Περί φθόνου και άλλων τινών.

«Η  φορολογία  δεν   είναι  τιμωρία. Πολύ  περισσότερο  δεν  μπορεί  να  επιβάλλεται  ως  έκφραση  φθόνου.«

Eτσι  ξεκινούσα τις «Πολύ-πολύ  απλές κουβέντες  περί φόρων»   στις  12/9  Το  έγραφα με  αφορμή  την   επαναλαμβανόμενη    κυβερνητική ατάκα    » να  πληρώσουν   οι  έχοντες  και  κατέχοντες».  Είναι  βολικό,  είναι  πιασάρικο   και  εκ  πρώτης  όψεως  αυτονόητο.  Θα  αφήσω  σήμερα  κατά  μέρος   τις  ενστάσεις  μου   πχ  ότι πρέπει  να πληρώσουν οι  κλέψαντες, ότι  έχει  τεραστια  σημασία  αν  έχεις  φορολογηθεί  ή  όχι  γι  αυτά  που  έχεις, ότι  το  πρόβλημα  δεν  είναι οι  έχοντες  γενικώς  αλλά  οι  έχοντες  που  δηλώνουν  φτωχοί και  άλλα  τέτοια  και  θα  ασχοληθώ   με  το  «πιασάρικο»  της  ατάκας.

Είναι  προφανές ότι  η  κυβέρνηση   προσπαθεί  να  χτυπήσει   χορδές  των  όχι πλέον  ευγενών  ενστίκτων  μας. Στη  συγκεκριμένη  περίπτωση   της  ζηλοφθονίας, ενός  «σπορ»  ιδιαίτερα  διαδεδομένου  στην Ελλάδα.  Δεν  γουστάρουμε  , βρε  αδερφέ!Αυτόν που  έχει  καλύτερη  δουλειά από  εμάς, αυτον που έχει ομορφότερη  γυναίκα, τον  τύπο  δίπλα  μας που  μόλις  κέρδισε 6  στα  6  στο kino, τον  παλιό συμμαθητή  μας  που  ήταν  «ένα  χαζό»  και  τώρα έχει  σπίτι  στο Ψυχικό (το Παλιό). Δεν  γουστάρουμε! Ετσι  απλά! Νομίζω  ότι  την  εκδήλωση  του  φαινομένου  την  βιώνουμε  όλοι  μας  στην καθημερινότητα  μας αλλά  πριν  μια  εβδομάδα  είχαμε  και  πάλι  μια  «μαζική»  εκδήλωση  αυτής  της  εθνικής (?)  ιδιαιτερότητας.

Αφορμή  τα  «πόθεν  άσχες »  των  πολιτικών. Τι    απαξιωτικά  σχόλια και  φθόνος   για  τους  «έχοντες»,  τι  ειρωνίες  για  τους    «δήθεν»  μη  έχοντες,  τι  συνεντεύξεις  στους  δρόμους   με  περαστικούς  που λίγο πολύ  πρότειναν  οι  «έχοντες» πολιτικοί  να  μας  μοιράσουν  τις περιουσίες  τους,  τι  λαικισμός! Προσωπικά  πρέπει  να  ομολογήσω  ότι  δεν  με  ενδιαφέρει  καθόλου  αν ο Χ  πολιτικός  έχει  58, 78 ή 188  ακίνητα όπως  δεν  με  ενδιαφέρει  αν  ο Ψ  δημοσιογράφος  βγάζει  200.000  το  μήνα.  Με  ενδιαφέρει  αν  αυτά  που  έχει  τα  έχει  νομίμως  κι απο κει  και  περα  τον   κρίνω   με  βάση  τις  απόψεις  του,  την  δουλειά  του  και   όχι  την  περιουσία  του.

(Να   προχωρήσω  κι  ένα  βήμα  παραπέρα? Δεν  είμαι  αφελής  να  πιστεύω  ότι  μπορεί   μπεί  στην πολιτική  αυτός  που  βγάζει  800€  το  μήνα. Να  πάω  ακόμα  πιο  πέρα?  Δεν  θέλω! Στη  Βουλή  καλό  θα  ήταν  να  μπαίνουν  άνθρωποι  καταξιωμένοι  που  έχουν  διακριθεί  σε  αυτό που λέμε  «στίβο  της  ζωής»,  που  εχουν  λυμένα  τα  προσωπικά  τους  προβλήματα,  που  δεν  θα   «γοητευθούν»  επειδή  ο  τάδε  καναλάρχης  τους  πήρε  σε κρουαζιέρα  με  το  σκάφος  του  και  δεν  θα  έχουν  και πρόβλημα  ανά  πάσα  στιγμή  να  εγκαταλείψουν  τη  Βουλή  για  να  επιστρέψουν  στο  σπίτι  και την  δουλειά  τους. Αλλά  για  το ποιος  μπαίνει  και ποιος  όχι  στη Βουλή  αποφασίζει  ο  λαός. Ας   επιλέξει  κριτήρια.)

Η  καλύτερη  απεικόνιση  της  ζηλοφθονίας για  την οποία  ξεκίνησα  να  γράφω   είναι  η  λαική  ρήση  «ΔΕΝ  ΘΕΛΩ  ΓΑΙΔΑΡΟ , Ο  ΓΑΙΔΑΡΟΣ  ΤΟΥ  ΓΕΙΤΟΝΑ  ΝΑ  ΨΟΦΗΣΕΙ» Ξέρετε  γιατί?  Γιατί  το  να  αποκτήσουμε  κι  εμείς γαιδαρο  απαιτεί  προσπάθεια. Να  ψοφήσει ο  γαιδαρος  του  γείτονα , όχι! Δεν  είμαστε  διατεθειμένοι  να  προσπαθήσουμε. Αντί  λοιπόν  να  κάνουμε  κι  εμείς  μεταπτυχιακό, αντί  να  στερηθούμε  σήμερα  πέντε  πράγματα  για  να  εξοικονομήσουμε  χρήματα  και  να  κάνουμε αύριο  κάτι  που  μας  αρέσει (και θα προκαλέσει  τον  φθόνο  των άλλων),  αντί  να  δουλέψουμε  πιο  σκληρά  (ο  Αλβανός περιπτεράς  στη  γειτονιά μου  με  τη γυναίκα  του  έχει  το  περίπτερο  24 ώρες  ανοιχτό –  εκτός  απ΄  το διαμέρισμα  που  αγόρασε  θα  κάνει κι εξοχικό , να  είστε  σίγουροι!)  προσπαθούμε  να  απαξιώνουμε αυτούς  που  έκαναν  στη  ζωή  τους  «κάτι». Κριτικάρουμε γκρινιάζουμε, φανατσιωνόμαστε συνωμοσίες,  τους  βγάζουμε  όλους  άχρηστους (πολύ  περισσότερο  αν  τους  συγκρίνουμε  με  την αφεντιά  μας).

Για  όλους  εμάς  που φθονούμε  υπάρχει  ένα  ελαφρυντικό , όχι  όμως  αρκετό να  μας  αθωώσει.  Εχουμε δει  δυστυχώς  πολλούς φελούς, ανίκανους, λαμόγια, κλέφτες  κλπ να  αναρριχώνται   και  να  επιβραβεύβονται. Κι  έτσι  πιο  εύκολα  βλέπουμε  γύρω  μας  φαντάσματα   και  τους  επικαλούμαστε    σαν  άλλοθι  για να  συνεχίσουμε  την  ζηλοφθονία  μας  και  την  αποχή  από  τηνπροσπάθεια.

Και  μια  και  το  σημερινό post  είναι  μεν  περί  φθόνου αλλά    κάπως  λίγο  απ΄ όλα (?)  και  είναι  και  βραδιά Τσάμπιονς Ληγκ, αν  απόψε  βάλει  γκόλ  στον Παναθηναικό η  Κοπεγχάγη κι  ακούσετε  απ΄ έξω  πανηγυρισμούς δεν   θα είναι  Δανοί  τουρίστες  που  βλέπουν  το  ματς. Ολυμπιακοί θα  είναι  που  έκαναν  βουντού  «για   να  ψοφήσει ο  γαιδαρος»  του…. Παναθηναικού.

ΑΙΡΕΤΚΟΣ

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s