Ο Γιώργος συνεχίζει τις μπούρδες του Νίκου

Σε  ένα  από  τα  τελευταία    Υπουργικά  Συμβούλια  ο  κ Παπανδρέου  είπε  -κι  αφού  το  είπε  σε  Υπουργικό  Συμβούλιο  φαντάζομαι   το  είπε  στα  σοβαρά-  ότι  εκτός  από  το  ΑΕΠ   θα  έπρεπε   με  κάποιον  τρόπο  να  μετράμε   και  την  «εγχώρια  ευτυχία».   Για  την  ακρίβεια  ο κ Ππανδρέου  είπε:   «…..γίνεται και παγκοσμίως μία συζήτηση για το εάν οι δείκτες, που σήμερα χρησιμοποιούν οι οικονομολόγοι μας, αρκούν για να μετρήσουν την πραγματική ευημερία ή και την ευζωία μιας χώρας….”,     “…..Έτσι, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν συμπληρώνεται με έννοιες, όπως το περιβαλλοντικό απόθεμα που έχει μια χώρα, ή τη λεγόμενη «εγχώρια ευτυχία», που ξεπερνά τη στενή οικονομική έννοια…..» ,  “….χώρες με ευτυχείς ανθρώπους, είναι κατά βάση χώρες χωρίς μεγάλες ανισότητες και κοινωνικές αδικίες”.

Το  άφησα  να  περάσει  έτσι  θεωρώτας  ότι  ήταν  μια  ακόμα  Παπανδρεική  ατυχής  στιγμή. Να  όμως  που  το  πράγμα  έχει  συνέχεια .  Αύριο   δίδεται  διάλεξη  από  τον καθηγητή   Ρ. Λειαρντ  με τίτλο    «Ευτυχία  και Δημόσια  Πολιτική» Η  εκδήλωση  συντονίζεται  από  τον  πρωθυπουργικό   σύμβουλο Κ Φεδερστόουν  και  γράφεται  ότι  θα  παραστεί  και  ο  κ Πρωθυπουργός.

Και  μία  ακόμα  όχι  άνευ σημασίας (?)  λεπτομέρεια (?) Το  σημερινό  «Βήμα»   στο  σημερινό  αφιέρωμα  του «Το  μέτωπο  της οικονομίας»  φιλοξενεί  συνέντευξη   του  Ιρλανδού  λυράρη  Ρος Ντεΐλυ (!!!!)  με  προμετωπίδα  «ΑΝΤΙ ΓΙΑ  ΤΟ  ΑΕΠ ,  ΕΠΕΝΔΥΣΤΕ  ΣΤΗΝ  ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΗ  ΕΘΝΙΚΗ  …ΕΥΤΥΧΙΑ». [Διαβάζοντας  τη  συνέντευξη  που  δεν  είναι  ακριβώς  συνέντευξη  (μάλλον  ένα  κατά  το  δοκούν  κόψε-ράψε) ο  Ρος  Ντειλυ  δεν   προκύπτει  να  είπε  τέτοια  μπαρούφα , αλλά  για  το  Βήμα  δεν  έχει  μεγάλη  σημασία.]

Ο κ Παπανδρέου   τα  περί  μέτρησης  της  «εγχώριας  ευτυχίας»   η  μέτρηση  της  οποίας  πρέπει  να  συμπληρώνει  (ή  ίσως  και  να  αντικαταστήσει  την  μέτρηση  του ΑΕΠ)   τα  λέει  δυστυχώς    στα  σοβαρά. Και  διόλου  δεν  αποκλείεται  να  έχουμε  και  συνέχεια….

Αν  θεωρείτε  πάντως  ότι  είναι  πρώτη  φορά  που  απο  την  οικογένεια  Παπανδρέου   αγγίζει  για  πρώτη  φορά  το  θέμα  «Ευτυχία»    και  το  φέρνει  στο  πολιτικό  προσκήνιο  κάνετε  λάθος.

Στις  αρχές  Απριλίου,  ένα  απλώς  ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ    άρθρο  του  Νίκου Παπανδρέου στην  Οικονομική Επιθεώρηση   μου  έδωσε  αφορμή  να  ανεβάσω   στις 9/4   το «Για  γέλια  και για  κλάματα»  από  το  οποίο  αντιγράφω  ένα  απόσπασμα :

Το άρθρο του Νίκου

«…Ακολουθεί νέα  ενότητα  με   τον  φιλοδοξο  τίτλο  “Ανάλυση  της χαράς” όπου ο κ Νικος Παπανδρέου αναφέρεται  σε ένα πείραμα  του  1978  κατά  το οποίο  3  ψυχολόγοι  συγκρότησαν 2 ομάδες, η μία  με  άτομα  που είχαν κερδίσει  το Λόττο και η άλλοι με θύματα τροχαίων  που  είχαν μείνει  παράλυτοι και παραπληγικοί.  Σκοπός  του πειράματος η ανάλυση  του πώς έβλεπαν οι δύο ομάδες την κατάσταση  τους. Συνεχίζει λοιπόν  το άρθρο

“Το παράλογο  είναι ότι οι νικητές του Λόττο δεν ήταν περισσότερο χαρούμενοι από τα θύματα των ατυχημάτων.Και οι δύο ομάδες περίμεναν να είναι πιο χαρούμενοι στο μέλλον. Οι νικητές  του Λόττο  δεν έβρισκαν μεγάλη  χαρά στα  απλά πράγματα της καθημερινότητας, ενώ τα θύματα των  ατυχημάτων  έβρισκαν  τη χαρά στην καθημερινότητα”

Γιατί  εκστασιάζεται ο συγγραφέας? Ενας  άνθρωπος  με σοβαρά  προβλήματα  κινητικότητας θα  βρει μεγάλη ικανοποίηση να  πάει  σε ένα καφενείο και να πιεί  καφέ  με ένα  φίλο του. Κάποιος  υγιής που έχει κερδίσει και  το Λόττο  έχει  το  “πίνω καφέ με ένα φίλο στο καφενείο ” ως  δεδομένο. Και  επιτέλους   τι  σχέση  έχουν  τα όποια  αποτελέσματα  του  πειράματος  με τα μέτρα και  το πώς πρέπει να  τα  κρίνουμε ή  το  πως   σύμφωνα  με  το πείραμα  θα έπρεπε  να  αισθανόμαστε?

“Χρόνια  αργότερα νέα  αποτελέσματα συνεχίζουν να μας  εκπλήσσουν.Το να κερδίσεις  ένα Λόττο δεν φέρνει  ιδιαίτερη χαρά-δηλαδή μια  ξαφνική και ανέλπιστα σημαντική αύξηση του  εισοδήματος δεν μας κάνει πιο  χαρούμενους”

Εδώ μου  φαίνεται  είναι όλο  το  ζουμί γιατί  από  την διαπίστωση  βγαίνει  αβίαστα  το  συμπέρασμα  ότι  και μια  ξαφνική  ναι ανέλπιστα  σημαντική   μείωση  του  εισοδήματος  δεν μας  κάνει πιο  λυπημένους.Αρα  αγαπητοί  μου  αν  αύριο  σας  καταργήσουν  το  δώρο, ή σας  μειώσουν  το  μισθό ή σας  απολύσουν δεν θα  είστε  πιο λυπημένοι  απ΄ότι σήμερα. Το καταλάβατε?

“Αναρωτιέται  κανείς ότι ίσως  έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι η κρίση μπορεί να έχει και ένα θετικό  αποτέλεσμαεπειδή θα μας  αλλάξει  προς  το καλύτερο σε ορισμένα θέματα,θα μας κάνει λιγότερο  υλιστές. Μήπως αδράξουμε την ευκαιρία να  ανακαλύψουμε  τις πραγματικ’ες  αξίες  της  φιλίας,της παρέας,της κοινωνικής αλληλεγγύης και της επικοινωνίας,κάτι  που  στο  ξέφρενο ταξίδι του  καταναλωτισμού έχει  εκλείψει  από τη  ζωή μας?”

Σίγουρα  δεν  χρειάζεται να  μου κόψουν  30%  από  το δώρο Πάσχα  για να ανακαλύψω ” τις πραγματικές αξίες, της παρέας,της φιλίας κλπ” Και  ειλικρινά  δεν καταλαβαίνω  γιατί  η αύξηση  της  τιμής  της  βενζίνης  θα με κάνει  λιγότερο  υλιστή.Αδυνατώ να καταλάβω  την  σίγουρα  φιλοσοφική προσέγγιση  του  συγγραφέα  και  μπορω να  την  αποδώσω   σε “κομψή  αντίληψη  των βασάνων  της ζωής” και  σε  “στυλιστική  απονιά” ….»

Το  «Για  γέλια  και  για  κλάματα»    στις  9 Απριλίου  δεν  είναι  η  καλύτερη  μου  ανάρτηση. Ισως  όμως  να  είναι   η πιο  πολυδιαβασμένη. Υπ ΄ αυτή  την  έννοια  ίσως  έχει  κάποιο  ενδιαφέρον   για  όσους  δεν  την  διάβασαν.  Πολύ  περισσότερο αφού  από  τότε  έχουν  περάσει  8 μήνες.

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s