Ενας ακόμα «διαχωρισμός»

Το  ότι  θεωρώ  χαζή  την  διάκριση  ανάμεσα  σε  «μνημονιακούς»  και  «αντιμνημονιακούς»  το  έχω  γράψει  κατά  κόρον. Το  ότι  ο  πολύ  «χοντροκομμένος»  διαχωρισμός  σε «Δεξιά»  και  «Αριστερά»  τις  περισσότερες  φορές  δεν  βοηθάει  τις  κουβέντες  μας  επίσης. Οπως  έχω  γράψει (όχι  πολύ  αναλυτικά)  ότι  καλόν  είναι  όταν  φοραμε  ταμπέλλες  σε  μας  ή  σε  άλλους  να  προσδιορίζουμε  τι  ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ εκφράζουν  αυτές  οι  ταμπέλλες. Γιατί  τα  τελευταία  χρόνια  πολύ  έχουμε  μπερδευτεί  με  τους  διάφορους  «-ισμούς»  και  τα  ευφάνταστα  επίθετα  που  προσπαθούν  να  τους  προσδιορίσουν.

Στην  φάση  που  είμαστε  σ΄ αυτόν  τον  τόπο ένας  πολύ  συγκεκριμένος  διαχωρισμός  θα  έλεγα  ότι είναι    η  διάκριση  ανάμεσα σε  αυτούς  που  τελικά  βλέπουν  ως   λύση  των  δεινών  μας  την  εγκατάλειψη  του  Ευρώ   και  την  απομάκρυνση  από  την  Ευρώπη και  σε  αυτούς  που  βλέπουν  ότι  μόνο  μέσα  στα  Ευρωπαικά  πλαίσια  και  κάτω  απο  την  ομπρέλλα  του  Ευρώ  μπορεί  να  βρεθεί  (ΟΧΙ  ΕΥΚΟΛΑ) διέξοδος  από  την κρίση.

Αφού  ξεκαθαρίσω  ότι  προσωπικά  είμαι  με  τους  δεύτερους  να  ξεκαθαρίσω  και  δυο-τρία  άλλα  χρήσιμα  πραγματάκια:

1.Και  τα  δύο  «στρατόπεδα» (για λόγους  οικονομίας  του  λόγου ας  ονομάσουμε  το  ένα   σχηματικά   «ευρωφοβικό» και  το  άλλο  «ευρώφιλο»δεν  αποτελούνται   από  ανθρώπους  με  κοινή  πολιτική  προέλευση  ή  κοινές  θέσεις  σε  άλλα   επίσης  κρίσιμα  θέματα.

2. Οι  διαφορές  μεταξύ  των  «ευρωφοβικών»  είναι  πολύ  εντονότερες γιατί  στο  στρατόπεδο  αυτό  «συναντιώνται»    κυρίως τμήματα   μιας «Εθνικιστικής Δεξιάς», του  «Ανδρεικού  ΠΑΣΟΚ», της  «αντιευρωπαικής  Αριστεράς»,  βαθύτατα  συντηρητικών  στρωμάτων (συντηρητικών  με  την  φιλοσοφική  έννοια  του  όρου)  ακόμα  και  «σκληρών  Νεοφιλελευθέρων». Η  αδυναμία  οποιασδήποτε  συνεννόησης  μεταξύ  τους  είναι  προφανής  και  δικαιολογημένη.  Επίσης  προφανές  ότι  η  όποια  ευρωφοβία  ακουμπάει    και    ανθρώπους   μη    πολιτικά  ενταγμένους   ή  χωρίς   ισχυρή  πολιτική  άποψη  που  βλέπουν  γύρω  τους  αυτό  το …μπάχαλο. Αυτό  που  είναι  λιγότερο  προφανές   είναι  ότι   για  τους  περισσότερους  από  τους  «συνειδητούς»   ευρωφοβικούς    η  «ευρωφοβία»  τους  πηγάζει   περισσότερο    από  την  ανάγκη   τους  να  δικαιωθούν  για  την  μόνιμη  αντίθεση  τους  …παλαιόθεν  σε  οτιδήποτε  Δυτικευρωπαικό.

3. Οι   βασικές  στρατηγικές   επιλογές  μιας  χώρας,  επιλογές  μάλιστα   απο  τις  οποίες  ωφελήθηκε  πολλαπλώς  (άσχετο  αν    μπορούσε  να  ωφεληθεί  πολύ  περισσότερο,  αν  δεν  αντιμετώπιζε  την  ευρωπαΐκή   ένταξη  σαν  ευκαιρία  για …νεοελληνική  αρπαχτή)  δεν  αλλάζουν  εν  θερμώ   λόγω  μιας  -έστω  και  σοβαρής- κρίσης. Οι  κρίσεις  υπήρχαν  πάντα  και  θα  συνεχίσουν  να  υπάρχουν  σε  όλα  τα  συστήματα, σε όλες  τις  συμπράξεις  σε  όλες  τις  σχέσεις. Πάντα  θα  υπάρχει  το  «ένα  βήμα  πίσω»  για  να  μπορέσουν  να  γίνουν  τα  «δύο  βήματα  μπροστά».  Και  οι  βασικές  στρατηγικές  επιλογές  μιας  χώρας  δεν  αλλάζουν  πολύ  περισσότερο  όταν  βλέπουμε  ότι  δεν  μας  φταίει  το  Ευρώ  ή  η Ευρώπη,  αλλά  στο  μεγαλύτερο  βαθμό  τα     ΔΙΚΑ  ΜΑΣ   Ελλαδικά  προβλήματα  και  ΟΙ  ΔΙΚΕΣ  ΜΑΣ  παθογένειες.

4. Το  «ευρωφοβικό»  και  το  ευρώφιλο»  στρατόπεδο    υπάρχουν  και  στην    υπόλοιπη Ευρώπη. Εξ  ίσου  πολιτικά  ανομοιογενή,  όπως  και  στην  Ελλάδα. Μόνο  που  ο    «ευρωφοβικός»  Γερμανός   έχει  άλλου  είδους  φόβους  από  τον  αντίστοιχο  του  Ελληνα.  Οι  φόβοι  και  οι  ενστάσεις  αμφοτέρων  πρέπει  να  γίνουν  κατανοητοί  αν  πρόκειται   να  τους  καταπολεμήσουμε.  Ολως  περιέργως    η  ευθύνη για  την  αλληλοκατανόηση  των  «ευρωφοβικών» (αυτών  βέβαια  που  εχουν  πράγματι  φόβους  και  ενστάσεις  και  δεν  πυροβολάνε  την  Ενωμένη Ευρώπη  γιατί  απλά  δεν  γουστάρουν  αυτά  που  η  Ευρώπη  εκφράζει: Δημοκρατία  ,ελευθερία, κράτος  δικαίου, ανεκτικότητα , συνεργασία ανθρώπινα  δικαιώματα…..)  βαρύνει  το » ευρώφιλο»  στρατόπεδο. Αυτό  είναι  που  πρέπει  να  βρεί  τις  καινούργιες  ισορροπίες, να  αναστοχασθεί  πάνω  στο  «Πόση  εμβάθυνση   και  πόση  διεύρυνση?»,  να  υπενθυμίσει  ότι χωρίς  κοινοτική  αλληλεγγύη  δεν  μπορεί  να  υπάρξει  κοινότητα (και  η  αλληλεγγύη  είναι  δρόμος  διπλής  κατεύθυνσης), να  ξεκαθαρίσει  ότι  η  κοινότητα  προυποθέτει  ύπαρξη  κανόνων  σεβαστών  από  όλους.

Η  κρίση  έχει  ακόμα  δρόμο.  Δύσκολο  και  δυσδιάκριτο.  Ισως  γιατί  σαν   τον  διαβάτη  του  Antonio Machado   τον  δρόμο  πρέπει  να  τον  φτιάξουμε  βαδίζοντας.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Ενας ακόμα «διαχωρισμός»

  1. Ο/Η ψυχραιμια λέει:

    Θα ελεγα οτι ο ευρωσκεπτικισμος ειναι περισσοτερο δεξιος στις αλλες χωρες της Ευρωπης ενω περισσοτερο αριστερος στην Ελλαδα ή καλυτερα κρατικιστικος γιατι και το κομματι της δεξιας που ειναι ευρωσκεπτικιστικο ειναι το λιγοτερο φιλελευθερο.
    Αυτο οφειλεται στο οτι ο μεσος ορος της ελληνικης ιδεολογικης ισορροπιας ειναι πιο αριστερα απο το μεσο ορο της Ευρωπης ενω π.χ. της Αγγλιας ειναι πιο δεξια.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Ο ευρωσκεπτικισμός είναι κάτι αρκετά ευρύτερο και πολύ πιο δημιουργικό από την «ευρωφοβία» όπως την εννοώ στην ανάρτηση. Οντως έχω κι εγώ την αίσθηση ότι ο ευρωσκεπτικισμός έχει ισχυρότερα ερείσματα στην δεξιά απ ότι στην Ελλάδα.
    Προσωπικά αν και ευρωπαιστής έχω επιφυλάξεις για τον δρόμο που ακολουθεί η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια (βιαστική κατά τη γνώμη μου η τελευταία διεύρυνση, ελάχιστες προσπάθειες ώστε να συμπεριφέρεται προς τρίτους ως ενιαία οικονομική οντότητα, αδυναμία διαμόρφωσης κοινών πολιτικών, οι ισχυροί παίκτες θέλουν να κάνουν παιχνίδι μόνοι τους κλπ)Υπ΄ αυτή την έννοια ίσως είμαι κι εγώ λιγάκι ευρωσκεπτικιστής.
    Δεν είμαι πολύ σίγουρος «οτι ο μεσος ορος της ελληνικης ιδεολογικης ισορροπιας ειναι πιο αριστερα απο το μεσο ορο της Ευρωπης» Ισως δημιουργείται αυτή η εντύπωση επειδή ενώ σε προσωπικό επίπεδο ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ «ΔΕΞΙΑ», ίσως για ξεκάρφωμα ,ίσως για να είμαστε στη «μόδα»(νομίζουμε),ίσως λόγω της περίφημης δεξιάς επικοινωνιακής αδυναμίας, ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΕΝΙΟΤΕ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΛΙΓΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΕΡΑ».

  3. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Κύριοι,

    έχω την εντύπωση ότι η ελλαδική (κεντρο)δεξιά δεν έχει επεξεργαστεί το 1989 και τη συνακόλουθη πύκνωση των διεθνών σχέσεων (παγκοσμιοποίηση).

    Επιπλέον μια χώρα που εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τους ξένους (με την οικονομική έννοια του όρου) τι περιθώρια για μία δεξιά πρακτική διαθέτει, όταν μία από τις βασικές προϋποθέσεις της τελευταίας είναι η ρητή πραγμάτευση προβλημάτων από την σκοπιά του εθνικού κράτους;

    Άλλωστε αλλοιώς συμμετέχει κανείς στις ευρωπαϊκές διαδικασίες ως ισχυρός κι αλλοιώς ως ο φτωχός συγγενής. Δηλαδή η εξωτερική πολιτική είτε έχει να κάνει με την Ε.Ε. είτε με τρίτες χώρες είναι συνάρτηση της εσωτερικής ισχύος μιας χώρας.

  4. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Προσυπογράφω την άποψη σου ότι χωρίς οικονομική ισχύ η εξωτερική σου πολιτική υπονομεύεται. Αυτή όμως την έννοια έχει η συμμετοχή «φτωχών συγγενών» σε υπερεθνικούς οργανισμούς» Να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται , να την εκμεταλλευθούν ώστε να πάψουν να είναι «φτωχοί συγγενείς».
    Κάποια έσταση έχω στην άποψη σου για τα «περιθώρια για μία δεξιά πρακτική» σε συνθήκες οικονομικής εξάρτησης από ξένους.
    Γιατί η όποια προσπάθεια απεξάρτησης δεν είναι πολιτικά ουδέτερη. Μπορεί να έχει διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις άλλες περισσότερες κι άλλες λιγότερο αποτελεσματικές. (Εδώ βέβαια μπορεί να έχουμε και ένα μπερδεματάκι με την σημασία του όρου «δεξιά» που όπως όλοι οι πολυχρησιμοποιούμενοι όροι με τον καιρό «θολώνουν»)

  5. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Ωραία η παρατήρηση ότι η απεξάρτηση δεν είναι πολιτικά ουδέτερος όρος. Εννοούσα όμως ότι, όπως και να την δείς, διακρίνεται από τον εύκολο και απροϋπόθετο κοσμοπολιτισμό που ευδοκιμεί παρ’ ημίν.

    Ως προς τον όρο «δεξιά» έχεις δίκιο για την έλλειψη ευκρίνειας του όρου. Ασάφεια που δεν πηγάζει από την πολυχρησία αλλά από την αχρησία σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έχει να τεθεί σε κίνηση εδώ και δεκαετίες.

    Άλλωστε την χρησιμοποιούν κυρίως οι αντίπαλοι του ιστορικού φορέα της Δεξιάς (εννοώ τη Ν.Δ.) με αποτέλεσμα να διατηρείται στον δημόσιο λόγο κυρίως ως όρος προς αποφυγή.

  6. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Aπό την ίδια έλλειψη ευκρίνειας νομίζω ότι πάσχει και το πολυχρησιμοποιούμενο «αριστερά» όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να επιβάλουν στον όρο θετικό πρόσημο. Επομένως….
    Απο λιγότερη έλλειψη ευκρίνεια πάσχουν οι διάφοροι «-ισμοί» που πάντως και αυτοί πλέον χρειάζονται διάφορους ευφάνταστους επιθετικούς προσδιορισμούς για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται (περίπου).
    Μπερδεμένο πράγμα η «ονομάτων επίσκεψις»

  7. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Σύμφωνοι και για τον όρο «αριστερά». Εδώ η πολυχρησία υποδηλώνει την επικράτησή τους ως ενός θετικού όρου.

    Βέβαια όταν μία λέξη καθιερώνεται σε τέτοια έκταση και φτάνει να την επικαλούνται τόσοι πολλοί γνωρίζει φθορά έτσι κι αλλοιώς. Δηλαδή γνωρίζει εκείνη τη φθορά που προκαλείται από το γεγονός ότι την επικαλούνται τόσοι πολλοί για τελείως διαφορετικούς λόγους.

    Σε κάθε περίπτωση πάντως, και μιλώντας ειδικά για τον όρο δεξιά δεν νομίζω ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί εξ αιτίας της αοριστίας του. Και τούτο γιατί αφ’ ενός υπάρχει για μεγάλες μερίδες πληθυσμού υπαρξιακή πρόσδεση σε αυτόν κι αφ’ ετέρου δίνει την αίσθηση μιας διαχρονικής ταυτότητας. Ή τέλος, είναι σε θέση να συνενώνει πλήθος αιτημάτων υπό μία κοινή κατεύθυνση.

    Σίγουρα, θα ήταν καλό, και πιο γόνιμο, να ενεργοποιηθεί εκ νέου στην προοπτική επεξεργασίας συγκεκριμένων ζητημάτων.

    Άλλωστε είναι κακό να διευκρινίζει κανείς τι εννοεί κάθε φορά χρησιμοποιώντας κάποιον όρο; Και τέλος, ποιος όρος, που αναφέρεται στα ανθρώπινα πράγματα, έχει καταστεί τόσο μονοσήμαντος ώστε όταν χρησιμοποιείται όλοι να καταλαβαίνουν το ίδιο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s