Ψήγματα ατεκμηρίωτης(?) αισιοδοξίας .

[ Για  όσους  φιλους  δεν  βαριούνται    θα  συνιστούσα   και  το  διάβασμα  του  «Ας  αισιοδοξήσουμε!»  στις  7/5  αμέσως  μετά  την  ψήφιση  του  μνημονίου]

Οφείλω  να  ομολογήσω  ότι-λόγω  των  περιορισμένων  οικονομικών  γνώσεων  μου-  αισθάνομαι  θαυμασμό   μπροστα  σε  όλους  αυτούς  τους  οικονομικούς  αναλυτές  που  χειρίζονται  με  τόση  άνεση   τα  θέματα  σχετικά  με  την  τρέχουσα  οικονομική  κρίση, το  «κούρεμα»,  την  αναδιάρθρωση  του  χρέους,  την  ελεγχόμενη  πτώχευση,  την  χρεωκοπία,  τους  μηχανισμούς  στήριξης,  το  τι  έγινε  στην  Αργεντινή  και  τι  στη Ρωσία. Θαυμασμό  επίσης κοιώθω  και  για  τους  διάφορους  σχολιαστές  που   με  περίσσια  αυτοπεποίθηση  υιοθετούν  και  υπερασπίζονται  με  πάθος  απόψεις  και  προβλέψεις   σχετικά  με  το  οικονομικό  μέλλον  μας Οφείλω  επίσης  να  ομολογήσω  ότι  οι  προβλέψεις  τους  σχετικά  με  την  τύχη  της  Ελλάδας  με  τρομοκρατούν όπως  με  τρομοκρατεί  και  η   στάνταρ  φράση  ενός  καλού  φίλου : «Τα  νούμερα  δεν  βγαίνουν!»

Εχοντας έτσι  δηλώσει  εκ  των  προτέρων  την περιορισμένη  γνώση  μου  περί  τα  οικονομικά  επιτρέψτε  μου  κάποιες  παρατηρήσεις  που  σε  κάποιους  μπορεί  και  να  εμπνεύσουν  λίγη – από  την  απολύτως  απαραίτητη   για  την  αντιστροφή  του  κλίματος – αισιοδοξία

1. Τα  οικονομικά  δεν  είναι  ακριβής  επιστήμη. Ο,τι  ίσχυε  χθές  δεν  είναι  απαραίτητο  να  ισχύει  σήμερα κι  αυτό  που  ισχύει  σήμερα  μπορεί  αύριο  να  ανατραπεί. Το  μέτρο  που  δουλεύει  στη  Νορβηγία  δεν  είναι  υποχρεωτικό  να  λειτουργήσει  στην  Αργεντινή κι  αυτό  που  λειτούργησε  πριν  10  χρόνια    στην  Τουρκία  μπορεί  να   βοηθήσει  σήμερα    την Λιθουανία. Ολα  παίζουν. Και  βεβαίως  ας  θυμηθούμε  ότι  το  Νόμπελ  Οικονομίας  έχουν  κερδίσει   οικονομολόγοι  που  έχουν    στηρίξει  εντελώς  διαφορετικές   θεωρίες.  Από  τον    νεοφιλελεύθερο  Φρηντμαν  (Πάπα  της  σχολής  του Σικάγο που  έβγαλε  και  κάμποσα  ακόμα   Νόμπελ και  που  υπήρξε  οπαδός  του  Κεΰνς)  μέχρι  τους σύγχρονους  μας   κευνσιανούς (?)     Στίγκλιτς   και  Κρούγκμαν.

2. Οι  προβλέψεις   δεσμεύονται   από  τις πολιτικές   απόψεις  και  προσωπικά  συμφέροντα. Αν  ο  Χ  οικονομικός  αναλυτής  έχει  ζήσει   με  το  ονειρο  να  δει  την  Ευρωπαική  Ενωση   να  διαλύεται ή  εχει  εκφράσει  την  άποψη  ότι  η  ένταξη  της  Ελλάδας  πριν  30  χρόνια    στην ΕΟΚ  θα  είναι  καταστροφική  κι  έχει  ίσως  χτίσει  πάνω  στην  άποψη  αυτή  και  ακαδημαική  καριέρα  δεν  έχει  άλλη  επιλογή  στη  σημερινή  συγκυρία. «Οφείλει»  να  προβλέψει  τα  χειρότερα.  Οπως  τα  χειρότερα  «οφείλει»  να  προβλέψει  αν  αυτό  εξυπηρετεί  τα  οικονομικά  συμφέροντα  του  αφεντικού  του . Γιατί  και οι οικονομολόγοι κάπου  δουλεύουν. Δεν  ζουν  από  άδολες  προβλέψεις.

3. Οι  προβλέψεις  είναι  «τζάμπα»,  ιδιαιτέρως  οι  αποτυχημένες. Κανείς  δεν  τις  θυμάται. Κανείς  δεν  καλείται  να  πληρώσει  το  κόστος  τους. (Γιατί  κόστος  υπάρχει! Πουθενά  αλλού  όσο  στην  οικονομία  δεν  λειτουργεί  τόσο  πολύ  η θεωρία  της  αυτοεπιβεβαιούμενης  προφητείας)  Και  αν  κάποιος   θυμίσει  τις  αποτυχημένες προφητείες  για  να «την  πει»  στον  οικονομολόγο – προφήτη  η  απάντηση  είναι  έτοιμη:  «Ναι, αλλά  όταν  έγινε  αυτή  η  πρόβλεψη  δεν  είχαν  ακόμα  εκτιναχθεί  οι  τιμές  του  πετρελαίου/ δεν  είχε  σκάσει   η  φούσκα  των  ακινήτων/  δεν  είχε  ενταχθεί  η  Κύπρος  στην  Ε.Ε./  δεν  είχε  γίνει η  επίθεση  στους  δίδυμους  Πύργους/ δεν  είχε  πεσει  το  τείχος  του  Βερολινου (ατελεύτητες  οι  εναλλακτικές  εκδοχές) γι  αυτό μπλά  ,μπλα………»

4.  Στην  Ευρώπη  γίνεται  το  » έλα  να  δεις».  Το  θέμα  δεν  είναι  ο  «αδύνατος  κρίκος»  Ελλάδα , ,αλλά  και  ο  «κέλτικος  τίγρης» Ιρλανδία , η  προβληματική  Πορτογαλία και  έπονται  και  άλλοι  με  διαφορετικής  ίσως  φύσης  προβλήματα. Ακόμα  και  αυτοί  που  «δεν  έχουν  πρόβλημα»  (Γερμανία  ας  πούμε)  αν  δεν » βάλουν  πλάτη»   θα  αποκτήσουν. Το πρόβλημα  μπορεί  να  αντιμετωπισθεί  μόνο  κεντρικά,  από  τις  Βρυξέλλες. Κι  αν  είναι  κάτι βέβαιο   είναι  ότι  από  το  μπάχαλο  θα  προκύψει   αναγκαστικά   μια  διαφορετική  Ευρώπη. Με  έτοιμους   στιγμή  μηχανισμούς  στήριξης, με μηχανισμούς  «αντιμετώπισης  κρίσεων»,  με  μεγαλύτερο  έλεγχο  πάνω  στις  εθνικές  οικονομίες, μια  Ευρώπη πιο «νοικοκυρεμένη», λιγότερη γενναιόδωρη  σε  επιδοτήσεις,ΚΠΣ κλπ (για  να  μην  μπορούν  πχ  ορισμένοι  να  διπλοζυγίζουν  και  τριπλοζυγίζουν τα  βαμβάκια  ή  να  ισχυρίζονται  ότι  η  Κρήτη  έχει  τοσα  ελαιόδενδρα  όσα  δεν  μπορούν  να  χωρέσουν  στην Πελοπόνησο)  και  πιθανώτατα  πιο  σοφή. Η  κρίση  θα  γίνει  αφορμή  για  μεγαλύτερη  οικονομική «εμβάθυνση» ίσως  και  γρηγορότερα  βήματα  προς  κάποιου  είδους  πολιτική  ενοποίηση.

5. Οσο   για  την Ελλάδα…. ο  φίλος  μου κατά  πάσα  πιθανότητα  έχει  δίκιο.«Τα  νούμερα  δεν  βγαίνουν». Αλλά  με  τα  σημερινά  δεδομένα. Μόνο  που  δεν  συμπληρώσαμε   ακόμα  6μηνο  στον  μηχανισμό και  συζητιέται  διακριτικά   θέμα  επιμήκυνσης  του  χρόνου  εξόφλησης  του δανείου.  Και  μπορείτε  να  είστε  σίγουροι  ότι   μέχρι  το  2013    θα  ανακαλυφθούν  κι  άλλοι   τρόποι   και   θα  υπάρξουν  άλλες  συνθήκες,   ώστε  τα  νούμερα  να  «βγουν». Κι  αν  σήμερα   όλοι  προσπαθούν  να  αποφύγουν  να  μιλήσουν  για  το  μετά  το  2013 (, τρόικα, Ευρωπαίοι  ηγέτες,κυβέρνηση)  είναι  γιατί  όλοι  φοβούνται   ότι  θα  υπάρξει   εφησυχασμός, επανάπαυση,  δεν  θα  κάνουμε  τίποτα  και  το 2013  δεν θα   έχουμε  κάνει  τα  βήματα  που  θα  έπρεπε  και που ταυτόχρονα  θα  το  έχουμε  πληρώσει  πανάκριβα. Θα  έβαζα  ευχαρίστως  και  ένα  στοιχηματάκι: Οτι  το  μνημόνιο   και ο μηχανισμός  στήριξης  δεν  πρόκειται  να  τελειώσουν  το  2013 .  Μπορεί να  μετονομασθούν   σε «μεταμνημονιακό  υποστηρικτικό  μηχανισμό» σε «μηχανισμό  μεταμνημονιακής  προσαρμογής»  ή  σε  κάτι  άλλο  πιο  ευφάνταστο ,  μπορεί  να  μην  αφορά  μόνο  την Ελλάδα   αλλά  και  άλλες  ευαίσθητες  χώρες,  μπορεί  να  μην  υπάρχει  ΔΝΤ  ,  αλλά  «κάτι»  σίγουρα  θα  υπάρξει .

Τα  παραπάνω  κατ΄ αρχήν     αισιόδοξα  («κατ΄ αρχήν»  γιατί  υπάρχουν  και  κίνδυνοι-  δεν  είναι όλα  τα  θέματα  οικονομικά)   δεν  θα  συμβούν  νομοτελειακά . Εμείς  θα  τα  κάνουμε  να  συμβούν. Μπορούμε  να  τα  κάνουμε   να  συμβούν  πληρώνοντας    το  τίμημα,  μπορούμε  να τα  κάνουμε  να  συμβούν  πληρώνοντας  υψηλότερο  τίμημα ,  μπορούμε  να  τα  κάνουμε  να  μην  συμβούν

Αν  θεωρήσουμε  ότι   φταίει  απλώς  η  παγκόσμια  κρίση  κι  εμείς  τα  κάναμε  τόσα  χρόνια   όλα  σωστά

Αν  ξεχάσουμε  ότι  υπήρξαν  άνθρωποι  που  προειδοποίησαν εδώ και  καιρό  ότι  δεν  πάμε  καλά  και  τους  αγνοήσαμε

Αν  νομίσουμε   ότι  η  Ευρώπη  «μας  το  χρωστάει» να μας  σώσει

Αν πιστέψουμε  ότι  μπορούμε  να  επανέλθουμε  στην  εποχή   που  καταναλώναμε  τα  δανεικά  αντί  να  τα  επενδύουμε

Αν  συνεχίσουμε να  βλέπουμε   το  τι  συμβαίνει  στον  τόπο  μας  και  στον  κόσμο  με  την  ιδια  χαζοχαρούμενη   ματιά   και  ανεμίζοντας  την  παντιέρα  του    Ελληνοπρεπούς  λεβέντικου  «ωχαδερφισμού»  μας….

…τότε  δεν  είναι  δύσκολο  να  «τελειώσουμε» ή  να  μας  «τελειώσουν». Εδώ  κι  6  μήνες    η  τύχη  μας  έχει  πάψει  να  είναι  μόνο  στα  δικά  μας  χέρια.  Δεν  είμαι  βέβαιος  ότι  δικαιούμαστε  να  παραπονιόμαστε.  Γιατί  όταν  την   είχαμε  στα  χέρια  μας   την  διαχειριστήκαμε     πολύ  κοντόφθαλμα (για  να  μην  αρχίσω  να  λέω πιο  βαριές  κουβέντες).

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ1 Οι όποιες  προβλέψεις  μου  υπόκεινται   και  αυτές  στους  «νόμους»  που  υπόκεινται  όλες οι προβλέψεις  περί τα οικονομικά  και  συν  τοις  άλλοις  δεν  μπορούν  να  τεκμηριωθούν  με  αριθμούς.

ΥΓ2 Η  ανάρτηση αφιερώνεται  εξαιρετικά  στην καλή  μου  φίλη   Maria Iribarne  που  την  «συγκινεί  βαθύτατα   η  τεκμηριωμένη  αισιοδοξία». Η  ατεκμηρίωτη?

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Ψήγματα ατεκμηρίωτης(?) αισιοδοξίας .

  1. Παράθεμα: Ψήγματα ατεκμηρίωτης(?) αισιοδοξίας . : Real-Politics

  2. Παράθεμα: Ψήγματα ατεκμηρίωτης(?) αισιοδοξίας . | Politicsonline.gr

  3. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Α, τι όμορφο που είναι να σου κάνουν αφιέρωση, είχε πολύ καιρό να μου συμβεί, σ’ ευχαριστώ πολύ!!!
    Κι αν δεν σ’ έχω ευχαριστήσει από χτες που διάβασα το ποστ, είναι γιατί, παρόλο που ξέρω πολύ καλά τι ακριβώς εννοώ λέγοντας «τεκμηριωμένη αισιοδοξία» (εντελώς ατυχής όρος, βέβαια), μού είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Πάντως σίγουρα δεν εννοώ τεκμηρίωση με νούμερα, τα νούμερα τα θεωρώ απλώς μια πτυχή του (όποιου) προβλήματος και τις βασιζόμενες σ’ αυτά προβλέψεις εξαιρετικά κοντόφθαλμες, αφού δεν λαμβάνουν υπόψη τους τον παράγοντα άνθρωπο. Κι επειδή αυτό είναι κάτι που, εκτός από τη Maria Iribarne, το ξέρει κι η κουτσή Μαρία, είμαι πολύ καχύποπτη απέναντι σ’ όλη αυτή την τρομολαγνεία που επικρατεί από πλευράς ΜΜΕ, θεωρώ ότι εξυπηρετεί πρωτίστως ίδια συμφέροντα – για να μην πω ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο τους επιβεβαιώνουν την καχυποψία μου αυτή.

  4. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Αν πρόκειται να σχολιάζεις να σου κάνω συχνότερα αφιερώσεις, αλλά μην περιμένεις να είναι όλες για «αισιοδοξία».
    2 Προφανώς η «τεκμηριωμένη αισιοδοξία» σου (ο όρος προσωπικά μου άρεσε πολύ με την έννοια που του δίνεις) ταυτίζεται με την «ατεκμηρίωτη (?)» της ανάρτησης. (Το «ατεκμηρίωτη» δείχνει μετριοφροσύνη , το εντός παρενθέσεως ερωτηματικό λειτουργεί λίγο σαν …απειλή.. «Μήπως…?»)
    3 Μια και είπες ΜΜΕ … κάποια στιγμή μου πέρασε μια υποψία και το το έψαξα στις αναρτήσεις μου. Οι περιπτώσεις που ξεπέρασα λεκτικά τα όρια της πολιτικής μου ορθότητας (για την οποία με κατηγορείς), ίσως και της ευπρέπειας είχαν να κάνουν ολες με τα ΜΜΕ.

  5. Ο/Η MAKKAR λέει:

    Αυτό που γίνεται στην Ευρώπη δεν είναι το ” έλα να δεις” αλλά ένα ανελέητο τρέξιμο για να μην γίνει στις Ευρωπαϊκές τράπεζες το ” έλα να δεις” ή το ποιος θα σκάσει με πιο μεγάλο κρότο. Το θέμα ,όπως λες, δεν είναι ο αδύνατος κρίκος και το βρεγμένο γατάκι (πρώην κέλτικη τίγρη) αλλά αποκλειστικά και μόνο οι τράπεζες όλων των χωρών της Ευρώπης. Οι σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ τους είναι απίστευτα ισχυρές αρκεί να σκεφτείς ότι οι τράπεζες της Ιρλανδίας οφείλουν σε Αγγλικές πάνω από 180 δις Ευρώ
    και άλλα τόσα στις Γερμανικές.
    Ολόκληρος ο μηχανισμός «διάσωσης» γίνεται απόπειρα να επιβληθεί στην Ιρλανδία γιατί μια χρεοκοπία μεγάλης τράπεζας μπορεί να προκαλέσει ένα ντόμινο με απρόβλεπτες διαστάσεις (το σύστημα διδάχτηκε κάτι από τη Lehman brothers). Επειδή όμως το κρατικό χρέος για ολοένα και περισσότερες χώρες φτάνει σε μη διαχειρίσιμο επίπεδο,
    το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί κεντρικά όχι από τις Βρυξέλλες αλλά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δεν χρειάζονται μηχανισμοί στήριξης και δημοσιονομικά-εισπρακτικά μέτρα, το μόνο που χρειάζεται το σύστημα είναι ρευστότητα , καινούργιο χρήμα δηλαδή, που θα εμποδίσει τον αποπληθωρισμό και θα ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας χωρίς να διαρρέει σε χρηματιστηριακά προϊόντα-φούσκες με εύκολο και μεγάλο κέρδος για τις τράπεζες.

    Από το μπάχαλο ,λες, θα προκύψει αναγκαστικά μια διαφορετική Ευρώπη ,είναι όμως τελείως απροσδιόριστο τι θα προκύψει .Αν ,για παράδειγμα, ανοίξει η πόρτα της εξόδου θα είναι δύσκολο να ξανακλείσει, αν όπως προτείνεις επιχειρηθεί μεγαλύτερος έλεγχος πάνω στις εθνικές οικονομίες θα υπάρχει κανείς πρόθυμος να υποστηρίξει έστω και καταρχήν την ιδέα; Η πολιτική ενοποίηση τέλος ,για την οποία δείχνεις αισιόδοξος, (και χωρίς να σκεφτείς ότι …υποβαθμίζω το επίπεδο του διαλόγου) θυμίζει …το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;
    Όταν ξεκίνησε η νομισματική ένωση, πριν από οποιαδήποτε ουσιαστική οικονομική ενοποίηση-προσέγγιση, και πολλοί φώναζαν ότι βάζουμε το άλογο πίσω από το κάρο όλοι πανηγύριζαν την γέννηση του Ευρώ ,ο καθένας βέβαια για τους δικούς του λόγους. Κανείς δεν θεωρούσε σημαντική την ανομοιομορφία ισχύος των οικονομιών Βορρά-Νότου. Κανείς δεν φοβόταν ότι η αύξηση των ελλειμμάτων του Νότου θα τροφοδοτούσε τα πλεονάσματα του Βορρά αυξάνοντας το δανεισμό του Νότου και την ανομοιομορφία. Κανείς δεν έλεγε ότι η φορολογία του κατοίκου της Φρανκφούρτης θα έπρεπε να ενισχύσει τα εισοδήματα του Έλληνα ή του Πορτογάλου, όπως θεωρείται αυτονόητο οι φόροι από την πλούσια Ουάσινγκτον να ενισχύσουν το πιο φτωχό Μισούρι.
    Μπορείς μήπως να υπολογίσεις πόσα χρόνια θα χρειαστούν να αλλάξουν πρώτα οι εθνικές νοοτροπίες και στην συνέχεια να αρχίσουν να εφαρμόζονται οι πολιτικές;
    Αισιοδοξία είπες; Ναι βέβαια, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία , έτσι τουλάχιστον λένε.
    Για την Ελλάδα και τα…νούμερα που δεν βγαίνουν σε επόμενο μήνυμα για λόγους μεγέθους.

  6. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Μπορώ το σχόλιο σου μαζί με το τμήμα περί Ελλάδος που θα ακολουθήσει να το βάλω σαν ανάρτηση?
    2 Θα σταθώ σε μια φρασούλα σου που ίσως ακουμπάει τη ρίζα του «μπάχαλου» «…η φορολογία του κατοίκου της Φρανκφούρτης θα έπρεπε να ενισχύσει τα εισοδήματα του Έλληνα ή του Πορτογάλου,…» Η φορολογία του κατοίκου της Φρανκφούρτης ( του οποίου σημειωτέον ο μισθός είναι παγωμένος εδώ και μια τριετία) δεν ερχόταν στον Ελληνα για να του ενισχύσει το εισόδημα. Ερχόταν για να του δώσει την δυνατότητα να ΠΑΡΑΓΕΙ μεγαλύτερο εισόδημα και βεβαίως όχι αεριτζίδικα.Ερχόταν τα διάφορα «πακέτα» για να αλλάξουν καλλιέργειες, για να εκπαιδευθούν εργαζόμενοι, για να δοθεί ευκαιρία,χρόνος και χρήμα ώστε να προσαρμοσθούμε στο επερχόμενο μέλλον.Τα «πακέτα» προτιμήσαμε να τα ξοδεψουμε στις λουλουδούδες, να αγοράσουμε BMW, να κάνουμε σεμινάρια για να πληρώνονται οι διδάσκοντες, να ενισχύσουμε εισοδήματα ώστε να εξασφαλίσουμε ψήφους. Στον » πεινασμένο » δώσαμε ένα ψάρι, αντί να του δώσουμε πετονιά και να τον μάθουμε να ψαρεύει.
    Η ΕΟΚ, η ΕΕ, το ΕΥΡΩ ήταν μια επί πλέον δυνατότητα δεν ήταν ο …παράδεισος. Το πως διαχειρισθηκαν κάποιες χώρες την συμμετοχή τους στην ΕΕ είναι πρόβλημα ολόκληρης της ΕΕ. Αν υπάρχει το ένστικτο αυτοσυντήρησης θα οδηγηθούμε σε μια πιο νοικοκυρεμένη, συγκεντρωτική , ενοποιημένη Ευρώπη (ακόμα και πολιτικά όσο αστείο κι αν σου φαίνεται), αλλιώς θα ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου.Από το άνοιγμα της κανείς δεν έχει να κερδίσει.
    Για τις μεγάλες αλλαγές η ανάγκη είναι καλός δάσκαλος αρκεί να υπάρχουν και ηγεσίες. Υπάρχουν? Χμ……
    Την θέση σου ότι χρειάζεται «καινούργιο χρήμα» που «θα ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς ανάπτυξης» και όχι αεριτζίδικα κέρδη και ότι δεν απαιτούνται δημοσιονομικά μέτρα δεν είμαι σε θέση να την κρίνω. Απλώς αναρωτιέμαι αν μπορεί να γίνει αυτό σ΄ αυτό το κλίμα, χωρίς να ισορροπήσουμε σε αναγκαστικά χαμηλότερο επίπεδο και χωρίς μεγαλύτερο κεντρικό Ευρωπαικό έλεγχο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s