Η επιβράβευση της αποφυγής μιας κρίσης.

Περιδιαβαίνοντας  χθες  τα   blogs  έπεσα  σε  μια  φράση  που    αισθάνθηκα  πως  την  είχα   γράψει  εγώ,  γιατί  πολύ  καιρό  ανάλογες  σκέψεις    μου  τριβέλιζαν  το  μυαλό : «Οι  κυβερνήσεις  σπάνια  επιβραβεύονται  επειδή  απέφυγαν  κρίσεις»

Ας  δούμε  μια  φανταστική  ιστορία.

Ας  υποθέσουμε  ότι  τα  οικονομικά  μιας  χώρας  δεν  πάνε  καλά  κι  ότι  η κυβέρνηση  της  προβλέπει  ότι  αν  συνεχίσουν  έτσι , σε 3  χρόνια  θα  υπάρχουν  1,000.000    άνεργοι  και  όχι   600.000  όπως  τώρα , θα    υπάρξει  μια  υποβάθμιση  του  μέχρι  σήμερα  διαρκώς  ανερχομένου   βιοτικού  επιπέδου   κατά  5-10%,  πάνω  από  1000 σημαντικές  επιχειρήσεις  θα  σταματήσουν  ή  θα  μεταφέρουν  τις  δραστηριότητες  τους ,    το έλλειμμα  του  εμπορικού  ισοζυγίου   θα   αυξηθεί  κατά  20% ,  το  κόστος  δανεισμού  θα  ανέβει  δραματικά  και  τα  μεγέθη   θα  έχουν  την  τάση  περαιτέρω  επιδείνωσης.  Η  κυβέρνηση  δηλαδή  προβλέπει  μια  ΚΡΙΣΗ.

Κι  ας  υποθέσουμε  ότι  η  κυβέρνηση  είναι  υπεύθυνη και  για  να  αντιμετωπίσει  την  κρίση  που  αυτή  προβλέπει , αλλά  όχι  και  οι  πολίτες ,  δρα  προληπτικά και  παίρνει  κάποια  μέτρα  δυσάρεστα για  την  πλειοψηφία  ή  και  το  σύνολο  των  πολιτών.  Δεν  έχει  σημασία  ποιά.  Σημασία  έχει  ότι  τα  μέτρα  αποδεικνύονται  αποτελεσματικά. Μετά  3  χρόνια  οι  άνεργοι     εξακολουθούν  να  είναι  γύρω  στις  600.000,  το  βιοτικό  επίπεδο  παραμένει  σταθερό,  το  έλλειμμα  του  εμπορικου  ισοζυγίου  μειώνεται  κατά  2-3  ποσοστιαίες  μονάδες  και  το  κόστος  δανεισμού   δεν  έχει  κάποια  αξιόλογη  μεταβολή.

Η  κυβέρνηση  πέτυχε  ,  η  κρίση  δεν  ήρθε  ή  σωστότερα  η  κυβέρνηση  την  πρόλαβε, η  κατάσταση  είναι  πάνω  κάτω  ίδια  με  αυτήν  που  ήταν  πριν  3  χρόνια ,  οι  προοπτικές  είναι  πια  καλύτερες .  Οταν  θα  στηθούν  κάλπες  όμως    η  κυβέρνηση  της  ιστορίας  μας   μπορεί  να  είναι  σίγουρη  ότι  θα  γίνει  αντιπολίτευση.

Γιατί  πολύ  απλά  δεν  έχει  τρόπο  να  αποδείξει  ότι  απέφυγε  μια  κρίση. Η  κρίση  δεν  ήρθε  ποτέ κι  αυτό  για  κάποιους (πολλούς)  μπορεί  να  σημαίνει  ότι ο κίνδυνος  της  κρίσης  ήταν  ένα  εφεύρημα  της  κυβέρνησης  για  να  πάρει  τα  δυσάρεστα  μέτρα  που  ήθελε.  Οι  πολίτες    πως  θα  εισπράξουν  την  τριετία  των  «δυσαρέστων    μέτρεων»? Για  τους  πολίτες  το  γεγονός  είναι  ότι  επί  τρία  χρόνια  δεν  βελτίωσαν  το  βιοτικό  τους  επίπεδο (όπως  είχαν  συνηθίσει  τα  προηγούμενα  χρόνια), η  ανεργία  δεν  έχει  πέσει   και  η  μείωση  του  εμπορικού  ισοζυγίου  ελάχιστα  τους  ενδιαφέρει  αφού  δεν  γέμισε  την  τσέπη  τους. Οι  πολίτες   θα συγκρίνουν  την  κατάσταση  τους  με  αυτήν  προ τριετίας   δεν  συγκρίνουν  την  κατάσταση  τους  με  αυτή  που   θα  βρισκόταν  αν  δεν  είχαν  παρθεί  τα  δυσάρεστα  μέτρα.

Η  φανταστική  κυβέρνηση  της  ιστορίας  μας  λοιδωρούμενη  για  την  ανικανότητα  και  την  αναλγησία  της  θα  περάσει  στην  αντιπολίτευση. Αδικο  θα  μου  πείτε.  Είπε  κανένας  πως  η πολιτική  είναι  δίκαιη? Πως  αλλιώς  θα  μπορούσε  να  διαχειρισθεί  την  κατάσταση  αυτή  η  υπεύθυνη  κυβέρνηση? Δεν  ξέρω! Εχει  κανένα  νόημα  η  ιστορία  αυτή  για  την  κρίση  που  περνάμε?  Ισως! (Οπως  καταλαβαίνετε  αυτή  ήταν  μια  ελάχιστα  διαφωτιστική  ανάρτηση)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , . Bookmark the permalink.

8 Responses to Η επιβράβευση της αποφυγής μιας κρίσης.

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Απεναντίας, νομίζω ότι ήταν μια από τις καλύτερες αναρτήσεις σου. Εις επίρρωσιν των ανωτέρω, σου μεταφέρω την άποψη ενός παλιού Έλληνα πολιτικού, του Θεοτόκη νομίζω αλλά μπορεί και να κάνω λάθος, σύμφωνα με τον οποίο τα (πολιτικά – κοινωνικά) προβλήματα δεν λύνονται αλλά αφήνονται πάνω στο δέντρο μέχρι τελικά να πέσουν, σαν σάπια μήλα. Θα μου αντιτείνεις βέβαια ότι αυτή η νοοτροπία είναι που μας έχει οδηγήσει σ’ αυτά τα χάλια και βέβαια θα συμφωνήσω μαζί σου. Όπως κι εσύ, απάντηση και λύση δεν έχω να προτείνω, σου αφιερώνω λοιπόν το παλιό τραγούδι «Blowing in the wind» του Bob Dylan, που θέτει ένα σχετικό προβληματισμό, από διαφορετική οπτική γωνία βέβαια.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Αν «η απάντηση φίλε μου πλανιέται στον άνεμο» και αν δεν βρεθεί κανένας σοφότερος να μας την πει, μπορεί και να την έχουμε …»βάψει». Γιατί …. how many times can a man turn his head/ pretending he just doesn΄t see ( φυσικά και δεν τον θυμόμουνα τον στίχο, γκούγκλισα για να τον βρώ όπως γκούγκλισα και για να επιβεβαιώσω τα περί Θεοτόκη αλλά εκεί ατύχησα)

  3. Ο/Η kostas λέει:

    Πιστεύω οτι αυτό θα συνέβαινε (και θα συμβεί) γιατί καμιά κυβέρνηση δεν έμαθε να συνομιλεί με το λαό την αλήθεια , επιτρέποντας του να ζει στο νεφέλωμα της ευημερίας. Απεναντίας, αν οι πολιτικοί μιλούσαν τη γλώσσα της αλήθειας και ενημέρωναν ορθά το λαό, τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Και θα υπήρχαν συγκρίσιμα αποτελέσματα με άλλα κράτη και λαούς. Στο κάτω κάτω, αυτή είναι η αποστολή της κυβέρνησης, να διασφαλίζει τις καλλίτερες συνθήκες για το λαό. Όχι να ενεργεί με βάση το πολιτικό κόστος.

  4. Ο/Η firiki2010 λέει:

    @kostas
    Επομένως η απάντηση σου είναι «ειλικρίνεια, ακόμα και με πολιτικό κόστος». Κι εγώ -κι ο Νικος φαντάζομαι και πολλοί άλλοι- συνφωνώ. Δες όμως τι γίνεται. Υπήρξαν άνθρωποι και στο απώτερο παρελθόν και στο πρόσφατο που προσπάθησαν να μας πουν την αλήθεια. Τους στείλαμε εκλογικά στον …αγύριστο. Και μας έμειναν οι …»άλλοι». Η αλήθεια τους που δεν μας χαιδευε τ΄ αυτιά απαξιώθηκε και δεν μπόρεσαν να κάνουν ούτε 2 από τα 5 πράγματα που έπρεπε να κάνουν. Ισως αυτά τα 2 να τα κατάφερναν αν ήταν… λιγότερο ειλικρινείς. Ισως.

    Το κλείσιμο από μια παλαιότερη ανάρτηση «Αγγελιοφόροι, βασιλιάδες και στρατιώτες» στις 24/4 : «….Γιατί άραγε δεν επιβραβεύσαμε ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) τους πολιτικούς- αγγελιοφόρους των κακών ειδήσεων?
    Ισως γιατί οι πολιτικοί δεν δικαιούνται να είναι απλώς αγγελιοφόροι. Πρέπει να έχουν την ικανότητα να διαβάσουν τα μέλλοντα και στη συνέχεια να ισορροπήσουν μεταξύ τριών υποχρεώσεων : να πούν την αλήθεια, να πείσουν για την αξιοπιστία τους και να δώσουν λύσεις επί της ουσίας. Πρέπει να είναι δηλαδή ταυτόχρονα αγγελιοφόροι, (εκλεγμένοι) βασιλιάδες και …. στρατιώτες. Ζόρικα πράγματα»

  5. Ο/Η MAKKAR λέει:

    «Γιατί πολύ απλά δεν έχει τρόπο να αποδείξει ότι απέφυγε μια κρίση».

    Μια κρίση δεν είναι τοπικό φαινόμενο αλλά αγγίζει τα περισσότερα , έως και όλα , τα κράτη του πλανήτη με μικρές χρονικές αποκλίσεις και με διαφορετική ένταση. Κατά συνέπεια πρέπει να είσαι ‘παγκόσμιος στοχαστής’, έστω και στη θέση 79 , για να ισχυριστείς ότι η κρίση είναι ανύπαρκτη ή ότι είναι εφεύρημα της κυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά όμως αν αυτή η φανταστική κυβέρνηση δεν έπαιρνε τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της επερχόμενης κρίσης θα μπορούσες να την κατηγορήσεις είτε για ανικανότητα , διότι δεν προέβλεψε , είτε για ατολμία λόγω πολιτικού κόστους εντός ή εκτός εισαγωγικών. Αυτό σημαίνει ότι τις εκλογές τις είχε πάλι χαμένες.
    Νομίζω όμως ότι στην περίπτωση που είχε πάρει μέτρα για τη διάσωση της χώρας ,όσο μα όσο άχρηστο και αν ήταν το επικοινωνιακό επιτελείο της , ήταν θέμα πολύ λίγου χρόνου να γίνει συνείδηση στο λαό της σε ποιόν όφειλε τη διάσωση από το γκρεμό. (Από αυτή βεβαίως τη συνειδητοποίηση εξαιρείται το …σπλάχνο των σπλάχνων τους ). Και τότε ,άπαξ και είχες κάνει αυτά που έπρεπε για τον τόπο , θα ερχόταν ταχύτατα η μεγάλη ανατροπή.

  6. Ο/Η ψυχραιμια λέει:

    Ισως αυτο να ισχυσε για την κυβερνηση της ΝΔ το 1990-93.
    Επι οικουμενικης ο Ζολωτας ελεγε οτι δεν θα υπαρχουν λεφτα για να πληρωθουν μισθοι και συνταξεις.Ο νομος Σιουφα εσωσε το ασφαλιστικο για 20 χρονια.Απο την αλλη πλευρα οι χειρισμοι Μανου απετυχαν.Το βεβαιο ειναι οτι η συμπεριφορα Μητσοτακη εκανε το ΠΑΣΟΚ το ισχυροτερο κομμα της Ελλαδος.

  7. Ο/Η firiki2010 λέει:

    MAKKAR
    Mια κρίση δεν είναι ανάγκη να είναι διεθνής. Μπορεί να αφορά μόνο την κακή πορεία μιας χώρας ή μπορεί να είναι μια κρίση που η υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας βλέπει ότι θα επηρεάσει την χώρα μετά 2 χρόνια. Αντε εσύ υπεύθυνε πρωπυπουργέ να πείσεις τον κόσμο ότι σήμερα πρέπει να του μειώσεις το εισόδημα κατά 5% για να μην του μειωθεί 20% μετά δύο χρόνια! Χρειάζεται μεταξύ άλλων ένας ώριμος και με παιδεία λαός. Πως θα τα καταφέρουμε να γίνουμε ?

    ψυχραιμία
    Νομίζω ότι το παράδειγμα σου είναι εξαιρετικό. Μη υπολογισμός πολιτικού κόστους από τη μια μεριά, επιτυχών πολιτικών που δεν αναγνωρίσθηκαν και δεν αναγνωρίζονται ( και σποράς πολιτικών που σε πρώτη φάση μόνο απέτυχαν) από την άλλη και βεβαίως λόγω πολιτικού κόστους εξασφάλισης μακροχρόνιας πολιτικής κυριαρχίας στον αντίπαλο

  8. Ο/Η MAKKAR λέει:

    Φίλε Αιρετικέ

    Αν η κρίση δεν είναι διεθνής αλλά τοπική και στο θετικό διεθνές περιβάλλον η πορεία της χώρας είναι φθίνουσα τότε η φανταστική κυβέρνηση για την οποία συζητάμε δεν είναι για την αντιπολίτευση αλλά για τα μπάζα. Είναι ,μαζί και με τις τυχον προηγούμενες , απόλυτα υπεύθυνη για την αποκλίνουσα πορεία σε σχέση με το διεθνές περιβάλλον , υπεύθυνη για την καθυστερημένη πρόβλεψη (οι διάφορες αναλογιστικές μελέτες έχουν ορίζοντα 10 ,20 ,ή 30 ετών) και βεβαίως υπεύθυνη για την απόκρυψη της πραγματικής εικόνας απο το λαό της.
    Κατά συνέπεια μεγαλύτερη ανάγκη υπάρχει για παιδεία και ωριμότητα στους πολιτικούς και μετά στο λαό , φτάνει επιτέλους το αυτομαστίγωμα …δι’ ασήμαντον αφορμήν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s