Η αποχή (κι αυτοί που ακόμα συμμετέχουν)

«Σας  έχουμε  χεσμένους» Με  αυτά    ακριβώς  τα  λόγια  ο  συνήθως  ευπρεπής κ Μάνος  συνόψισε  το  μήνυμα  της  αποχής. Aναλύσεις  και  σχόλια  σχετικά  με  την  αποχή  ,τον  «νικητή»  των  εκλογών  σύμφωνα  με  κάποιους,  θα  έχετε  διαβάσει  δεκάδες.  Παρά  τον  κίδυνο  να  αισθανθείτε  ότι  «το  έγο  το  ξαναείδατε»  ας  προσθέσω  κι  εγώ  τα  δικά  μου.

1 Η αποχή  δεν  μπορεί  να  ερμηνευθεί  κατά  ενιαίο  τρόπο. Υπάρχει  αυτός  που  δεν  είχε διάθεση, χρόνο  και  χρήμα  για  να  πάει  στη  Νίσυρο, υπάρχει  αυτός  που  θεωρεί  ότι  η πολιτική  δεν  τον  αφορά  και  δεν  είναι  σε θέση  να    σας  πεί  ονόματα  τριών  πρωθυπουργών  πριν  το  1967, υπάρχει  αυτός  που  έχει  θυμώσει  με  το  ΠΑΣΟΚ  αλλά  δεν  αντέχει  να  ψηφίσει  κάτι  άλλο,υπάρχει  αυτός  που  θεωρεί  ότι  η  ΝΔ  κινείται  λάθος  αλλά  συναισθηματικά  δεν  μπορεί  να  την  καταψηφίσει, υπάρχει  αυτός  που  κατέληξε  στο  συμπέρασμα  ότι  «ολοι  ίδιοι  είναι».  υπάρχει…, υπάρχει…

2. Με  βάση  τα  παραπάνω  η  αποχή ή  ίσως  και  το  άκυρο  ενός  συγκεκριμένου  πολίτη   μπορεί  να  είναι  ανοχή, ή  διαμαρτυρία  ή απογοήτευση,  ή   αδιαφορία   και  ίσως  όλα  αυτά  μαζί και   ακόμα  περισσότερα. Τα  συμπεράσματα  του  στιλ  «αν  δεν  υπήρχε  αποχή  θα  γινόταν  αυτό  ή  το  άλλο »   είναι  λίγο-πολύ  αυθαίρετα  και  ουσιαστικά   λειτουργούν  σαν  άλλοθι  εκλογικών  αποτυχιών.

3.Η  αποχή  αναδεικνύει   το  έλλειμμα   αξιοπιστίας  και   των  μικροτέρων  κομμάτων.  Για  σκεφθείτε  το λίγο! Εκτός  ΠΑΣΟΚ και  ΝΔ  έχεις  να  επιλέξεις  από  μια  πλουσιότατη  γκάμα  που  ξεκινά  από  την  Χρυσή  Αυγή  και  φτάνει  μέχρι  την  Ανταρσία  κι  εσύ  επιλέγεις  να  καθήσεις  σπίτι  σου  ή  να  ακυρώσεις  την  ψήφο  σου.  Υπ΄ αυτή  την  έννοια    το  ζήτημα  της  αποχής  πρέπει  να  απασχολήσει   το  σύνολο  του  πολιτικού  συστήματος, εννοείται  και  τους  …αντισυστημικούς.

4. Η  αποχή    από  εκλογικές  διαδικασίες  είναι  φαινόμενο  παγκόσμιο  και  νομίζω  ότι  θα  εντείνεται  αναπόφευκτα    όσο  τα  διλήμματα   που  θα  τίθενται  θα  χάνουν  τον » ιδεολογικό»  χαρακτήρα  τους   και  θα  γίνονται  διαρκώς  πιο  τεχνικά πχ Στα  πρώτα  40  χρόνια  του  αιώνα  το  δίλημμα  στην Ελλάδα ήταν  (δυστυχώς)  «Βασιλευομένη  ή  Αβασίλευτος» Απλά  πράγματα. Στα  επόμενα  40-50  χρόνια  το δίλημμα  «Ανατολικό ή Δυτικό  μπλόκ»  μπορούσε  εξ  ίσου  άνετα   να  απαντηθεί  από  τον  μέσο  ψηφοφόρο. Οταν  όμως  σήμερα  τα  ερωτήμα  είναι  του  τύπου »  Είναι  προτιμότερο  να  αποδεχθούμε  3%  αύξηση  της  ανεργίας  προκειμένου  να  συγκρατήσουμε  τον  πληθωρισμό   ή  πρέπει  να  μειώσουμε   την  ανεργία  στο  μισό  με  κίδυνο  να  εκτιναχθεί ο πληθωρισμός?»  ή  » είναι  προτιμότερη  η  πιστή  συμμόρφωση  προς  τους  όρους  του μνημονίου  ή  πρέπει  να  πάμε  σε  μια  αναδιαπραγμάτευση   (πότε  και  πως?)   ή  μήπως  θα  συνέφερε  αναδιάρθρωση  του  χρέους ή  ελεγχόμενη  πτώχευση ή…ή… » τότε    ο  μέσος  ψηφοφόρος  αισθάνεται  ανήμπορος  και » σηκώνει  τα  χέρια»

5 H αποχή  δεν  απονομιμοποιεί  ούτε  την  εκάστοτε  κυβέρνηση  ούτε  καν  το  πολιτικό  σύστημα.  Το  κάνει  όμως  λιγότερο  αποτελεσματικό. Το  αποδυναμώνει  (και  κάποιοι  εχουν  κάθε  λόγο  να  χαίρονται  γι  αυτό  με  πρώτη  και  καλύτερη  την  Τέταρτη Εξουσία) Οχι  λόγω  της  αποχής  αυτής  καθ΄ εαυτής   απο τις  εκλογικές  διαδικασίες αλλά   γιατί  η  αποχή    προυποθέτει   πολίτες   απογοητευμένους, πολίτες    μπερδεμένους,  πολίτες  κλεισμένους  στο  καβούκι  ενος  σχεδόν  νοσηρού  ατομικισμού,  πολίτες  που  σε  τελευταία  ανάλυση  τιθενται  εκτός  της  «πόλης». Πολίτες  που  είναι  «λιγότερο  πολίτες». Και  η  «πόλις»  τους  χρειάζεται  κατά  τον  ίδιο  τροπο  που  την  χρειάζονται  και  αυτοί.  Και  συνήθως  αυτοί  οι  «λιγότερο  πολίτες»  είναι  και  οι πιο  ευάλωτοι  σε  λαικιστές   «σωτήρες»  που  κάποια  στιγμή  αναπόφευκτα  εμφανίζονται  εν  μέσω    της  απογοήτευσης  επικαλούμενοι   κάποια  θολά  και  «πέρα  από  ιδεολογίες»     «λαικά» ή  «εθνικά»  συμφέροντα.

6.  Εκτός  απο  τους  απέχοντες  υπάρχουν  και  οι  συμμετέχοντες (όχι  πάντοτε  με  ευγενή  και  ανιδιοτελή  κίνητρα).   Στους  συμμετέχοντες  περιλαμβάνεται  και  μια   κατηγορία  στην  οποία  ανήκει  και  ο γράφων. Αυτοί  οι  οποίοι  συμμετέχουν   μεν  για  λόγους  αρχής αλλά   διαρκώς  με  λιγότερο  ενθουσιασμό, αυτοί  που  μπροστά  στην  κάλπη  ζορίζονται  διαρκώς  περισσότερο.   Ωρες-ώρες  όταν  βλέπουν  τους  προφανώς  ανεπαρκείς   και  αντιαισθητικούς,  οι  οποίοι  βγαίνουν  ή    απειλούν  να  βγουν    και    με  την  ψήφο  τους,  έχουν  έντονη  διάθεση  να  αυτοφασκελωθούν. Και  κάποια  στιγμή  με  ελαφρά  πηδηματάκια  μπορεί  «να  την  κάνουν»

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ  firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Η αποχή (κι αυτοί που ακόμα συμμετέχουν)

  1. Ο/Η ellinaki λέει:

    Αντικειμενική και σωστή, κατά τη γνώμη μου, ανάλυση. Άλλωστε τα καλύτερα συμπεράσματα προκύπτουν μετά από τέτοιου είδους σφαιρικές τοποθετήσεις.

    Ειδικά στο συγκεκριμένο όμως, νομίζω ότι το σημείο 5. είναι το ρεζουμέ.

    Υ.Γ. (Σου έστειλα ένα mail για τα χρώματα. Για τσέκαρε)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s