Oι «κίνδυνοι» μιας «σωτηρίας».

Δεν  υπάρχει   αμφιβολία  ότι  η  «Ευρωπαική  λύση» για  την  αντιμετώπιση  της  κρίσης  χρέους  στην  Ευρώπη (όχι  απλώς  στην  Ελλάδα)  προχωράει με  γρήγορους  ρυθμούς. Από   τη  συνολική  λύση  θα  ωφεληθεί  και  η Ελλάδα.  Το  πόσο  θα  ωφεληθεί   σε  μεγάλο  βαθμό  θα  εξαρτηθεί   κι  από  το  τι  θα  μπορέσει  να  κάνει  η  ίδια ιδίως  στον  τομέα  που  λέγεται  ΑΝΑΠΤΥΞΗ όπου  μέχρι  σήμερα  επιμένει  να  μην  κάνει    τίποτα (κάτι  που  διακριτικά   επισημαίνουν   και  στελέχη  της  – άλλοι  δια  παραιτήσεων, άλλοι  δι  επιστολών  και  άλλοι  απλώς  δια  συνεντεύξεων)

Ομως – αν  και  αισθάνομαι  εξαιρετικά  αμήχανα  όταν   με  τις  περιορισμένες  γνώσεις   μου  περί  οικονομικών   υποκύπτω  στον  πειρασμό  να   ασχοληθώ   με  αποφάσεις  που  παίρνονται   ή  σχεδιάζεται  να  παρθούν   από    συνάξεις    σπουδαίων  ανθρώπων  (που  έχουν  ακόμα  σπουδαιότερους  ίσως  συμβούλους)  όπως  είναι  μια  Ευρωπαική  Σύνοδος –    υπάρχουν  κάποια  πράγματα  που  δεν  καταλαβαίνω.

Γιατί  τα  όποια  μέτρα   αποφασισθούν  σήμερα – και  θα  αποφασισθούν  υπό  την  πίεση  μιας  κρίσης–  είναι    απαραίτητο  να  είναι  λειτουργικά  μετά  2-3  χρόνια?  Γιατί   σε  διαφορετικές  συνθήκες δεν  θα  πρέπει  αύριο  να  ακολουθηθούν  κάποιες  διαφορετικές  πολιτικές?  Γιατί  πρέπει  σημερα   από  εμάς  τους  περαστικούς   να   αναληφθούν  δεσμεύσεις  που  πηγαίνουν  σε  βάθος  30ετίας?  Πολύ  περισσότερο  δεν  αντιλαμβάνομαι  αυτή  την  κουβέντα  περί  Συνταγματικής  πρόβλεψης   για    μηδενικό   έλλειμμα. Κι  αν  αύριο  παραστεί  μια  έκτακτη  ανάγκη  που  επιβάλλει  το  έλλειμμα?  Θα  περιμένουμε  5-10  χρόνια  για  να  αναθεωρήσουμε  το  Σύνταγμα ή  θα  το  κάνουμε  κουρελόχαρτο  παραβιάζοντας  το?   Κι  ακόμα:  Γιατί  αγνοούνται  επιδεικτικά  σεβαστές  εθνικές  ιδιαιτερότητες που  έχουν    αντίκτυπο   στα  οικονομικά  μεγέθη ?   Είναι  ίδιες  οι    συνθήκες  για  το  Βέλγιο  και  ίδιες  για  την  Ελλάδα ?  Μπορεί  η  Ελλάδα  να φέρει  τα  ίδια  οικονομικά  αποτελέσματα  με  το  Βέλγιο  όταν  έχει  τεράστιες  αμυντικές  δαπάνες που  με  δυο  «κουβέντες»  της   η  Ευρώπη  θα  μπορούσε  να  μηδενίσει?  Πως   μπορεί  η  Ελλάδα   να  αντέξει  το  οικονομικό  και  κοινωνικό  βάρος  των  λαθρομεταναστών που  η  μεν  Ευρώπη  ΔΕΝ  ΤΟΥΣ  ΘΕΛΕΙ , αλλά  ταυτόχρονα  υποχρεώνει  την  Ελλάδα  να  λειτουργεί    σαν  αποθήκη  τους (και  την θέλει  και  αποθήκη  πολυτελείας)? Και  δεν  έχω  καμμία  αμφιβολία  και   άλλα  κράτη  θα  έχουν  τις  δικές  τους  ιδιαιτερότητες  που  αν  θέλουμε  να  αποκτήσουμε  μια   λειτουργική  Ευρώπη  θα  πρέπει να  γίνουν  σεβαστές.

Προσέξτε!  Δεν  αμφισβητώ  την  ανάγκη   περιορισμού  των  ελλειμμάτων ή  ιδίως  στην  περίπτωση  μας  την  ανάγκη  δημιουργίας  πρωτογενών  πλεονασμάτων. Και  είμαι  φανατικός  υπέρμαχος  της  άποψης   ότι  χωρίς  προσπάθεια,  σοβαρή  και  οργανωμένη   θα  παραμείνουμε  εγκλωβισμένοι  στο  φαύλο  κύκλο  της  μιζέριας και  μιας  καρκινοβατούσας  ανάπτυξης  (όταν  υπάρξει).  Κι  επίσης    συμμερίζομαι  την  άποψη   ότι   η  Ευρώπη    πρέπει  και  λιγότερο  σπάταλη  να  γίνει    και  να  ελέγχει  με  μεγαλύτερη  αυστηρότητα  και  πως  ξοδεύονται  τα  διάφορα  «πακέτα»    αλλά  και  να  αξιολογεί  τα  επιτεύγματα  των  «εταίρων».

Αμφισβητώ όμως  την   ανάγκη  για  μια  Προκρούστεια  κλίνη που   1.  θα  είναι …..διαρκείας, 2.  θα  έχει  αποφασιστεί   υπό  το  κράτος    μιας  κρίσης , 3.  θα  υποβιβάζει  τις  μελλοντικές  κυβερνήσεις   σε  ρόλο  …  δημοτικών  αρχόντων και  4. εκ  των  πραγμάτων  θα  μπορούν  να  την  αποφύγουν  μόνο  οι  σημερινοί  εμπνευστές  της.

Και  κάτι  τελευταίο.

Ο κ Παπανδρέου  εμφανίστηκε  καθησυχαστικός.  Το  90-95%   αυτών  που  θα  έπρεπε  να  κάνουμε  ως  αντίτιμο  ή  προυπόθεση  της  «Ευρωπαικής  λύσης»  το  έχουμε  ήδη  κάνει. Ετσι  μας  είπε.  Αυτό  το  5-10%  που  μένει   δηλ. κάποιες  περικοπές στις  επικουρικές,  κάποιες  μειώσεις στους  μισθούς  του  ιδιωτικού  τομέα,  περαιτέρω  μειώσεις στους  μισθούς  του  Δημοσίου   μέσω  του  ενιαίου  μισθολογίου,  κάποια  έκτακτα  φορολογικά  χαράτσια ακομα  που  θα  μονιμοποιηθούν,     μια  περαιτέρω  αύξηση  των  ορίων  συνταξιοδότησης είναι  προφανώς  λεπτομέρειες . Για  τον  κ  Παπανδρέου….  σίγουρα!   Οταν  όμως  ο κ Παπανδρέου  είναι  καθησυχαστικός  οι  υπόλοιποι  έχουμε  μάθει  πια… να  ανησυχούμε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s