Πεδίον του Αρεως Δυο φωτογραφίες και μια επίσκεψη

Xρειστουγεννιάτικο δένδρο τον ... Μάη

Στο  papaioannou.wordpress.com   είδα   πριν  μέρες  δυο  φωτογραφίες . Πως  ήταν   ένα  τμήμα  αυτοκινητόδρομου  στην  Ιαπωνία  6  μέρες  μετά  το  σεισμό  των  9  ρίχτερ (πλήρως  κατεστραμμένος  με  ρήγματα  βάθους  πολλών  μέτρων  και  πως  ήταν  6  μέρες (!!!)  μετά:  ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ.  Θα  μου  πείτε  τα  πράγματα  μπορεί  να  μην  ήταν  έτσι  ακριβώς όπως  δείχνουν οι  φωτογραφίες ,  μπορεί  η  ζημιά  να  ήταν τοπική, μπορεί  να  στοίχισε  ο  κούκος  αηδόνι,  μπορεί  επειδή  η  επισκευή  έγινε  γρήγορα   (μέσα  σε  6 μέρες  επαναλαμβάνω)  να  υπάρχουν  κακοτεχνίες  που  θα  εμφανισθούν  αργότερα   ΟΚ  !  Μπορεί  και  να  έχετε  δίκιο.

Ακούστε  όμως  μια  άλλη  ιστορία  που  δεν  έγινε  στην  μακρινή  μας  Ιαπωνία,  αλλά  στο  κέντρο  της  Αθήνας.

Κάποια  σιγμή  πριν  3-4  χρόνια  το  Πεδίον Αρεως  έκλεισε  για  να  γίνουν  έργα  από  την  Υπερνομαρχία , της  οποίας  αρμοδιότητα (μάλλον  μοναδική)  ήταν  το πάρκο. Όσο  καιρό  το  πάρκο  παρέμενε  κλειστό,   προσπαθούσα  να  φανταστώ  τις  αλλαγές  που  θα  γινόταν.  Και  όσο  περισσότερο  αργούσε  το  άνοιγμά  του,  τόσο  πιο  εντυπωσιακές  τις  φανταζόμουν.

Συντριβάνι χωρίς ...νερό

Το  επισκέφθηκα  πριν  2-3  μήνες. Ηταν  μια  ελπιδοφόρα  εμφάνιση.  Δεν  ήταν  βέβαια » κόσμημα»   όπως  το  ήθελαν   οι  δηλώσεις  που έκανε  η  Υπερνομάρχης  κ  Μπέη,   κατά  την  παράδοσή  του  τον Δεκέμβριο («…Τελειώνοντας η θητεία της Υπερνομαρχίας,  είμαι πολύ ευτυχής που παραδίδεται στους Αθηναίους ένα έργο-κόσμημα. ..»),  αλλά   επειδή   παρά  την  «παράδοση»   το  πάρκο  ήταν  προφανώς  μισοτελειωμένο,  είχα  ο  αφελής  τις  ελπίδες  μου. Δεν  καταλάβαινα    βέβαια  και  τότε  γιατί  το  ξήλωμα  ασφάλτου, η  πλακόστρωση   δύο  δρόμων και  η  δημιουργία  δύο  συντριβανιών (που  δεν  λειτουργούσαν)  και  ενός  ρυακιού  απαιτούν  μια  τετραετία,   δεν  καταλάβαινα  γιατί  οι περιβάλλοντες   χώροι  πρασίνου  έπρεπε  να  έχουν   την  όψη  που  είχαν  και  παλιότερα  (ζούγκλα  β΄ διαλογής)   αλλά  τέλος  πάντων…. ήλπιζα.

Πριν  καμιά    δεκαριά   μέρες   η  σύζυγος  είχε  την  έμπνευση  να  ξαναπάμε  βόλτα  στο  πάρκο. Βλέποντας  το  μπαλκόνι  μας  ανθισμένο  φαντάστηκε   ότι  στο  πάρκο  θα  συναντούσαμε   ένα  όργιο  χρωμάτων   ίσως  και   ανοιξιάτικων  οσμών.  Και  πήγαμε.

Κι άλλο ... συντριβάνι

Τα  συντριβάνια   δεν είχαν  νερό  και  μάλλον  λειτούργησαν    μόνο  στα  εγκαίνια  για  να  βγουν οι  σχετικές  φωτογραφίες. Το  ποταμάκι  είναι  μια  ξερή  πέτρινη  κοίτη.  Τα  πάντα  έχουν  χορταριάσει , πολλές  φορές  καλύπτοντας  και  τα  παγκάκια. Σε  μια  πλατεία  του  πάρκου   το  δένδρο  φέρει  υπερηφάνως  τα    υπολείμματα  των  Χριστουγεννιατικων  στολιδιών  του. Ο  στρωμένος  με  μαραμαροκυβόλιθους  δρόμος  έχει   εμφανέστατες   φθορές.    Ολη  η  έκταση  του  Πάρκου  στολίζεται   με    κόκκινες  σιδηροδοκούς (!!!)  μπηγμένες  στο  έδαφος.  (Δεν  θέλω  να  μιλήσω παραπάνω  γι’  αυτό,  γιατί  προφανώς  δεν  καταλαβαίνω  από  Τέχνη).  Οι  περιβάλλοντες  χώροι  διατηρούν  την  εικόνα  της  απεριποίητης  και  μίζερης  «δήθεν» ζούγκλας. Οσο  για  λουλούδια   απλά  δεν  υπάρχουν. Εκ  των  υστέρων  ψάχνοντας  στο   διασδίκτυο  έμαθα   ότι  μεταξύ  άλλων  φυτεύθηκαν  50.000 (!!!)  ανθόφυτα  και  2.5οο (!!!)  τριανταφυλλές.  Ε, λοιπόν   επειδή  δεν  μπορώ  να  πιστέψω  ότι  κάποιος  με  κοροϊδεύει,  όλα  αυτά    πρέπει  να  είναι  με  σατανικό  τρόπο  …κρυμμένα.

Αυτό  είναι  το  «στολίδι»   για  το  οποίο  μιλούσε  η κ  Γεννηματά και  το  «κόσμημα  »  για  το  οποίο  περηφανευόταν  η κ Μπέη.

Η  σημερινή  εικόνα  του  Πάρκου  μπορεί  τελικά  να  είναι  και  θέμα   μιας  ακατανόητης   για  μένα  αισθητικής  άποψης. Το  πρόβλημά  μου  είναι,   γιατί  χρειάσθηκαν    τέσσερα  χρόνια  για να …  εκφρασθεί!  Οπως  έχω  γράψει  και  παλιότερα,   μόνος  μου  να  δούλευα  θα  το  είχα  τελειώσει  νωρίτερα. Πιθανώτατα  με  λιγότερο  από  τα  10.000. 000 €  που  διαβάζω  ότι  στοίχισε.

Ποταμάκι......

Και  μια  γενικότερη  παρατήρηση.  Αν  θέλεις  ένα  πάρκο  να  εξυπηρετεί   πραγματικά  ανάγκες   των   πολιτών,  να  ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ  από  αυτούς και  να  το  ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ  πραγματικά,  απαιτείται   εντελώς  άλλου  είδους  διαχείριση  και  φυσικά  συνεχής  συντήρηση (λυπάμαι  αλλά  κοστίζει). Η  ηλικιωμένη  εθελόντρια  που  είδα  να  ξεχορταριάζει  δεν  αρκεί.

Αν  απλώς  θέλεις  ένα  πνεύμονα  πρασίνου,   φυτεύεις  τα  πάντα   και  δημιουργείς  ένα  δάσος  (δεν  φτάχνεις  συντριβάνια  κλπ)  χαράζεις  και  3-4  δρόμους   χωμάτινους  να  το  διασχίζουν  και  τελειώνεις  όμορφα  και  οικονομικά.

Τι   και  ποιους  εξυπηρετεί  το  «κόσμημα»  που  αποκτήσαμε   θα  το  καταλάβετε  από  μια  βόλτα  ( δεν  σας  το  συνιστώ  να  την  κάνετε  βράδυ –  αν  και ο  φωτισμός  έχει  σαφώς  βελτιωθεί και  υπάρχει  security,  αραγμένη  όμως  στο  άγαλμα  του  Κωνσταντίνου).  Αν  τυχόν  κουρασθείτε  καθίστε  σε  ένα   παγκάκι    πνιγμένο  σε  «φυσική  βλάστηση»    και    περιτρυγυρισμένο   από τα  μπατιρόσπορα  του  προηγούμενου  θαμώνα. Κάτι  καλύτερο  δεν  υπάρχει.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Πεδίον του Αρεως Δυο φωτογραφίες και μια επίσκεψη

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Μα firiki2010 όλη η δουλεία έγινε για τα 10.000. 000 €.

Γράψτε απάντηση στο Dyer Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s