Μαθαίνει κανείς τίποτα?

Πολύς  θόρυβος  από  το  τίποτα. Ενα  άρθρο  μέλους  της  Νέας  Δημοκρατίας  και  παρά  λίγες  ψήφους  μέλους  της  Καντρικής Επιτροπής  της που  είναι /εμφανίζεται/τον  εμφανίζουν    ως  φίλο  και  συνεργάτη  του  Σαμαρά   του  κ Φαήλου  Κρανιδιώτη, ένα άρθρο  που  κινείται  σε  καθαρά πολιτικό  επίπεδο  και  δημοσιρύθηκε     στο  antinews   στις  24/12   μεταξύ  άλλων  ανέφερε   ότι:

«Υπάρχει ο τρόπος που διαπρέπει διακομματικώ ς στην Ελλάδα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος που δεν έχει δουλέψει ποτέ, διασπείρει φήμες γι’ ανύπαρκτες «συγκρούσεις», υπονομεύει την συλλογικότητα και προσπαθεί να «κοντύνει» όποιους θεωρεί απειλή π.χ. για το βαμμένο του μαλλί και το ασήμαντο εγώ του.

Οι καιροί που ήδη ήρθαν, η Πατρίδα, απαιτούν ιδεολογικούς μαχητές κι όχι ντιντήδες, απαιτούν σημαιοφόρους κι όχι κομψευόμενους διαδρομιστές.»

Ε,  και? Τι  παράξενο  είπε  ο κ Κρανιδιώτης. Σε  ολόκληρο  το  άρθρο  του  που  το  παραθέτω  στο  τέλος  της  ανάρτησης  ούτε  μια  φορά   δεν  αναφέρεται    στη  Νέα  Δημοκρατία,ούτε  μια  φορά  δεν  λέει  κάτι   που  οποιοσδήποτε  καλοπροαίρετος  θα  μπορούσε  να  διαφωνήσει.

Πέσανε  λοιπόν,  βοηθούντων  και  των  ΜΜΕ   που  αφορμή  γυρεύουν  να  βάλουν  καμμιά  τρικλοποδιά  στη  Νέα Δημοκρατία,  κάποιοι  να  τον  φάνε. Και  να  συνεντεύξεις ,και  να  δηλώσεις, και  να  διευκρινήσεις.  Και  μέσα  σε  όλα  αυτά  και  ο  ίδιος  ο κ Κρανιδιώτης : Δεν  εννοούσα  αυτόν,  ούτε  τον  άλλο  εννοούσα  και  τον   Χ   τον  εκτιμώ   και  τον  Ψ  τον   αγαπώ  πολύ.   Και  φυσικά    από  όλα  αυτά  που  λέχθηκαν,  τα  «αγαπημένα»  μου  κανάλια   προβάλλουν  τις  πιο  «πιασάρικες»  ατάκες  κι  αυτά  που  μπορούν  να  δημιουργήσουν  πρόβλημα  στο  θύμα  της  ιστορίας  ,  τη ΝΔ.

Γιατί  όλα  αυτά? Γιατί  τόσος  θόρυβος  για  ένα  άρθρο  που  λέει  τα  αυτονόητα?  Γιατί  και  κλίκες   υπάρχουν (διακομματικώς)  και  άνθρωποι  που  ανεβαίνουν έρποντας (διακομματικώς)  και  λαμόγια  και  άχρηστοι  και  ανίκανοι  (διακομματικώς  πάντα). Προς  τι  λοιπόν  ο  σπαραγμός?

Στη  Νέα  Δημοκρατία  επίκειται   ένας  οργανωτικός  ανασχηματισμός. Κάποιοι  ενδιαφέρονται  να  αναλάβουν  κάτι (και  δεν  είναι  καθόλου  κακό). Κάποιοι  πιθανώς  να  το  προσπαθούν  με  τρόπους  μη  συμβατούς  με  όσα  πρεσβεύει ο κ Κρανιδιώτης, που  και  ο  ίδιος  ίσως  θα  ήθελε να  αναλάβει  κάτι. Ο κ  Κρανιδιώτης   δημοσιοποίησε   εμμέσως   και  με  ένα   γενικά  εύστοχο  άρθρο  τις  αντιρρήσεις  του  στις  διαδικασίες  που  κάποιοι (κατά  τη  γνώμη  του)  ακολουθούν.  Μετά  ήρθε  το  …μπάχαλο!

Ηθικόν  δίδαγμα (Για  τον  κ  Κρανιδιώτη):  Οταν  είσαι  φίλος  και  συνεργάτης  του Σαμαρά  ή  ακόμα και  αν έστω  αποδέχεσαι  να  σε  εμφανίζουν  σαν  τέτοιο  φροντίζεις  να  κινείσαι  με  τέτοιον  τρόπο,  ώστε  να  μην  του  δημιουργείς  προβλήματα. Εάν  δεν  σε  ενδιαφέρει  αυτό,  πας  μέχρι  τέλους  και  λες  τα  πράγματα  με  ονοματεπώνυμο  και  με  επιχειρήματα.

Ερώτημα (Γι  αυτούς  από  τη  Νέα  Δημοκρατία  που  πέσαν να  φάνε  τον κ Κρανιδιώτη):  Επειδή  είναι  γνωστές  τόσο  οι  απόψεις  του  κ Κρανιδιώτη  (και  όχι  μόνο  για  τα  εσωκομματικά  της  ΝΔ)  όσο  και  η  φραστική    οξύτητα με  την  οποία  τις  εκφράζει,  γιατί  ενοχλήθηκαν  τώρα?

Σύσταση(Για  τη  ΝΔ):  Σε  βουλευτές, στελέχη,  συνεργάτες κλπ  ξεκαθαρίζεις  εγκαίρως  τα  όρια    εντός  των  οποίων   μπορούν  να  κινηθούν. Για  το  καλό  της  παράταξης  την  οποία  θέλουν  να  υπηρετήσουν.

Παρατήρηση(Για  τα  ΜΜΕ):  Και  πάλι  άσχημα  ενημερωμένα. Αδιάβαστα. (Φροντιστήρια  δεν  κάνω  στα  ΜΜΕ  ούτε  επί  πληρωμή)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010


Ο ΛΕΠΡΟΣ ΚΑΙ Ο  ΚΡΕΤΙΝΟΣ

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ύπάρχουν δυο τρόποι να κάνεις πολιτική. Ο ένας είναι να έχεις στέρεες ιδέες κι απόψεις και να τις προβάλλεις κι υπερασπίζεσαι ευθέως, επωνύμως και δημοσίως. Να έχεις σχέσεις διαφανείς και τίμιες με τους συντρόφους σου. Μπροστά τους να τους κάνεις κριτική και μπροστά τους να τους επαινείς. Ν’ αναγνωρίζεις όταν κάποιος ξέρει, ή κάνει κάτι καλύτερα από σένα, να συνεργάζεσαι πρόθυμα μαζί του και να ακούς προσεκτικά κι όχι να περιμένεις να τελειώσει ο άλλος για να πεις μόνο τα δικά σου.

Σημαντικό επίσης να έχεις δουλέψει και να δουλεύεις στην ζωή σου, να τρως ψωμί που βγάζουν τα χέρια σου και το μυαλό σου, για να μπορείς να στέκεσαι όρθιος και να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους όταν μιλάς για τα προβλήματα τους, να εκπροσωπείς επάξια τις ιδέες σου.

Το άλφα και το ωμέγα είναι η προσωπική ακεραιότητα. Εκτός από ιδεολογική συγκρότηση να έχεις λόγο, μπέσα, τιμή.

Υπάρχει όμως κι η άλλη σχολή, που κάνει «πολιτική» χωρίς ιδέες, χωρίς ακεραιότητα, με διαρροές, παραπολιτικά που βρίζουν συντρόφους κι απονέμουν αυτοέπαινο του τύπου «ανεβασμένος ο Χ, που θα αναλάβει τον ρόλο του Ψ που απέτυχε». Είναι η σχολή της άνευ αρχών προώθησης της προσωπικής ατζέντας, μπροστά στην οποία παραμερίζονται τα πάντα.

Υπάρχει ο τρόπος που διαπρέπει διακομματικώς στην Ελλάδα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος που δεν έχει δουλέψει ποτέ, διασπείρει φήμες γι’ ανύπαρκτες «συγκρούσεις», υπονομεύει την συλλογικότητα και προσπαθεί να «κοντύνει» όποιους θεωρεί απειλή π.χ. για το βαμμένο του μαλλί και το ασήμαντο εγώ του.

Οι καιροί που ήδη ήρθαν, η Πατρίδα, απαιτούν ιδεολογικούς μαχητές κι όχι ντιντήδες, απαιτούν σημαιοφόρους κι όχι κομψευόμενους διαδρομιστές. Ο κόσμος βλέπει και είναι καχύποπτος. Έχει απογοητευτεί τόσες φορές που παρατηρεί με επιφύλαξη κάθε λέξη και πράξη του πολιτικού προσωπικού. Οι απλοί άνθρωποι είναι με το χέρι στην σκανδάλη.

Η νοοτροπία της κλίκας, της εκ των ένδον υπονόμευσης, έφτιαξε τα προηγούμενα χρόνια ένα «πολιτικό Κωσταλέξι». Ανόητοι διαχειριστές νόμισαν πως θα κάνουν πολιτική μόνο με την «επικοινωνία», πουλώντας την γυαλιστερή συσκευασία της κενής ματαιοδοξίας τους. Μεσαιοχωρίτικος αγράμματος «αυτισμός».

Λίγο γκλαμουριά, πολύς βερμπαλισμός αλλά, αδέρφια, άμα δεν υπάρχει ιδεολογική ραχοκοκκαλιά, μόνο με «αδερφίστικα» κόλπα, δεν κάνεις πολιτική. Ούτε κόμμα, ούτε χώρα πάει έτσι μπροστά.

Ο Πατριωτισμός, η κοινή λογική, η προσωπική ακεραιότητα, το συντροφικό πνεύμα και το διοικείν δια του παραδείγματος είναι οι αρετές που απαιτούν οι καιροί κι ο Λαός.

Έλεγε ο ιδιοφυής Πιτιγκρίλι «κατανοώ το φιλί στον λεπρό αλλά αρνούμαι την χειραψία μ’ έναν κρετίνο». Θα συμπλήρωνα ότι σε μερικές περιπτώσεις αντί για χειραψία είναι χρήσιμες μερικές κλωτσιές. Με την καλή έννοια.

Έλεγε όμως και κάτι άλλο αυτός ο αναρχικός, που πέρασε μετά από τον φασισμό για να καταλήξει πιστός καθολικός. Έλεγε ότι «ο άνθρωπος γεννιέται εμπρηστής και πεθαίνει πυροσβέστης». Τώρα, λοιπόν, χρειαζόμαστε μερικούς «εμπρηστές» για να κάψουμε τα ξερά και τα ζιζάνια, ώστε να μπορούμε να οργώσουμε, να σπείρουμε και να θερίσουμε το υγιές μέλλον.

Πάντως σίγουρα δεν χρειαζόμαστε αποϊδεολογικοποιημένους ντιντήδες.

Γενικά μιλάω…

http://www.antinews.gr/?p=77555

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μαθαίνει κανείς τίποτα?

  1. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Καλέ, κοίτα τι έχασα που σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις! Ώστε ανακαλύφθηκε η Αμερική, ε; Πω πω…

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Επί του σχολίου σου το μόνο σχόλιο που έχω να κάνω είναι: ο5:49 ? ! ? ! ? !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s