Κάνουμε τίποτα ?

Γιαουρτώνουμε τον Αλαβάνο,  δέρνουμε τον  Χατζηδάκη,  «την  πέφτουμε» στον  Πάγκαλο,   βρίζουμε τον  Χ ,  Ψ  υπουργό  ή  πρώην  Υπουργό  μόλις  τον  εντοπίσουμε.   Εισβάλλουμε στο  γήπεδο    πλακώνουμε  στις  φάπες τους  παίκτες  των  αντιπάλων  ,  της  ομάδας  μας,  τον  προπονητή,  τον  φυσιοθεραπευτή, δερνόμαστε  μεταξύ  μας.  Μπαίνουμε  στο  μετρό  και  δεν  πληρώνουμε,  στα  διόδια  σηκώνουμε  τις  μπάρεςκαταλαμβάνουμε σχολεία, δρόμους,  δημόσια  κτίρια.  Μουτζουρώνουμε προσόψεις, αγάλματα, τα  βαγόνια  του  προαστιακού.  Στις  διαδηλώσεις  ξηλώνουμε μάρμαρα   και  τα  πετάμε  στους  αστυνομικούς, πετάμε  μολότωφ,  εσχάτως  και  βέλη.

Ε, και?

Τι  ακριβώς  εκφράζουμε  με  αυτές  τις  συμπεριφορές?  Τη  μαγκιά  μας? Το  δημοκρατικό  μας  ήθος?  Την  αγωνιστικότητα  μας?   Την  αγάπη  μας    στην  ομάδα? Την  πίστη  μας  σε  αρχές?  Την  αισθητική  μας? Μπούρδες!

Τι  ακριβώς  πετυχαίνουμε? Να  πείσουμε  για  το  δίκιο  μας? Να  αλλάξει  η  πολιτική  της  κυβέρνησης?Να  γίνει  καλύτερη  η  αντιπολίτευση? Να  αρχίσει  η  ομαδάρα  μας  να  ρίχνει  «πεντάρες»? Να    αποκαταστήσουμε    το    υποβαθμιζόμενο  βιοτικό  επίπεδο  μας?  Να  κάνουμε  καλύτερη  τη  ζωή  μας? Μπουρδες!

Κάνουμε  απλώς  «το  δικό  μας». Νομίζουμε  ότι  αντιστεκόμαστε.  Κρυμμένοι στο  πλήθος  και  δικαιολογημένα  βέβαιοι  για  την  ατιμωρησία μας   αισθανόμαστε  μάγκες   και  προσπαθούμε  να  γιατρέψουμε  τις  προσωπικές  μας  ανασφάλειες.  Προσπαθούμε  να  υποκαταστήσουμε      τα  προσωπικά  μας  ελλείμματα με  κάποιες  στιγμές  «ηρωισμού». Παίζοντας  πολλές  φορές  με  τις  ζωές και  την  σωματική  ακεραιότητα   των  άλλων.  Καταστρέφοντας  πράγματα  που  δεν  καταλαβαίνουμε  ότι  είναι  και  δικά  μας. Και  βεβαίως  χωρίς  να  πετυχαίνουμε  τίποτα.

Γιατί  το  να  πετύχουμε    οτιδήποτε,   από  ένα  γκολ  μέχρι  μια  αλλαγή  πολιτικής   θέλει  προσπάθεια.  Θέλει  γνώση. Χρειάζεται  να  χτίσουμε. Χρειάζεται  να  μπορούμε  να  πούμε   «Ναι!».  Να  αναλάβουμε  προσωπική  ευθύνη. Η   ευκολία  του  «Δεν  μου  αρέσει  ! Το  γκρεμίζω  και  μετά  βλέπουμε..»  δεν  υπάρχει.   Πρέπει  να  έχουμε  πρόταση,  πρόταση  που  να  πείθει  και  άλλους  εκτός  από  την  παρέα  μας.  Θέλει  υπομονή,  θέλει  να  ξέρουμε    το  πως, κι  αν  δεν  το  ξέρουμε   να  το  μάθουμε.  Θέλει  προσωπικες  θυσίες.  «Δύσκολα  πράγματα!»   θα  μου πείτε. Ναι!  Ε’ιναι  η  διαφορά  που  χωρίζει  τους  αυτοκαταστροφικούς  και  τελικά  αστείους  ψευτόμαγκες  απο  τους  πραγματικούς  μάγκες που  πρέπει  να  γίνουμε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Κάνουμε τίποτα ?

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Η αλήθεια είναι ότι με αυτές τις αντιδράσεις δεν καταφέρνουμε τίποτα.
    Όμως σε μια δεύτερη ανάγνωση μπορεί να δεις το θυμό των πολιτών. Ένα ανοργάνωτο και διασπασμένο θυμό απέναντι στη κρατική εξουσία. Μια εξουσία που μας συμπιέζει καθημερινά χωρίς στόχο, χωρίς ελπίδα, άδικα. Δεν φταίξαμε εμεις για να υποστούμε αυτή την εξαθλίωση, άλλοι ηταν υπεύθυνοι για τη σωστή διαχείριση του κράτους, και απέτυχαν, και δεν τιμωρήθηκε κανένας τους. Και τώρα ο θυμός φουντώνει αλλά δεν βρίσκει δρόμο για να γίνει αποτελεσματικός.
    Ανούσιες αντιδράσεις επειδή το πολιτικό μας σύστημα είναι τόσο βαριά άρρωστο που δεν μπορεί πλέον να ανανεωθεί για να γεννήσει ελπίδα και να αποδώσει δικαιοσύνη.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Μήπως δεν είναι γνήσιος και αυθόρμητος θυμός? Μήπως στην παρούσα φάση είναι μια ιδεολογικοποίηση της μαγκιάς μας? Μήπως είναι τα προσωπικά ελλείμματα μας που βρήκαν αφορμή -και μόνο αφορμή- σήμερα να εκφρασθούν εντονότερα στο πολιτικό επίπεδο. Διοτι οι βλακώδεις, αντικοινωνικές αναποτελεσματικές, «ψευτοτσαμπουκαλίδικες» πρακτικές (με διάφορους τρόπους έκφρασης) έχουν παρελθόν στη χώρα μας. Ακόμα και την εποχή που «δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα».

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Δεν είναι έτσι firiki2010. Στην Ελλάδα δεν γιαουρτώναμε πολιτικούς. Παρ΄ όλα τα προβλήματα υπήρχε κάποιος στοιχειώδεις σεβασμός στους θεσμούς. Η κρίση ήρθε για αποδείξει ότι όλοι αυτοί που μας κυβερνούσαν ήταν στην καλύτερη περίπτωση άχρηστοι που γλύφοντας και έρποντας αναρριχήθηκαν στα υψηλότερα επίπεδα της εξουσίας. Δεν είναι υγιές μέσα σε μια τέτοια συγκυρία να μη μπορεί να αναδειχθεί μια καινούργια πολιτική πρόταση για τον τόπο. Δεν το βλέπεις; Η Τουρκία πριν χρόνια όταν βρέθηκε σε αντίστοιχη κατάσταση εμφανίσθηκε το Ισλάμ και συσπείρωσε τον κόσμο και στις εκλογές που έγιναν οι παλιοί πολιτικοί δεν βρήκαν ούτε την ψήφο τους. Δεν θεωρώ πρότυπο την Τουρκία αλλα σύμφωνα με το επίπεδό τους βρήκαν μια κάποια λύση. Εμείς εδώ τι; Το απόλυτο αδιέξοδο. Αυτοί που διαχειρίσθηκαν την εξουσία και μας έφεραν μέχρις εδώ, με διαφορετικό μίγμα επαγγέλλονται ότι θα μας σώσουν. Δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι δεν πείθουν κανένα.
      Δεν είναι μαγκιά και τσαμπουκάς το γιαούρτωμα και το κράξιμο, είναι θυμός, απογοήτευση, αδιέξοδο.

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Dyer,
    Πιλιτικούς μπορεί να μην γιαουρτώναμε, αλλά υπήρχαν ανέκαθεν «τσαμπουκαλίδικες» συμπεριφορές ακατανόητες για άλλες κανονικές Ευρωπαικές χώρες οι οποίες μάλιστα παρέμεναν ατιμώρητες ( από τους Σταμουλοοκολλάδες μέχρι τις εθιμικές κατ΄ έτος καταλήψεις σχολείων κι από τους χουλιγκάνους των γηπέδων μέχρι τις ετσιθελικές και συνήθως επιβραβευόμενες συμεριφορές συνδικαλιστικό- και φοιτητο-πατέρων). Τα σημερινά «γιαουρτώματα» κατά τη γνώμη μου δεν είναι παρά η επέκταση αυτών των νοσηρών συμπεριφορών σε ένα ακόμη επίπεδο. Πολύ λίγο έχουν να κάνουν με γνήσιο θυμό και αγανάκτηση.

  4. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Μια μικρή προσθήκη σε ένα ιδιαίτερα εύστοχο άρθρο. Η αντίφαση των παραληρούντων διαμαρτυρομένων έγκειται στο ότι εκδηλώνουν την «αγανάκτηση» που τους διακατέχει περιφρονώντας και παραβαίνοντας τους νόμους, διότι κάποιοι στο πρόσφατο παρελθόν περιφρόνησαν και παρέβησαν τους νόμους! Φυσικά η υποκρισία πάει σύννεφο, αφού δεν τους πείραζαν τόσα χρόνια η ρεμούλα και η λαμογιά (πιθανό και να τους ωφελούσαν μάλιστα) αλλά ξύπνησαν τώρα που η μπάλα πήρε και τη δική τους τσέπη. Φυσικά όλα αυτά είναι δηλωτικά πολιτικής αλητείας με ενδεχόμενη βλακεία, εκτός αν πιστεύουν ότι έτσι γκρεμίζουν τον καπιταλισμό και μας οδηγούν στο δρόμο της «προόδου», οπότε βέβαια η βλακεία θεωρείται χάρισμα και η αλητεία προσόν.

  5. Ο/Η pato λέει:

    Φυσικά και κάνουμε.
    ΛΑΘΗ στα Ελληνικά που χρησιμοποιούμε!
    Ερωτηματικό λατινικό σε ελληνική φράση.Αυτό δεν είναι από την ελληνική γλώσσα βγαλμένο.Ξεχνάμε και ξεχνιόμαστε λέτε (κάπου σε άλλη ανάρτηση).Επειδή και η γλώσσα μας είναι μέρος του Ελληνισμού,μην το αφήνετε να πεθαίνει…
    Μιλάτε Ελληνικά,χρησιμοποιείτε Ελληνικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s