Περί ειλικρίνειας στην πολιτική

Εχω  την  κακιά  συνήθει  κα  κρατάω  σχόλια  μου  σε  άλλα  blogs και  μερικές  φορές  πλήρη  την  διασταύρωση  σχολίων. Κάτι  τέτοιο συνέβη  και  πριν  1-1,5  μήνα.   Και  μια και  το  θέμα του  διαλόγου  (ας  τον  ονομάσουμε  «περί  ειλικρίνειας  στην  πολιτική») σχετίζεται  με  την  αμέσως  προηγούμενη  ανάρτηση  σας  τον  παραθέτω. Μην  περιμένετε   ξεκάθαρες   απαντήσεις. Απόψεις  με  πολλά  «αλλά»  και » ίσως».

Α.Μ: Και είδες εσύ ποτέ κανέναν να κερδίζει στην πολιτική με τα μαθηματικά;;;Στην πολιτική κερδίζεις με το συναίσθημα, με την προπαγάνδα, με το παραμύθιασμα.Τουλάχιστον αυτό δείχνει η μέχρι σήμερα παγκόσμια ιστορία.Ακόμα και αν έχεις τις καλύτερες προθέσεις δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να σε αφήσουν να ανέβεις στην πολιτική ψηλά αν δεν χρησιμοποιήσεις το συναίσθημα των ανθρώπων, την προπαγάνδα και το παραμύθι.
Και να θέλει κάποιος να βοηθήσει πραγματικά έναν λαό δεν έχει άλλη επιλογή επειδή πολύ απλά οι «άλλοι» θα τον φάνε στην στροφή.

Το ψεύδος είναι κανόνας στην πολιτική.
Και είναι και αποδεκτό αν είναι «ευγενές ψεύδος».

firiki2010: Μήπως η αποδοχή του ότι το ψεύδος είναι ο κανόνας στην πολιτική μας έφερε σ άυτή την κτάσταση? Μήπως φταίει το ότι ως πολίτες δεν εκπαιδευτήκαμε και δεν μάθαμε να επιβραβεύουμε την ειλικρίνεια? Οχι επειδή γενικώς και αορίστως η ειλικρίνεια είναι καλό πράγμα, αλλά επειδή μακροπρόθεσμα συμφέρει.

Α.Μ:  Να εκπαιδευτούμε από ποιόν και από πότε και μετά;
Χιλιάδες χρόνια δια του ψεύδους διοικούνται οι λαοί.
Και διοικούνται έτσι επειδή αδυνατούν να σκεφτούν κάτι περισσότερο απ ότι τους σερβίρει ως αλήθεια ο κάθε ένας που βρίσκεται σε κάθε είδους εξουσιαστική θέση στις κοινωνίες.Και το ότι η ειλικρίνεια τελικά συμφέρει είναι ένα ζήτημα.Συμφέρει ΑΝ το σύνολο του λαού έχει την δύναμη να αντέξει την ειλικρίνεια και ΑΝ μπορεί να αντιληφθεί ότι μακροχρόνια συμφέρει.Πιστεύεις ότι αυτές οι προϋποθέσεις υπάρχουν σήμερα ή πρόκειται να υπάρξουν κάποια στιγμή;γώ όχι. Δεν το πιστεύω.
Και δεν πρόκειται να υπάρξου ΚΑΙ επειδή όσοι διαχειρίζονται την εξουσία ΔΕΝ εξυπηρετούνται με την ειλικρίνεια επειδή τους είναι πιο εύκολο να διοικούν και να ασκούν εξουσία με το ψεύδος.
Και γι αυτό και κρατάνε τον λαό σε μια αμάθεια, αμορφωσιά και άγνοια, για να μπορούν να τον ελέγχουν εύκολα και να τον χειρίζονται κατά βούλησιν. Σε έναν τέτοιον λαό ένας καλοπροαίρετος ηγέτης αν απευθυνθεί με ειλικρίνεια είναι χαμένος από χέρι και δεν θα γίνει ηγέτης ή και αν γίνει θα παραμείνει ελάχιστα. Επειδή λείπουν οι «υποδομές» του λαού για να αντέξουν έναν ειλικρινή ηγέτη.Και κατά την γνώμη μου για όσο εγώ θα αντιλαμβάνομαι τον κόσμο αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Μετά βέβαια αλλάξει δεν αλλάξει ελάχιστα θα έχει σημασία για μένα.

firiki2010: Καταλαβαίνω απόλυτα την προβληματική σου κι ως ένα βαθμό την συμμερίζομαι. Δύσκολα κάποιος που θα είναι ειλικρινής θα κερδίσει την εξουσία και δυσκολότερα θα παραμείνει. Γι αυτόκαι προσωπικά είμαι αντίθετος σε αυτούς που λένε ότι ο ηγέτης πρέπει να αγνοεί το πολιτικό κόστος κλπ. Το πολιτικό κόστος πρέπει να το συνυπολογίζει αλλά πρέπει να βλέπει όχι μόνο το σήμερα, πρέπει να συνυπολογίζει και τα μακροπρόθεσμα οφέλη.
Ομως πως μπορούν να δημιουργηθούν αυτό που λες “υποδομές ενός λαού για να αντέξουν ένα ειλικρινή ηγέτη”? Σιγά-σιγά, με τη δική μας προσπάθεια, με τη δική μας στήριξη σε ανθρώπους που τολμάν να πούνε δυσάρεστες αλήθειες, με το ξεσκέπασμα κάθε “παπαρολόγου”,με το κτίσιμο θεσμών και διαδικασιών.
Φαντάζει αφελής η άποψη μου,αλλά είναι η μόνη ρεαλιστική. Αν παραδοθούμε στη λογική του “αυτά δεν γίνονται” και δεν κάνουμε τίποτα σ΄αυτή τη κατεύθυνση δεν πρόκειται να φέρουμε ούτε την μικρή βελτίωση που είναι απαραίτητη για να γίνει μεγαλύτερη αύριο “όταν δεν θα αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο”.

ΑΜ:Δεν διαφωνώ με την ορθότητα της άποψής σου.
«Διαφωνώ» με την εφικτότητα της άποψής σου όμως.
Το θεωρώ ανέφικτο σήμερα με την παιδεία που ΔΕΝ έχει ο λαός.Για κάποιους λίγους ανθρώπους που έχουν την παιδεία και την ικανότητα να εκτιμήσουν την ειλικρίνεια ενός πολιτικού ηγέτη σαφώς και είναι η ειλικρίνεια ο βασικότερος παράγοντας επιλογής προσώπου για πρωθυπουργό, υπουργούς και βουλευτές.Είναι καλό βέβαια το να αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που μπορούν να εκτιμήσουν μια ειλικρινή και υπεύθυνη θέση και στάση ενός πολιτικού ηγέτη. Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό;Και μακάρι ο αριθμός αυτών των πολιτών να γίνει η πλειοψηφία έτσι ώστε στο άμεσο μέλλον να εκλέγονται ηγέτες ειλικρινείς και υπεύθυνοι.Είμαι όμως προσωπικά απαισιόδοξος ότι αυτό μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον.Και επειδή «το σπίτι μας ΣΗΜΕΡΑ καίγεται!» χρειαζόμαστε έναν ηγέτη ειλικρινή και υπεύθυνο που να αγαπάει την Ελλάδα και να έχει τις καλύτερες προθέσεις για την πατρίδα και τον λαό της και εγώ θα του συγχωρήσω το να μεταχειριστεί όσα παραμύθια θέλει για να ανεβεί στην εξουσία και να μείνει εκεί όσο θα έχει να προσφέρει καλές υπηρεσίες στην πατρίδα.Και θα του το συγχωρήσω και θα το επαινέσω γιατί ξέρω πως αν δεν το κάνω αυτό θα ξαναφάω στην μάπα για άλλα τριάντα χρόνια τους αποδεδειγμένα ψεύτες, ριψάσπιδες και μισέλληνες πρασινοφρουρούς που θα ξεπουλήσουν την χώρα (αν δεν την έχουν ΉΔΗ ξεπουλήσει χωρίς να το πολυκαταλάβουμε) και που θα βάλλουν στο χρέος τον κάθε Έλληνα που θα γεννηθεί στην Ελλάδα τα επόμενα πενήντα χρόνια.
Γι αυτό και δεν απορρίπτω το «ευγενές ψεύδος» ως μέθοδο για την άνοδο στην εξουσία ενός φιλόπατρη πολιτικού.Όχι ότι θεωρώ καλύτερο το παραμύθι απ την ειλικρίνεια γενικά αλλά ως προς την συγκεκριμένο σκοπό και υπό τις παρούσες συνθήκες δεν βλέπω άλλον τρόπο σήμερα απ την προσφυγή ΚΑΙ στο ψεύδος.
Ο σκοπός ΑΝ είναι καλός αγιάζει και τα μέσα.

firiki2010: Νομίζω ότι σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα. Είμαι (ίσως αφελώς ) πιο αισιόδοξος από εσένα αλλά (ίσως και πάλι αφελώς) σκέφτομαι πιο μακροπρόθεσμα.
Δύο επισημάνσεις
1 Χρησιμοποιώντας “λάθος” μέσα για τους όποιους “καλούς” σκοπούς είναι πιθανόν κάποια στιγμή να βρεθείς να κάνεις “λάθος” “πράγματα.
2 Αν χρησιμοποιήσεις το “παραμύθι” και την ευπιστία του κόσμου για να κερδίσεις την εξουσία, υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθεί κάποιος καλύτερος “παραμυθάς”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Περί ειλικρίνειας στην πολιτική

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Σκοπός της πολιτικής δεν είναι η παρουσίαση της αλήθεια (που άλλωστε είναι μια πολύ ρευστή έννοια) αλλά η υπεράσπιση των συμφερόντων μιας κοινωνικής ομάδας την οποία εκπροσωπεί. Η έννοια πάλι του συμφέροντος είναι και αυτή σχετική. Λόγου χάριν ένας εργαζόμενος νοιώθει ότι το συμφέρον του είναι να διπλασιαστούν οι αμοιβές του (ανήκει στο ΚΚΕ). Κάποιος άλλος όμως μπορεί να θεωρεί μια τέτοια εξέλιξη επιζήμια επειδή μπορεί να οδηγήσει στο κλείσιμο της επιχείρησης στη οποία εργάζεται και εν τέλει να χάσει τη δουλεία του (ανήκει στη ΝΔ). Γι’ αυτό βλέπουμε πολίτες από ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες να συνωστίζονται σε μεγάλες πολιτικές οργανώσεις.
    Όλες λοιπόν οι πολιτικές οργανώσεις προσπαθούν να πείσουν ότι θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους, όσο μάλιστα πιο πολυσυλλεκτικά είναι, τόσο πιο γενικός και αόριστος είναι ο λόγος τους, μη και διαφανεί κάτι δυσάρεστο για κάποια υποομάδα που θεωρητικά εκπροσωπούν. Στη πράξη όμως με το νομοθετικό έργο κάποιοι θα ωφεληθούν και κάποιοι όχι. Για τους πρώτους θα είναι μια ειλικρινείς κυβέρνηση και για τους δεύτερους ψεύτες (δεν μιλάμε για οπαδούς που μόνο καλά βλέπουν). Τελικά πολιτική είναι η τέχνη της πειθούς.
    Το πρόβλημα υπάρχει στην πολιτική όταν η κυβέρνηση δεν νομοθετεί μήπως και δυσαρεστήσει κάποιους ή νομοθετώντας δυσαρεστεί τους πάντες για να υπερασπιστεί αλλότρια συμφέροντα. Και τα δυο αυτά φαινόμενα τα ζούμε δυστυχώς τα τελευταία χρόνια.
    Και ένα τελευταίο. Πόσο ώριμοι είμαστε για να διαγνώσουμε το συμφέρον μας;

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Καθένας μας έχει την δικιά του αλήθεια και αυτήν υπερασπίζεται.Βάσει αυτήςτης «αλήθειας κάνουμε τις πολιτικές μας επιλογές. (Φυσικά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν επιλογές βάσει αυστηρά προσωπικών και βραχυπρόθεσμων συμφερόντων)
    Αλλοίμονο μας αν αποδεχθούμε ότι οι πολιτικές οργανώσεις «προσπαθούν να πείσουν ότι θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα των ψψηφοφόρων τους» κι αλλοίμονο αν δεν προσπαθούμε να το ανατρέψουμε (στον βαθμό που ισχύει)
    Κρίσιμο το τελευταίο σου ερώτημα «Πόσο ώριμοι είμαστε για να διαγνώσουμε το συμφέρον μας;» Προσωπικά θα έλεγα το «μακροπρόθεσμο συμφέρον μας». Αν δεν μπορούμε να διδαχθούμε από το παρελθόν και τα παθήματα άλλων ελπίζω να διδαχθούμε απο τα σύγχρονα παθήματα μας και να ωριμάσουμε περισσότερο. Πρόσεξε όμως. Δεν είναι υποχρεωτικό να βγάλουμε όλοι τα ίδια συμπεράσματα.Ευτυχώς. Η γοητεία και η δύναμη της Δημοκρατίας.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές τα πράγματα δεν εξελίσσονται αιτιοκρατικά. Για ένταξη της Ελλάδος, για παράδειγμα, στην ΕΕ κυρίως καλές συνέπειες θα μπορούσε λογικά να σκεφθεί κάποιος. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά από τις αρχικές προσδοκίες. Όχι ότι ήταν λάθος επιλογή, αλλά στη πορεία δευτερογενείς απρόβλεπτοι παράγοντες στρέβλωσαν την εξέλιξη της ΕΕ. Στην τελευταία ανάρτηση στο blog μου γράφω μερικά πράγματα για το ρόλο της ΕΕ.
      Συμπερασματικά πιστεύω ότι η διάγνωση του «μακροπρόθεσμου συμφέροντος» είναι πολύ δύσκολο θέμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s