Δεκέμβρης 2010

Κι  έτσι  βρήκαμε  καινούργιο  «πανηγυράκι»  και  καινούργια  αφορμή  για  να   αναστατώνουμε   ή  να   σπάμε  την  Αθήνα.  Η   απύθμενη   ανοησία   ενός  αστυνομικού  οδήγησε  στον  τραγικό  θάνατο  ενός  δεκαεξάχρονου.  Τέλεια!  Η  «αμετανόητη  και  αρρωστημένη  Αριστερά » – όχι  όλοι  οι  πολίτες  που  αυτοτοποθετούνται  στην  Αριστερά –    τρίβει  τα  χέρια  της  που  βρήκε  ένα  ακόμη  θύμα . Γιατί    αυτή  η  «αμετανόητη  και  αρρωστημένη Αριστερά»  (εφεξής  για  λόγους  συντομίας  ΑΑΑ)   δεν  μπορεί  να  επιβιώσει  αν  δεν  έχει  θύματα. Τα  ελπίζει,  τα  προκαλεί  και  τα  εκμεταλλεύεται  Πολύ  παλιά  τακτική  -ακόμα  κι  απ΄ τα  χρόνια  Εθνικής  Αντίστασης  και  του  Εμφυλίου  πολέμου-  που  συνεχίζεται  επι  δεκαετίες.

Κι  επειδή  τώρα  ζούμε  σε  Δημοκρατία,  στα  πλαίσια  της  οποίας  οι  διαφορές    δεν  λύνονται  με  τη  βία,  η  ΑΑΑ  προσεύχεται    να  υπάρξει  ένας  νεκρός.  Και  όταν  της  προκύπτει – και  μερικές  φορές  δημιουργεί  τις  συνθήκες  για  να  τις  προκύψει-  τον    οικειοποιείται στο  μέτρο  που  μπορεί,  τον  κάνει  παντιέρα  της  τον  κάνει  σύμβολο, μπλουζάκι, βιβλίο,οτιδήποτε. Και  κρατά  ζωντανή  τη  μνήμη  του. Οχι  από  κάποιου  είδους  σεβασμό, όχι  από  κάποιου  είδους  αγανάκτηση  για  ένα  τραγικό  θάνατο  δεκαεξάχρονου, όχι  από  κάποιου  είδους  ευαισθησία,   αλλά    μόνο  επειδή  ο  νεκρός  της  είναι  χρήσιμος, για  να  μένει   η  ίδια  στο  προσκήνιο να  αυτοθυματοποιείται  και  να  αυτοηρωοποιείται.

Ετσι  λοιπόν  και  φέτος  η ΑΑΑ  σκυλεύει    το  πτώμα  του  Αλέξη  και  θα  συνεχίσει  να  το  κάνει  με  συνέπεια,  μέχρι   να  εφεύρει  το  επόμενο  θύμα. Κι  από  κοντά   της  βέβαια διάφοροι που    φαντασιώνονται   ότι  «αντιστέκονται», ότι  «εξεγείρονται»,  ότι  ζουν  ένα » Πολυτεχνείο»  ή  ένα  Μάη  του  ΄68  βάζοντας  φωτιές  σε  κάδους  , σπάζοντας  βιτρίνες  και  παίζοντας  εκ  του  ασφαλούς   κυνηγητό  με  τους  αστυνομικούς.  Και  όλα  αυτά  βέβαια  με  την  σειρά  τους    δίνουν  λαβή   στους  καθωσπρέπει   «διανοητές»  της  ΑΑΑ   να  χαιδέψουν  αυτιά  των  δήθεν  «εξεγερμένων  νέων»  να  κάνουν » βαθυστόχαστες»  αναλύσεις  για  τα  αδιέξοδα  της  κοινωνίας,  να  αναπαράγουν   νοσηρές νοοτροπίες    και  να  τις  οδηγήσουν  στα  ακρότατα  όρια  τους (με  πρώτα  θύματα  τα  αντικείμενα  της  κολακείας  τους)

Κι  όλοι  αυτοί  βέβαια  κάνουν  τη  δουλειά  τους  ή  «ζουν  τον  μύθο  τους».

Εμείς?

Το  όνομα  του  Αλέξη  Γρηγοροπουλου  το  θυμόμαστε   και  είμαι  σίγουρος  ότι  θα  το  θυμόμαστε  για  καιρό. Θυμόμαστε  κανένα  όνομα  δολοφονηθέντος  απο  τρομοκράτες   αστυνομικού  τα  τελευταία  δύο -τρία  χρόνια? Θυμόμαστε  έστω  τα  ονόματα  «των  νεκρών  της  Μarfin»  που  κάηκαν  πριν  μερικούς  μήνες  υπό  τις  επευφημίες  εκατοντάδων  «αγωνιζομένων»,  αρρωστημένων,  «προοδευτικών»  εγκληματιών?

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ  Εχω  την  αίσθηση  ότι  η  παρούσα  ανάρτηση  δεν  είναι  και τόσο  άσχετη  με  την  προηγούμενη «Δεκέμβρης 1944»

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Δεκέμβρης 2010

  1. Ο/Η Μάρκο Τ λέει:

    Εχεις απόλυτο δίκιο. Στην περίπτωση Γρηγορόπουλου, σε αυτό το τραγικό περιστατικό, η σκύλευση και η καπήλευση ξεπέρασαν κάθε όριο. Ειλικρινά, έγραψα τόσα για το θέμα αυτό στο ιστολόγιό μου, για τον Δεκέμβρη που τον έζησα επειδή η δουλειά μου είναι στο κέντρο της Αθήνας, που δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο.
    Με θλίβει ακόμα και το γεγονός ότι πάμε να αντικαταστήσουμε μία δημοφιλή γιορτή της πατρίδας και του λαού μας όπου γης, του αγίου Νικολάου, με μία κίβδηλη επέτειο. Πιο κίβδηλη δεν γίνεται, πολύ πιο κίβδηλη και από αυτήν του Πολυτεχνείου…
    Θεωρώ ότι ακόμα δεν είμαστε στον πάτο του βαρελιού, ως κοινωνία. Το τελειωτικό χτύπημα θα το δώσουν – και θυμήσου το που το γράφω – οι εγκατεστημένοι εδώ Αφροασιάτες μουσουλμάνοι. Θα περιμένουμε λίγα χρόνια ακόμα για να το δούμε, ελάχιστα. Αυτή η Αριστερά που γράφεις ήδη συμμαχεί μαζί τους, μέχρι αυτοί, όταν νιώσουν αρκετά ισχυροί, να την βάλουν στην άκρη, σαν τη χρήσιμη ηλίθια της υπόθεσης.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Είναι αστείο να συγκρίνουμε το Πολυτεχνείο- που μπορεί να ήταν λάθος, να ήταν αχρείαστο ,να οδήγησε σε τραγωδία, να υπερεκτιμήθηκε και να μυθοποιήθηκε αλλά πάντως ήταν μια γενναία αντίσταση σε ένα δικτατορικό καθεστώς- με την «εξέγερση» του Δεκεμβρίου 2008. Ενα αρρωστημένο μπάχαλο και μια κομπλεξική αλητεία.
    Το βαρέλι δεν θα έχει πάτο όσο αρνούμαστε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους και να βλέπουμε κατάματα το πρόβλημα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λαθρομετανάστευση. Πολλοί το τοποθετούν στο επίπεδο «ρατσισμός- αντιρατσισμός» κάτι που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Και δυστυχώς δεν ανήκουν μόνο στην ΑΑΑ.

  3. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ο Δεκέμβρης του 2008 έβγαλε στην επιφάνεια και ένα ζήτημα στο οποίο δεν αναφέρθηκες, συγκεκριμένα την αναπάντεχα μεγάλη απήχηση που είχε στη νεολαία όχι το όποιο αριστερό αλλά κυρίως το αντιεξουσιαστικό «κίνημα». Δεν θέλω να προβώ σε χαρακτηρισμούς για δεκαεξάχρονα, υπήρξαν όμως πάρα πολλές περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς από παιδάκια του γάλακτος που η μέχρι τότε σχέση τους με τα πολιτικά δρώμενα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη και το ενδιαφέρον τους για τα κοινωνικά ζητήματα ακόμα μικρότερο. Το θέμα είναι σοβαρό, αφορά όμως άλλη ανάρτηση και η άποψή σου θα είχε ενδιαφέρον. Όσο για τη σύγκριση με το Πολυτεχνείο, η απάντηση του Μάρκο Τ με βρίσκει σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο.

  4. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Niko
    Ειναι εξαιρετικά λεπτό και συνθετο θέμα. Ανακατεύονται πολλά πράγματα γονείς, δάσκαλοι, πολιτεία, ΜΜΕ. Δεν μπορούν να καταταγούν όλα τα δεκαεξάχρονα που συμμετείχαν σε μια κατηγορία. Για την πλεοψηφία από αυτά ήταν μάλλον «χαβαλές» όχι χωρίς συνέπειες και για τους τρίτους και για τα ίδια τα παιδιά.Δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να ασχοληθώ με το θέμα. Πολύ ευχαρίστως όμως όποτε θελήσεις να αναρτήσω άρθρο σου για το θέμα (στείλ΄ το στο mail του blog)
    [Ξημερώνει της Αγίας Αννης.Πριν δυο χρόνια τέτοια μέρα βγήκα βόλτα στην κατεστραμμένη Αθήνα. Πιάστηκε η ψυχή μου. Νομίζω ότι δάκρυσα. Δεν ξέρω αν ήταν από οργή ή από θλίψη για το κατάντημα μας]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s