Αγανακτισμένοι (με ποιον;) στο Σύνταγμα

Ομορφα  πράγματα. Ειρηνική  συγκέντρωση (μέχρι  στιγμής) . Ατμόσφαιρα  σχεδόν  χαρούμενη  Κάτι  σαν  συμμετοχή  σε  πανηγύρι. Νεολαία  κυρίως,  όχι  ιδιαίτερα  ταλαιπωρημένη. Ωριμοι κύριοι  να  λένε  ιστορίες  «Τότε  εγώ  αν  …. θα….» Από  καιρού  εις  καιρό  κάποια  συνθήματα «Κλέφτες- κλέφτες»   Ενα  άρωμα  μεταπολίτευσης   «Είμαστε  δυο,  είμαστε  τρεις,  είμαστε  χίλιοιδεκατρεις….»  Ηδη  κάποιοι  επαινούν  την  ωριμότητα  του  κόσμου, «είναι  μπροστά  από  τις  πολιτικές  ηγεσίες»  κλπ

Και  μετά….;  Σε  μια  συγκέντρωση,  σε  μια  διαδήλωση ,  μια  καθιστική  διαμαρτυρία  πρέπει  να  υπάρχει   ένα  «ΟΧΙ»    αλλά  πρέπει  να  υπάρχει  και  ένα  «ΝΑΙ».  «Δεν  μας  αρέσει  η κυβέρνηση. Δεν  μας  αρέσει  η αντιπολιτευση. Το  ευρώ.  Η  τρόικα .  Η  Μέρκελ. Ο  Φούφουτος.  Και  γι  αυτό   θέλουμε  εκλογές.  Θέλουμε  δραχμή.   Θέλουμε  δημοψήφισμα.  Θέλουμε  τον  Μήτσο.» Οτιδήποτε. Αλλά  πρέπει  να  υπάρχει  ένας  κοινός  τόπος.  Πρέπει  να  υπάρχει  μια  κοινή  άποψη  που  να  μας  ενώνει  και να  μας  κατεβάζει  «Αγανακτισμένους  στο  Σύνταγμα». Γιατί  αγανακτισμένους  ξέρω  πολλούς .  Δεν  είναι  όμως  αγανακτισμένοι  όλοι  τους  για  τα  ίδια  πράγματα  και  είναι  πολύ  διαφορετικά   και  ενίοτε  αντικρουόμενα  τα  πράγματα  που  θα  μπορούσαν  να   σβήσουν  τον θυμό  τους.

Μια   συγκέντρωση  γύρω  από  το  ΤΙΠΟΤΑ  ή  για  κάτι  που   ΘΑ  προκύψει  εκ  των  υστέρων  δεν  έχει  νόημα.   Πρέπει  εξ  αρχής    να  υπάρχει  κάτι  συγκεκριμένο . Για  να  ξέρουμε  και  οι  υπόλοιποι  αν  θα   συμπαραταχθούμε  ή  να  καθίσουμε  σπίτι  μας. Το  να  κατέβουμε  όλοι  στο  Σύνταγμα   και ο  καθένας  να  εκφράσει  τον  εαυτό  του (όπως  μας  καλούσαν οι  διοργανωτές)  απλά  δεν  οδηγεί  πουθενά.  Γιατί  τις  κομματικές  σημαίες  μπορεί  ο  καθένας    να  τις  αφήσει  σπίτι  του. Οχι  όμως  και  τις  απόψεις  του.

Δεν  μπορώ  να  μην  επαινέσω  τον  ειρηνικό  χαρακτήρα  της  διαμαρτυρίας. Φοβάμαι  όμως  ότι  ο  ειρηνικός  χαρακτήρας  δεν  αναπληρώνει  την  έλλειψη  πρότασης  και  την  υποβαθμίζει   σε  ένα  happening  για  να  αποδείξουμε   στους  Ισπανούς  που  (νομίζουμε  πως) «μας  την  είπαν» ότι    έχουμε  κι  εμείς  την  δικιά  μας  Πουέρτα  ντελ  Σολ

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Αγανακτισμένοι (με ποιον;) στο Σύνταγμα

  1. Ο/Η taxidriver λέει:

    +1000

  2. Ο/Η Dyer λέει:

    Δυστυχώς και συ φίλε firiki2010 αναλώνεσαι στο την μας χωρίζει. Το ζητούμενο είναι να βρούμε το ελάχιστο που μπορεί να μας ενώσει. Τους αγανακτισμένους τους ενώνει η αγανάκτηση απέναντι στα κόμματα και τις πράξεις τους. Και αυτό δεν εκφράζεται από τον καναπέ ή το πληκτρολόγιο αλλα ενεργά. Είναι μια άναρχη σύναξη και το στοίχημα είναι να μετουσιωθούν οι αντιθέσεις σε θέσεις, η αυτοοργάνωσης του χάους! Γιατί πρέπει να είμαστε εκ προοιμίου επικριτικοί;
    Οι κομματικές σημαίες δεν υπάρχουν γιατί δεν υπάρχουν κομματικές απόψεις. Ο καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του. Αν κάποιες συμπίπτουν με το ΚΚΕ, κάποιες με το ΛΑΟΣ και κάποιες με το κανένας τι κομματικές απόψεις κουβαλάει;

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Αγανάκτηση εναντίον ΟΛΩΝ των κομμάτων και για ΟΛΑ όσα έκαναν δεν λέει τίποτα
    2 Το πληκτρολόγιο δεν ισούται με καναπέ κάθε άλλο μάλιστα. Ενίοτε είναι αποτελεσματικότερο από μια άναρχη σύναξη και κουβεντούλα κάτω απ΄ τ΄ αστέρια.Μερικές φορές και λιγότερο ευχάριστο.
    3 Προσωπικά δεν μίλησα για κομματικές απόψεις. Εγραψα ότι ο καθένας καλείται από τους διοργανωτές να εκφράσει τον εαυτό του. Αρα θα πάει στη συγκέντρωση κουβαλώντας τις απόψεις του.Και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπάρξει ενιαία εκφραση. (Εκτός αν στη συγκέντρωση πάνε άνθρωποι που μοιράζονται τις ίδιες απόψεις).

    Ο Τσάτσος είχε πει ότι «όταν γράφεις την πρώτη λέξη από ένα βιβλίο πρέπει να έχεις αποφασίσει και για την τελευταία» Κοινώς πρέπει να ξέρεις που θέλεις να πας. Κάπως έτσι και με τους «αγανακτισμένους». Αν δεν έχεις ένα ξεκάθαρο αίτημα το πιθανώτερο είναι να καταλήξεις σε μπάχαλο ή σε καπελλωμα.

  4. Ο/Η Dyer λέει:

    1 Λογικά η αγανάκτηση στρέφεται κατά των καθ’ ύλην υπεύθυνους. Όλοι διοίκησαν η γνώριζαν τα τεκταινόμενα. Είναι το πρώτο στάδιο, έχει και επόμενα!
    2 Το πληκτρολόγιο έχει δύναμη όμως εμπεριέχει και την εικονική πραγματικότητα. Η ζωντανή επικοινωνία είναι ειλικρινέστερη αλλα και περισσότερη αποτελεσματική. Αυτό φοβάται η εξουσία.
    3 «Είναι μια άναρχη σύναξη και το στοίχημα είναι να μετουσιωθούν οι αντιθέσεις σε θέσεις, η αυτοοργάνωσης του χάους!»
    Ένα ιδεολογικό προϊόν μπορεί να έχει προκαθορισμένη αρχή, μέση, τέλος. Η συμπεριφορά όμως της κοινωνίας δεν είναι ένα ιδεολογικό προϊόν. Οι ιδεολογίες, τα οράματα, τα δόγματα ποτέ δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.
    Για τα θέματα αυτά έχω κάνει μια ανάρτηση
    http://dyer-dyers.blogspot.com/2011/04/blog-post.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s