Yπέρ….. bloggers.

      Πριν  κάτι  μέρες   σ΄ ενα   εξαιρετικά  ενδιαφέρον  blog  που  προσπαθώ  να  παρακολουθώ  http://ellinaki.blogspot.com/  έπεσα  πάνω  σ’  ενα  σχόλιο  του  Hades  » …Προσωπικά γράφω ακατάπαυστα στο ίντερνετ από το 2000, τα τελευταία 4 χρόνια ως μπλόγκερ. Άλλαξε κάτι επειδή γράφω εγώ ή άλλοι; Όχι….»   Με  ανάλογα    σχόλια  διασταυρώνομαι   αρκετές  φορές   «…το να μιλας συνεχως για την πραξη καταληγει να υποκαθιστα τελικα την ιδια τη πραξη με την “φλυαρια” « ,   » (η  αγανάκτηση) δεν εκφράζεται από τον καναπέ ή το πληκτρολόγιο αλλα ενεργά…» , «…  και  τι  θα γίνει  αν  πάρουν  πάλι  φωτιά  τα  πληκτρολόγια;»

Αυτά  τα  σχόλια  και  δεκάδες  άλλα   εκφράζουν   μία  διάχυτη  και  στο  διαδίκτυο  άποψη  που  θα  μπορούσε  να  συνοψισθεί   στο  εξής «Με  το  να  πληκτρολογείτε  σχόλια  και  να  κάνετε  αναρτήσεις  δεν  πετυχαίνετε  τίποτα. Αφήστε  την  βολή  του  σπιτιού  σας   και  την  εικονική  σας  πραγματικότητα και  βγείτε  στην  πραγματική  ζωή,  στον  κόσμο , στους  δρόμους  και  δράστε»

Κατ΄ αρχήν  το  αυτονόητο.

1  Κάποιος  που  γράφει  στο  διαδίκτυο  δεν  σημαίνει  ότι  δεν  δουλεύει, δεν  κυκλοφορεί,  δεν  έχει  κοινωνική  δραστηριότητα  ή  δεν  συμμετέχει  σε  εκτός  διαδικτύου  δράσεις. Τις  περισσότερες  φορές  νομίζω   ότι  συμβαίνει  το  αντίθετο.

2 Το  να  προσπαθήσεις  να  καταγράψεις   5  σκέψεις  με   αρχή, μέση  και  τέλος  ενδεχομένως  με  κάποια  επιχειρήματα  ή  κάποια  πρωτοτυπία  δεν  είναι  υποχρεωτικά  εύκολη  δουλειά. Αρκετές  φορές   είναι  πολύ πιο κουραστική  και  χρονοβόρα    από  κάποια   άλλη  «δράση»   (εκτός  βέβαια   αν  η  πληκτρολόγηση  αφορά  κραυγές  τύπου : «Ζήτω  ο  Μήτσος», «Θα  τους  σκίσουμε  τους  αλήτες» κλπ)

Και  στα  λιγότερο  αυτονόητα.

Το  διαδίκτυο     δεν  είναι  εικονική  πραγματικότητα , σου  δίνει    «διαμεσολαβημένες»  όψεις  της  πραγματικότητας.  Η  διαμεσολάβηση  βέβαια  είναι  ένα  προβλημα   γιατί  πρέπει  να    ενεργοποιήσεις   την  δικιά  σου  «κρισάρα», πρέπει  να  διαβάσεις  πίσω  από  τις  γραμμές,  πρέπει  να  μαντέψεις  ή  να  ψάξεις   να  βρεις  «τι  παίζει»   πίσω  από  την  εικόνα,πίσω  απο  το  προφανές. Στην   «πραγματική  ζωή»  έχεις  μια  αδιαμεσολάβητη  γνώση, μια  αυθεντική  εμπειρία .  Οντως.   Σε  πολύ  μικρότερο  εύρος  όμως.  Ακόμα  και  σε  μια  συγκέντρωση  δεκάδων  χιλιάδων  ανθρώπων   αυτό  που  πραγματικά  γνωρίζεις   είναι  το  τι  συμβαίνει   στα  λίγα  τετραγωνικά  που  είσαι  στριμωγμένος  και  μάλιστα  τη  συγκεκριμένη  στιγμή. Στην  άλλη  άκρη  της  συγκέντρωσης,  μισή  ώρα  νωρίτερα, μισή  ώρα  αργότερα  μπορεί  να  γίνονται    πράγματα    εντελώς  διαφορετικά   από  τη  δική  σου  εμπειρία.  Και  βεβαίως   η  αδιαμεσολάβητη  γνώση   δεν  σημαίνει  καθόλου   ότι  δεν  χρειάζεται  η  «κρισάρα»  σου,  δεν  χρειάζεται  να  ερμηνεύσεις  αυτό  που  βλέπεις   ή  και  να  υποθέσεις.

Κι  ας  έρθουμε  τώρα    στη  δράση   και  στο  «μάταιο»  της  πληκτρολόγησης.  «Άλλαξε κάτι επειδή γράφω εγώ ή άλλοι; «  αναρωτιόταν   στο  σχόλιο  του  ο  Hades.  Η   δικιά  μου   απάντηση  σε  αντίθεση  με  την  δική  του  είναι  «Ναι!» Γιατί   γράφοντας   κάποιος  σε  διαβάζει. Σε  κάποιον   δίνεις  μια  οπτική  των  πραγμάτων  που  δεν  την  είχε  σκεφθεί. Σε  κάποιον  άλλον  δίνεις  μια  ιδέα , μια  αφορμή  για  να  προχωρήσει  τη  σκέψη  του  μισό  βηματάκι  πιο  πέρα.  Σε  ένα  τρίτο   ίσως    του  μαθαίνεις  κάτι  που  δεν  ήξερε  και  γίνεσαι  η  αιτία  να  μάθει  ακόμα  περισσότερα, ίσως  περισσότερα  κι  από  σένα .  Κάπου  αντιπαρατίθεσαι  με  μια  ανακρίβεια, με  μια (κατά  τη  γνώμη  σου) βλακεία   και  ίσως  προστατεύσεις  κάποιον   από  το  να  χάψει  ένα  παραμύθι .  Κάπως  έτσι  «αλλάζεις  τον  κόσμο»  (αν  αυτό  είναι  που  ενδιαφέρει). Κάπως  έτσι  αλλάζει  ο  κόσμος  ακόμα  κι  αν  σου  είναι  απολύτως  αδιάφορο  και  κάνεις  ό,τι  κάνεις  μόνο   για  το  κέφι  σου.  Δεν  το  μαθαίνεις,  δεν  το  καταλαβαίνεις,  κανείς  δεν  μπορεί  να  το  μετρήσει,  αλλά  ο  κόσμος  αλλάζει,  ΚΑΙ  με  δικιά  σου  ευθύνη (ακόμα  κι  αν  δεν  το  επιδιώκεις). Και  δεν  έχει  και  καμμιά  σημασία  αν  το  90%  αυτών  που  σε  διαβάζουν  «βγαίνουν  από  τα  ρούχα  τους»  με  τις  απόψεις  σου. Γιατί  αν  ο   κάθε  Hades   που  θέλει  να  αλλάξει  τον κόσμο  είχε  μαζί  του  το  90%  ο κόσμος  θα  ήταν  διαφορετικός  και  …δεν  θα  χρειαζόταν   να  τον  αλλάξει.

Ισως  τα  παραπάνω  (εκτός  του  ότι  δεν  εξαντλούν  ένα  τεράστιο  θέμα) μοιάζουν  αφελώς  αισιόδοξα. Εγώ  τα  βλέπω  σαν  σκληρή  πραγματικότητα. Γιατί  σκληρή;  Γιατί  εκτός    από  τους  «καλούς»  (αυτούς  που ας  πούμε  αλλάζουν  τον  κόσμο  στη  κατεύθυνση  που  θέλουμε  κι  «εμείς»)  υπάρχουν  και  οι  άλλοι. Αυτοί  που λιγότερο ή  περισσότερο  επαγγελμτικά   κάνουν  μια  δουλειά,  αυτοί  που τους  ενδιαφέρει  η «κονόμα», το πολιτικό  τους  μέλλον,  οι  διασυνδέσεις  τους  και – «γιατι  να  το  κρύψωμεν  άλλωστε» –   αυτοί  που  έχουν  για  τον  κόσμο  διαφορετικά  όνειρα  από  τα  δικά  μας.

Από  τα   αμέσως  παραπάνω    μαντεύετε  την  άποψη  μου   ότι   το  διαδίκτυο  δεν  είναι   καθόλου   απαλλαγμένο   από  τις  παθογένειες  των  ΜΜΕ  (οι  συχνοί  αναγνώστες  ξέρουν  πόσο  τα  «εκτιμώ»).  Κοινώς   οι  bloggers      γράφουμε   ΚΑΙ και  απίστευτες   ανοησίες.

Γι  αυτό  να  έχετε  πάντοτε  την  «κρισάρα»  σας  έτοιμη και  όπως  έγραψε  ο Μιχάλης  Κατσαρός   (»  Η διαθήκη  μου»)

«….ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε…. «

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s