστε  σε  πολλές  φορές  χαζοχαρούμενες  βεβαιότητες

Υπέρ  λοιπόν  ή  κατά  του  μνημονίου? Κατ΄ αρχήν  δεν  γνωρίζω  ΚΑΝΕΝΑ που  να  μην  θέλει  την απαλλαγή  μας  από  αυτό.  Υπ΄ αυτή  την  έννοια  όλοι  είμαστε  «αντιμνημονιακοί». Διαφωνίες υπάρχουν  ως προς  τον  χρόνο και  την  διαδικασία  εξόδου. Διαφωνίες επίσης  υπάρχουν  ως προς  το  αν  έπρεπε  να  μπούμε  στον  μηχανισμό  στήριξης  ή  αν  μπορούσαμε  να  τον  αποφύγουμε  γενικώς  ή  μέχρι  ποιο  χρονικό  σημείο είχαμε  την  δυνατότητα  να  μην  προσφύγουμε  σε  αυτόν. Διαφωνίες υπάρχουν  και  για  το περιεχόμενο  και  τον  τρόπο  εφαρμογής  του  μνημονίου. Αυτές  οι  επί  μέρους  διαφωνίες  είναι  που  έχουν  ουσία και  τέμνουν οριζόντια   και  τα  δύο (κατά  την άποψη  μου φαντασιακά)  στρατόπεδα , «μνημονιακών» (κανείς  δεν  αποδέχεται  την  ταμπέλα)  και  των  «αντιμνημονιακών» (ουσιαστικά κι  επίθετα   με  πρώτο  συνθετικό  το  «αντι»  μας  ασκούν ιδιαίτερη γοητεία – για  να μην  βγάλω  και  τον εαυτό μου  απ΄ έξω  ένα πολιτικό  φυλλαδιάκι  που  με  πρωτογονα  μέσα  βγάζαμε  με  φίλους πριν  χρόνια  «Αντίλογο»  το  είπαμε).

Νομίζω  ότι  σε όλες  αυτές  τις  διαφωνίες  η  αποφασιστική  παράμετρος  είναι  το  «ΠΟΤΕ»  και  το «ΠΩΣ» .        Τον  Οκτώβριο,  το  Νοέμβριο  του 2009 , τον  Ιανουάριο  του 2010  ίσως  ακόμα  και  τον  Μάρτιο  την  προσφυγή  στον  μηχανισμό  στήριξης  κατά  τη  γνώμη  μου μπορούσαμε  και  έπρεπε να  την  είχαμε  αποφύγει (άρα  αντιμνημονιακός?).  Αν   είχαμε  πάρει  εγκαίρως 4-5  δυσάρεστα (καμμία  σχέση  με  τη  σημερινή  λαίλαπα) και  κυρίως αποτελεσματικά μέτρα και  τα  οικονομικά  μας  θα  είχαμε  συμμαζέψει  και  το  μήνυμα  στους  ευρωπαίους  εταίρους  θα  είχαμε  περάσει  ότι  συνολικά σαν  κοινωνία (  αφού  κι ο  Καραμανλής  έκανε προεκλογική εκστρατεία   υποσχόμενος  …πάγωμα  μισθών)  είμαστε  αποφασισμένοι  να  αντιμετωπίσουμε  σοβαρά   την παγκόσμια  οικονομική  κρίση. Προτιμήσαμε   να  αυτοσυκοφαντούμαστε μιλώντας  για  «Τιτανικούς» (νομίζοντας  ότι  απλώς  θάβουμε  την  προηγούμενη  «κακή»  κυβέρνηση), προτιμήσαμε  για  ένα  κρίσιμο  δίμηνο  να  το παίξουμε  φιλολαικοί και  γενναιόδωροι μένοντας   συνεπείς  στο προεκλογικό  «λεφτά υπάρχουν». Προτιμήσαμε  επίσης  να  τα  βάλουμε (λεκτικά)  με  τις κακές  αγορές από  τις  οποίες  ζητούσαμε  όμως  δανεικά,  και  με  την  γερμανίδα (άρα  εξ ορισμού  κακιά ) Μέρκελ, την  βοήθεια  της  οποίας  περιμέναμε.

Κάποτε  ήρθε  και  ο Απρίλιος. Δανειζόμασταν  με  επιτόκια…  Ουγκάντας  (το  spread  μέσα  σε  6  μήνες  είχε 5πλασιασθεί). ΕΚΕΙΝΗ  ΤΗΝ  ΣΤΙΓΜΗ (όχι  τον Οκτώβριο  ή  τον  Νοέμβριο) ο  μηχανισμός  στήριξης  ήταν  κατά  την άποψη  μου   μονόδρομος ή  μάλλον   η  αμέσως  καλύτερη  λύση  από  την  στάση  πληρωμών, προσπάθεια  επαναδιαπραγμάτευσης  του  χρέους κλπ  που θα  είχαν  σαν  άμεσο   αποτέλεσμα τόσο  δραματική  υποβάθμιση  βιοτικού  επιπέδου που  θα  έκανε  την  σημερινή  ταλαιπωρούμενη  Ελλάδα με τα  «λουκέτα» , την  ανεργία , τον πληθωρισμό, τις περικοπές  μισθών και  συντάξεων  και  την  φορολογία  να  μοιάζει με …παράδεισο. (Εδώ  μάλλον  μνημονιακός  μου  μοιάζω!)

Και  τα  μέτρα  του  μνημονίου? Είναι  το  σωστο  μείγμα? Το  μνημόνιο  «θέλει»  περιστολή  δημοσίων  δαπανών  και  μάλιστα κυρίως  από  αυτές  που  είναι  λίγο -πολύ πάγιες. Το  μνημόνιο » θέλει»  αύξηση  των  φορολογικών  εσόδων. Το  μνημόνιο  ζητά  αύξηση  της  ανταγωνιστικότητας.  Αν  λοιπόν  δεν  μπορείς  να  περιστείλεις  ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΑ  σπατάλες (το  επίδομα  της καθαρίστριας  που  το  παίρνει  επειδή καθαρίζει  τις  σκάλες  του Υπουργείου  Οικονομικών  και  όχι αυτές  του Υπουργείου Προστασίας  του Πολίτη, το  επίδομα  έγκαιρης προσέλευσης, επίδομα  χρήσης PC  για  υπαλλήλους  που το έχουν  για να  το στολίζουν  με κανένα «σεμέν»,  συντάξεις  σε πεθαμένους,  συντάξεις  τυφλών  σε  ανθρώπους  που  οδηγούν, μισθούς  και bonus  σε  ανθρώπους  που  τα  ξύνουν ή  σε ορισμένες περιπτώσεις     δεν  έχουν πάρει  χαμπάρι ότι η  υπηρεσία  τους  μετακόμισε….) και  κόβεις  οριζοντίως  μισθούς  και  συντάξεις  δεν  είμαι σίγουρος  ότι σου  φταίει  το  μνημόνιο. (Μνημονιακός! Μνημονιακός!)

Κατά  τον  ίδιο  τρόπο  δεν  είμαι  σίγουρος  ότι  σου  φταίει  το  μνημόνιο  αν  αντί  να  βρείς και  να  χτυπήσεις  την  φοροδιαφυγή  για  να  αυξήσεις  τα  φορολογικά  σου  έσοδα  εσύ  αυξάνεις  τους  ήδη  υψηλούς  φορολογικούς  συντελεστές και  οδηγείς  καταναλωτές  και  επιχειρηματίες  σε  ασφυξία. Ούτε  φταίει  το   μνημόνιο αν   ανέχεσαι την  μείωση  των  εσόδων  της  χώρας  από  τον  τουρισμό  και  την  δυσφήμηση  της  επειδή  πενήντα   αχαρακτήριστοι   του  ΠΑΜΕ  (όχι  ναυτεργάτες-  μέχρι και  φίλος  κομπιουτεράς  ήταν  στους  καταπέλτες) αποφάσισαν  να   παίξουν  «αντίσταση». Και  είναι  άσχετο  με  το  μνημόνιο  ότι  κάθεσαι  και  χαζεύεις   αναξιοποίητη  Δημόσια Περιουσία φοβούμενος  μη  σου  πουν  ότι  ξεπουλάς  «τα  ασημικά  της οικογένειας».

Ο  αντίλογος  βεβαίως  λέει  ότι  σύμφωνα  με  το  μνημόνιο  τα  μετρα  πρέπει  να  αποδώσουν  άμεσα. Κι  εδώ  αν  θέλετε  ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ  ΜΝΗΜΟΝΙΟ που  είναι  προσανατολισμένο στην  άμεση  απόδοση  των μέτρων και  σε  βελτίωση  λογιστικών  μεγεθών αντί  να  είναι  περισσότερο προσανατολισμένο  στις  διαρθρωτικές  αλλαγές  που  έχει ανάγκη  ο  τόπος και  η  επί  χρόνια  αποφυγή  των  οποίων   είναι ο  γενεσιουργός  λόγος   του προβλήματος. Στο  κάτω  κάτω  μην  τρελλαινόμαστε !  Το  ύψος  του  χρέους  ή  του  ελλείμματος   δεν  είναι τραγικά αν  τα  βάλουμε  δίπλα  σε  ελλείμματα  και  χρέη  άλλων  χωρών (ακόμη και εταίρων   μας ) και  ρίξουμε και μια  ματιά  στις  αναξιοποίητες  δυνατότητες  της  χώρας.(Εδώ  έγινα  πάλι  αντιμνημονιακός?)

Λάθος...λύση

Για  το  πως  θα   απαλλαγούμε  από  το μνημόνιο δεν  περιμένετε  να  κηρύξω  γενική  ανυπακοή, καθολική  αντίσταση  και  άμεσο  εξωπέταγμα  του  κ Τόμσεν και  της παρέας  του  αφού  τους  αλείψουμε  με  πίσσα και πούπουλα. (Μνημονιακός  και πουλημένος!) Ατυχώς,  αφού  τους  φέραμε  παρακαλετά  όταν  καταλάβαμε ότι  «το  πιστόλι  στο  τραπέζι »  ήταν  νεροπίστολο,  πρέπει  να  συνεργασθούμε μαζί  τους  αλλά  είναι  απόλυτα  βλακώδες  να  τους  εκχωρήσουμε  την  διακυβέρνηση  της  χώρας. Στο  κάτω-κάτω  σε  αρκετές περιπτώσεις  το  ΔΝΤ   τα  έκανε  μπάχαλο   υπερεκτιμώντας   αλαζονικά  τις  δυνατότητες  του  και  αγνοώντας  επιδεικτικά  τις  τοπικές  συνθήκες. (Αντιμνημονιακά  στοιχεία?)

Την  ευθύνη    διακυβέρνησης  της  χώρας  εξακολουθεί  να  την  έχει  η  κυβέρνηση. Ναι,  έχει  περιορισμούς  (και  μερικές  φορές  σκέφτομαι  ότι  ευτυχώς  που  τους  έχει) από  την  τρόϊκα, αλλά  δεν  σημαίνει  αυτό  απαλλαγή  από  τις  ευθύνες  για  ό,τι  συμβαίνει στον  τόπο. Αν  μπορεί  να  εξοικονομήσει πόρους   από περικοπή  σπατάλης και  να  βελτιώσει  την παραγωγικότητα  του Δημοσίου  υιοθετώντας ενα  ορθολογικό  πλαίσιο  λειτουργίας δεν  είναι  μουρλός  ο κ Τόμσεν  να  επιμένει  στην περικοπή  μισθών. Αν  μπορέσει  να  αυξήσει  τα  φορολογικά  της  έσοδα  μέσω  της  προσέλκυσης  επενδύσεων ή  της  φορολόγησης  αυτών  που  δεν  πληρώνουν (όχι    απλώς  «των  εχόντων  και  κατεχόντων »  όπως  βλακωδώς  επαναλαμβάνει)  η  τρόικα  δεν  έχει  λόγο  να  πει κουβέντα. Κοινώς  δεν  πηγαίνουμε  με  «αυτόματο  πιλότο»  και  η  κυβέρνηση δεν   είναι  απλώς  για  να  ανασχηματίζεται  και  να  κάνει  επικοινωνία.  Κυβερνάει. Ή  πάντως  οφείλει να  το κάνει.

Διαπιστώνω με  ικανοποίηση ότι  κατάφερα  να  γράψω  ένα  πολιτικό   άρθρο (ίσως  μάλιστα  ενοχλητικά  μεγάλο)  χωρίς  να  πω  «ΠΑΣΟΚ», «ΝΔ», Παπανδρέου», «Σαμαράς» «ΚΚΕ»  κλπ. Ισως  είναι  θετικό. Δεν  ξέρω  αν  είναι  θετικό  το  ότι  μετά  από  όλα  αυτά  δεν  ξέρω  ακόμα  αν  είμαι «μνημονιακός»  ή  «αντιμνημονιακός».  Παναθηναικός ή Ολυμπιακός? Να  το  ομολογήσω?  Είμαι … Αρης  Θεσσαλονίκης!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s