Μόνο με την οργή δεν πάμε πουθενά!

Σαν    σε  συνέχεια  ατο  «Απλά …φασισμός»  και  το  «Η  υποκρισία  και  το πολιτικό  σύστημα»  ας  μιλήσουμε  λοιπόν  σήμερα  για  τους  γνησίως   και  δικαιολογημένα  οργισμένους. Αυτούς  που  έχασαν  τη  δουλειά  τους,  αυτούς  που  δεν  βρίσκουν  δουλειά,  αυτούς  που  είδαν  τον  τζίρο  τους  να  πέφτει 50%,  αυτούς  που    είδαν  με  τις  περικοπές  να  χάνουν  σε  μηνιαία  βάση    κάποιες     εκατοντάδες   πολλές  ή  λίγες  εκατοντάδες  ευρώ, αυτούς  που  «δαγκώνει»  η  εφορία, αυτούς…αυτούς……  Η   ύπαρξη  στεναχώριας  ,  προβληματισμού,   αγωνίας,   οργής  είναι  αυτονόητη.

Κάθε    κοινωνική  και  επαγγελματική  ομάδα  οργισμένη  για  τους  λόγους  της – που  με  δυο  κουβέντες  είναι  η  μείωση  των  εισοδημάτων  της- δακτυλοδεικτεί  ολες  τις  υπόλοιπες σαν  υπαίτιες  της  κατάστασης.  Οι  δημόσιοι  υπάλληλοι  «δακτυλοδεικτούνται»   επειδή   «είναι  πολλοί  και  αχρείαστοι»  και  «τα  ξύνουν»,  οι  επιχειρηματίες  επειδή    «έχουν  βγάλει  τα  λεφτά  τους  στην Ελβετία»,  οι  διαπλεκόμενοι  επειδή  «τα ΄ κονόμησαν»,  οι  γιατροί  επειδή  «παίρνουν   φακελλάκια»,  οι  ελεύθεροι  επαγγελματίες   επειδή «φοροδιαφεύγουν», οι  υπάλληλοι  των  ΔΕΚΟ  επειδή  «διορίστηκαν  φιλώντας  κατουρημένες  ποδιές»  και  «παίρνουν  πολλά», οι  συνταξιούχοι  «επειδή  βγήκαν  στην  συνταξη  στα  55,  στα  50  ή  στα  45»  κ.ο.κ.

Ολοι  αυτοί  και  μαζί  τους  φυσικά   και  οι  άνεργοι «δείχνουν»  και  την  Πολιτεία  σαν  υπαίτιο  των  δεινών  τους. Και  δικαιολογημένα …. γιατί  αυτή  διαμόρφωσε  το  πλαίσιο  μέσα  στο  οποίο  πορευθήκαμε  όλα  αυτά  τα  χρόνια  της  Μεταπολίτευσης.  Και  φυσικά  τους  εκφραστές  της  τους…. πολιτικούς.  Αυτοί έκαναν  τους  νόμους,  αυτοί τους  εφάρμοσαν (ή  δεν  τους  εφάρμοσαν),  αυτοί διόρισαν,  αυτοί διάλεξαν  συνεργάτες, αυτοί συναλλάχθηκαν  στα  όρια  του  νόμου  ή  και  εκτός  αυτών  με  επιχειρηματίες  και  ΜΜΕ  και  κανένας  τους  δεν  μπορεί  να  πει  ότι   πήρε  την  Α  ή  την  Β  απόφαση  «με  το  πιστόλι   στο  κρόταφο». Ετσι  έκριναν,  έτσι  έπραξαν  και  αναγκαστικά   υφίστανται  τις  συνέπειες.

Υπάρχουν  όμως  και  κάποια «αλλά»  που  δεν  ελαφραίνουν  μεν    τις    ευθύνες  του  πολιτικού  συστήματος   βάζουν  όμως  στο  «κάδρο»  και  κάποιους  άλλους.

1. Οι   ίδιοι  πολιτικοί – ή  σχεδόν  οι  ίδιοι  και  πάντως  τα  ίδια  κόμματα-   ήταν  αυτοί  που  επί  35  χρόνια  εξασφάλισαν  στη  χώρα  μια  πρωτόγνωρη  σταθερότητα και  ένα  επίπεδο  ευημερίας που  έκανε  τους  λοιπούς Ευρωπαίους  να  μας  στραβοκοιτάζουν

2. Αυτούς  τους  πολιτικούς  τους  ψηφίζαμε (σε ορισμένες  περιόδους  μανιωδώς) και   συνεχίζουμε (πιο  χαλαρά  είναι  η αλήθεια)  να  τους  ψηφίζουμε  ΕΜΕΙΣ. Κι  όπως  οι  πολιτικοί  δεν  πήραν  τις  αποφάσεις  τους  «με  το  πιστόλι  στο  κρόταφο»    κατά  τον  ίδιο  τρόπο  κι  εμείς «χωρίς  πιστόλι  στο  κρόταφο»  με  την  ελεύθερη  βούληση  μας  αναθέσαμε  στους    εκάστοτε 300  τις  τύχες  της  χώρας .

3. Μαζί  με    τους  πολιτικούς  ψηφίζαμε –  ΕΜΕΙΣ –  και  πολιτικές. Και  δεν  πήραμε  χαμπάρι  ότι  οι  πολιτικές  που  ψηφίζαμε   ή  καλύτερα   κάποιες  (πολλές)  από  αυτές  ήταν  αδιέξοδες. Και  τις  ψηφίζαμε  επειδή  ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ  μας  βόλευαν. Και  μάλιστα  δεν  ήταν  λίγες  οι  φορές  που  πιέσαμε  για  αδιέξοδες  πολιτικές  ή  αντισταθήκαμε  μανιωδώς  σε  πολιτικές   και  πολιτικούς  που  έβλεπαν  πέρα  από  την…  μύτη  τους.

4. Δεν  είναι  όλοι  οι πολιτικοί  και  όλες  οι  πολιτικές  ίδιες. Εγώ  πιστεύω  πως  οι  παθογένεις  της Ελληνικής  οικονομίας  και  κοινωνίας  ήταν  υπαρκτές ( κακώς  δεν  αντιμετωπίσθηκαν και  κάποια  στιγμή πρέπει  να  αντιμετωπισθούν), η  κρίση  ήταν  παγκόσμια και   κάποια  στιγμή  θα  μας  άγγιζε,  αλλά  για  την  σφοδρότητα  που  μας  έπληξε  και  για  τον  δρόμο  που  από  κάποια  στιγμή  και  μετά υποχρεωθήκαμε  να  ακολουθήσουμε  αποκλειστικά  υπεύθυνοι  είναι   η ανευθυνότητα, η   απραξία, ο  εφησυχασμός  και  οι  απίθανα  ερασιτεχνικοί  χειρισμοί  του   κ Παπανδρέου. Μπορεί  να  έχετε  διαφορετική  άποψη.  Σεβαστή.  Αλλά  όπως  καταλαβαίνετε  ο  διαφορετικός  επιμερισμός  ευθυνών   έχει  σαν  αποτέλεσμα   η  δική  μου  «οργή»  να    έχει σε  πολιτικό  επίπεδο  άλλο  «αντικείμενο»   από  την  δική  σας.

Και  τώρα  τι  θα  την  κάνουμε  την  οργή  μας? (Μιλάω  γιά  την  συντριπτική  πλειοψηφία   που  είναι  πράγματι  και   ορθώς  οργισμένη  και  όχι  γι  αυτούς   τους  μονίμως  και  » εξ  επαγγέλματος»    «οργισμένους»  για  τους  οποίους  έγραψα  στο  «Υποκρισία  και  πολιτικό  σύστημα» -18/12).  Μόνο με  την  οργή  φοβάμαι  ότι  δεν  μπορούμε  να  κάνουμε  πολλά  πράγματα. Αν  δίπλα  σε  αυτή  δεν  βάλουμε  έννοιες όπως  «περίσκεψη»,  «προσπάθεια»   » ενημέρωση» (άρα  δεν  «χάφτουμε»  ό,τι  μας   σερβίρουν ή  αν  θέλετε  και  ό,τι  σας  σερβίρω),  «συμμετοχή», «σκέφτομαι  πολιτικά (όχι  κομματικά),  «σκέφτομαι  με  όρους  μέλλοντος»«σκέφτομαι  όχι  μόνο  για  το  σήμερα  αλλά  και   για  το…..  μεθαύριο» δεν  θα  παμε  πουθενά!

Θα  διαδηλώνουμε, θα  βρίζουμε τους  πολιτικούς  (συλλήβδην  ή  επιλεκτικά), θα  «αρλουμπολογούμε» στις  κοινωνικές  συγκεντρώσεις,  ταβέρνες  και  καφενεία  για  την  Μέρκελ, τον  Ρουμπινί, το  «κούρεμα» και  τους  ποικιλώνυμους  μηχανισμούς  στήριξης και  κάποιοι (πιο  συνειδητοποιημένοι?) θα  ρίχνουμε  και  κανένα  φάσκελο  στον  αγουροξυπνημένο  κύριο  που θα  βλέπουμε κάθε  πρωί  στον  καθρέφτη μας.

Και  το  πολιτικό  σύστημα  αναλλοίωτο  θα  τρίβει  με  ικανοποίηση  τα  χέρια  του.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Μόνο με την οργή δεν πάμε πουθενά!

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Υπάρχει οργή επειδή σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου αποδέχεται την ιδιότυπη «κατοχή» (το κομμάτι που δεν την αποδέχεται βρίσκεται ακόμα πολλά χρόνια πίσω). Αν και δεν έχω καμία σχέση με θρησκείες ομολογώ ότι η Εκκλησία της Ελλάδος με εντυπωσίασε. Είναι μια φωνή που μπορεί να συγκεντρώσει πολλούς οργισμένους γιατί είναι ειλικρινής, ενωτική και στοχεύει στον πραγματικό εχθρό. Γνωρίζω ότι τα θεοκρατικά καθεστώτα είναι επικίνδυνα αλλά μετά από ένα χρόνο κρίσης μόνο ο εκκλησιαστικός μας οργανισμός διατύπωσε κάτι ουσιαστικό, όλοι οι άλλοι, πολιτικοί και ΜΜΕ είναι φοβισμένοι κιοτήδες.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Ας μην ξεχνάμε ότι την «κατοχή» την ζητήσαμε, αφού προηγουμένως λόγω απραξίας και ερασιτεχνικών χειρισμών την κάναμε «απαραίτητη» και ακόμα πιο προηγουμένως προτιμήσαμε τον εφησυχασμό του «Λεφτά υπάρχουν». Κι αν πάμε ακόμα πιο πίσω αποθεώσαμε επί δεκαετίες την λογική της » ήσσονος προσπάθειας». Τον Μαιο του 2010 η «κατοχή» ήταν αναπότρεπτη γιατί απλά η εναλλακτική λύση ήταν οολύ χειρότερη. Το θέμα είναι αν θα μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε την «κατοχή» και τις διαρκώς μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες.
    Είχα διαβάσει για την εγκύκλιο της Εκκλησίας με αφορμή όμως το σχόλιο σου την βρήκα και την διάβασα ολόκληρη, καθώς και κάποιες παλιότερες σχετικές. Δεν αισθάνθηκα να λέει -και ούτε είχα την απαίτηση- κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο ή οξύ. Σε κάποια σημεία διαφωνώ αλλά είναι φυσικό αφού η Εκκλησία βλέπει την κρίση από την θεολογική πλευρά.
    Ενα ερώτημα είναι αν στην Εκκλησία επιτρέπονται τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Δεν βλέπω για ποιο λόγο θα έπρεπε να της απαγορευθούν.
    Προφανώς το καθεστώς μας παρά την σύνδεση Κράτους -Εκκλησίας πολύ απέχει από το να μπορεί να χαρακτηρισθεί θεοκρατικό. Νομίζω εξ άλλου ότι η ίδια η φύση της Ορθοδοξίας αποτρέπει κάτι τέτοιο.

  3. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Όχι μόνο «περίσκεψη», «προσπάθεια» «ενημέρωση», «συμμετοχή» και όλα αυτά που ορθότατα παρέθεσες αλλά και «αλληλεγγύη». Η κοινωνία μας πάσχει από περίσσευμα ατομισμού και έλλειμμα κοινωνικής προσφοράς που δεν καλύπτεται από αποσπασματικές πρωτοβουλίες διαφόρων ΜΜΕ. Τι θα χάσει δηλαδή ένας δικηγόρος που θα διαθέσει δυο ώρες το μήνα για νομικές συμβουλές σε απολυμένους; Ή ένας υδραυλικός που θα διορθώσει τη βρύση που τρέχει στο σπίτι ενός ηλικιωμένου που δεν έχει χρήματα ή οικογένεια να τον στηρίξει; Ή ένας γιατρός που θα συμπαρασταθεί σε έναν άπορο που τραυματίστηκε; Ή, ή, ή…

    Φίλε αιρετικέ, μην έχεις αμφιβολία ότι τα προβλήματα τελικά θα λυθούν – δημοκρατικά και συμμετοχικά ή αυταρχικά και συγκεντρωτικά. Λυπάμαι μόνο που η κοινωνία μας χρειάζεται το δεύτερο γιατί καταχράται το πρώτο.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Νικο
      Ο αυταρχισμός που – έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι -δεν έχει σχέση με την διασφάλιση του σεβασμού του νόμου από όλους, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ΄ όσα λύνει.
      Οσο για την πολύτιμη προσθήκη σου-«αλληλεγγύη» – μου θύμισε μια απίστευτη πολύ μικρή ιστορία -30 δυτερόλεπτων ίσως- που θα την ανεβάσω αύρι μαζί με τις ευχές μου. Λίγο υπομονή.

  4. Ο/Η kostas λέει:

    Πρωτόγνωρη σταθερότητα , επίπεδο ευημερίας. Σε αντιπαράθεση με την εικονική πραγματικότητα . Γιατί αυτό αποδείχθηκε οτι εξασφάλισαν. Σταθερότητα και ευημερία για τους ίδιους και τη κομματοκρατία τους. Να πώ τώρα στα παιδιά μου : πέρασα εγώ καλά , ας υποφέρεται εσείς για την ευημερία μου. Το λιγότερο είναι η σφαλιάρα τους. Το χειρότερο , η περιφρόνησή τους. Αλήθεια, πως μας βλέπουν τώρα οι Ευρωπαίοι;;;

    Ακριβώς, τους ψηφίσαμε εμείς, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ ΕΜΕΙΣ, είναι μια ουσιώδης διαφορά δημοκρατίας. Και χωρίς σταυρό να ψηφίσεις την ιδεολογία σου, πάλι κάποιον θα αναδείξεις.

    Ποιές πολιτικές, με βάση τις οποίες επιλέγαμε-ψηφίζαμε, εφάρμοσαν μετά την εκλογή τους; Ποιες υποσχέσεις υλοποίησαν; Ούτε τον όρκο τους δεν σεβάστηκαν (να προστατεύουν το συμφέρον του ελληνικού λαού) , ψοφοδεείς λόγω πολιτικού κόστους. Λίγοι εξ αυτών προέταξαν το συμφέρον του κράτους έναντι του προσωπικού οφέλους, ακόμα λιγότεροι επιβίωσαν του συστήματος. Αυτούς πρέπει να αναζητήσουμε, να τους καταδείξουμε. Τους πολλούς υπόλοιπους υπεύθυνους της σημερινής κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής κατάντιας ας τους οδηγήσουμε στο περιθώριο. Εκεί που έμαθαν να ζουν και να ενεργούν.
    Δεν τους μακαρίζω για τα ελάχιστα που πρόσφεραν στη πατρίδα ΜΟΥ. Όφειλαν ακόμη περισσότερα. Αποδείχθηκαν ολίγιστοι – κατά Γιανναρά.

  5. Παράθεμα: Μόνο με την οργή δεν πάμε πουθενά! : Real-Politics

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s