Η Ευρώπη «ψάχνεται»….

Τον  Μαιο  ήταν  ο  μηχανισμός  στήριξης  προς  την  Ελλάδα (κάπως  » στο  πόδι»  όπως  αποδεικνύεται  εκ  των  υστέρων)  Μετα  το  κεφάλαιο  των  750 δις  για  την  ενίσχυση  και  τυχόν  άλλων  …υποψηφίων. Μετά  η βοήθεια  στην   Ιρλανδία,  η δρομολόγηση  της  επιμήκυνσης  αποπληρωμής  του    δανείου    της  τρόικας  στην  Ελλάδα. Σήμερα  η  συζήτηση  για  τα Ευρωομόλογα   και  για  τον μόνιμο  μηχανισμό  αντιμετώπισης  κρίσεων.  Και μπορείτε να  είστε  σίγουροι   ότι  έπεται  συνέχεια….

Ολα  αυτά  κατά  τη  γνώμη  μου  σημαίνουν  τρία   πράγματα

1. Το  πρόβλημα  ΔΕΝ ήταν  Ελληνικό! Μπορεί  να  ήμασταν    από  τους  αδύναμους  κρίκους,  μπορεί  να  «σπάσαμε»  πρώτοι  λόγω   ΗΛΙΘΙΩΝ  ΧΕΙΡΙΣΜΩΝ , αλλά  το  πρόβλημα   είναι  γενικότερο.

2 Υπάρχει  απόλυτη   συνειδητοποίηση  ότι  το  μνημόνιο αυτό  καθ΄ εαυτό  όπως  υπεγράφη τον   Μάιο  ΔΕΝ  ΗΤΑΝ  ΛΥΣΗ και  δεν  μπορούσε  να  είναι  λύση (Ήταν    κάτι  καθόλου  ασήμαντο…. παράταση πριν  τα  πέναλτυ  κι  ας    χάναμε με  αυτογκόλ  3-0   –  αλλά  δεν  είναι  αυτό  το  θέμα  της  ανάρτησης)

3 Η  Ευρώπη   υποχρεώνεται  με  αφορμή  την  κρίση  να  σκεφθεί  πιο Ευρωπαικά! Δεν  λέω  ότι  παραμερίζονται ξαφνικά   τα  εθνικά  συμφέροντα  προς  χάριν    της  Ευρωπαικής  αλληλεγγύης , κάθε  άλλο .  Λέω  όμως  ότι   οι  διάφορες  ηγεσίες   που  έχουν  εκλεγεί  ακριβώς  για  να  υπερασπίζονται  αυτά  τα  εθνικά  συμφέροντα –  άρα  καλά  κάνουν  και  τα  υπερασπίζονται –  υποχρεώνονται  απο  την  κρίση  να  σκεφτούν  τα  εθνικά  τους  συμφέροντα   από  μια  διαφορετική  οπτική. Οχι  απλώς  τι   εξυπηρετεί  το  εθνικό  συμφέρον    σήμερα ή  αύριο,  αλλά  και   μεθαύριο. Και  φαίνεται  να  αντιλαμβάνονται  ότι  τελικά  τα  συμφέροντα  της  Γερμανίας  ή  της  Γαλλίας  δεν  μπορούν  να  εξυπηρετούνται   αν  δεν  εξυπηρετούνται  ΚΑΙ τα  συμφέροντα  της Ελλάδας  ή  της  Πορτογαλίας.  Οπως  αντίστοιχα- προσέξτε  το  αυτό-  αντίστοιχα   τα   συμφέροντα π.χ των PIGS   δεν  μπορούν   να  εξυπηρετούνται     σε  βάρος   των  συμφερόντων   των «ισχυρών»   της  Ευρώπης.

Η κοινοτική   αλληλεγγύη   είναι  δρόμος  διπλής  κατεύθυνσης και  δεν  μπορεί  παρά  να  έχει  και  κανόνες.  Το  σενάριο  «εσείς  μας  προσφέρετε  την  οφειλόμενη  εταιρική  αλληλεγγύη  κι  εμείς  κάνουμε  του  κεφαλιού  μας»  απλά  δεν  παίζει!

Που  πάμε  λοιπόν?  Η  πιθανώτερη  εκδοχή  είναι  ότι  η  ΕΕ  θα  βρει (θα  μπεί  σε  μια  διαδικασία  να  βρίσκει ) τους  μηχανισμούς    για  να  προστατεύσει  τους  αδύναμους  εταίρους από  τις «άσπλαχνες»  αγορές  και  ταυτόχρονα   να  αυτοπροστατευθεί. Θα  τυπώσει  χρήμα?  Θα  διευρύνει  και  θα  ανισχύσει  τον  μηχανισμό  στήριξης? Θα  προχωρήσει  στο  ευρωομόλογο?  [ Η  πίεση  των  αγορών  σε  αυτή  την  κατεύθυνση  είναι  προφανής. Στη  θέση   τους   ο  καθένας  μας  θα προτιμούσε  να  δάνειζε  την  Ευρώπη  παρά  την  Ελλάδα  ή  την  Πορτογαλία]. Θα  προχωρήσει  σε  ένα  Ευρωπαικό  Νομισματικό  Ταμείο? Θα  βρεί  κάποιο  άλλο  ευφάνταστο  οικονομικό  εργαλείο  για  να  αντιμετωπίσει  την  κρίση?  Ειλικρινά  δεν  ξέρω.  Ο,τι  όμως  και  να  γίνει  είναι   απολύτως  βέβαιο   ότι    οι  Βρυξέλλες    (αν  θέλετε  ο  Γαλλο-Γερμανικός  άξονας) θα  απαιτήσουν   (δικαιολογημένα  κατά  την  άποψη  μου ) από    τους   προβληματικούς    εταίρους    να  τακτοποιήσουν  τα  του  οίκου  τους  και  να  περιορίσουν  έλλειμμα  και  χρέος. Μπορούμε  να  είμαστε  βέβαιοι  ότι  θα  το  απαιτήσουν  πιεστικά και  ότι   η  πίεση   δεν  θα  είναι  στα  λόγια. Ούτε  και  οι  έλεγχοι. Επομένως   ας  μην  περιμένουν κάποιοι   ότι  η   όποια  «Ευρωπαική   λύση»   θα    είναι     μια  λύση  οριστική,  ευχάριστη  ή  χωρίς  κινδύνους που  εξασφαλίζει  αυτόματα την   επιστροφή στην  προ  15μήνου  ευημερία ( και  αμεριμνησία) και  κυρίως  δεν  είναι  λύση  «αυτόματος  πιλότος» που  δεν  απαιτεί  προσπάθεια, έμπνευση  και  αποτελεσματικότητα  και  σε  ΕΘΝΙΚΟ  ΕΠΙΠΕΔΟ.

Θα  είναι   σίγουρα    λιγότερο  δυσάρεστη  από  μια  ανοιχτή   χρεωκοπία  και  επιστροφή   στη  δραχμή–  επιστροφή  που  και  τεχνικά δύσκολη είναι,    ούτως  ή  άλλως  δεν  λύνει  από  μόνη  της  προβλήματα ,  θα  οδηγήσει  σε    καταβαράθρωση  του  βιοτικού  επιπέδουχωρίς  ελπίδα στο  ορατό  μέλλον  ανάκαμψης και  θα  μας  φέρει  σε  δυσχερέστερη  θέση  στα ανοιχτά  εθνικά   θέματα–  αλλά   η  «κοινοτική  λύση» δεν  μπορεί  να  είναι  ευχάριστη.  Θα  μας  προστατεύσει  από  τα  χειρότερα,  αλλά  δεν  θα  είναι  κάτι  διαφορετκό  από  ένα  πλαίσιο  κανόνων τους  οποίους   θα  πρέπει  να   αξιοποιήσουμε  με  αποτελεσματικότερο  τρόπο απ΄ ότι  αξιοποήσαμε  αυτούς   στους  οποίους  ενταχθήκαμε  πριν  30  χρόνια  (1/1/1981  η  ένταξη  μας  στην  τότε  ΕΟΚ). Το   πρόβλημα   θα  είναι  ότι:

1. Οι  κανόνες  θα  είναι  πολύ πιο  «σφιχτοί» και

2.  Θα    θεσμοθετηθούν και  θα  υιοθετηθούν   τη  στιγμή  που η Ευρώπη   και  πολύ  περισσότερο  εμείς  βρισκόμαστε  υπό  πίεση.

( Το  ευχάριστο  είναι  ότι  οι  κανόνες  αλλάζουν και  κάποια  στιγμή  θα  μπουν  στο  τραπέζι  θέματα  όπως  «εθνικές  ιδιαιτερότητες»,  «εμβάθυνση», «δημοκρατική  νομιμοποίηση» κ.α. ,  χωρίς  απάντηση  στα  οποία  η Ευρωπαική  πολιτική  θα  παραμένει…  μισή    και  προβληματική.)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s