Πριν επτά χρόνια ακριβώς .

     Αποκλείεται   εκείνη  την  ημέρα  να  την  ξεχάσετε.  Ακόμα  κι  αν  είστε  μια  κυρία  που   δεν  ενδιαθερθήκατε  ποτέ   να  παρακολουθήσετε  πάνω  από  τρία  λεπτά  ποδόσφαιρο   ακόμα  κι  αν  είστε  κάποιος   που  πάντα   έβλεπε   κάπως  αφ ΄ υψηλού τους  εραστές  της  «στρογγυλής  θεάς».  Εκείνο  τ΄ απόγευμα  πριν  από  επτά  ακριβώς  χρόνια   κάποιος  σας  πήρε  από  το  χέρι  και  σας  πήγε  σε  μια  βεράντα,  σε  μια  πλατεία,  σε  μια  καφετέρια.  Και   ήμασταν  κι  εμείς  εκεί ,  οι  υπόλοιποι,  περίεργοι   τύποι , τρελλαμένοι ,  με  κασκόλ  με  σημαίες ,  με   ντουντούκες.  Κι  όταν  το  παιχνίδι  τελείωσε     δεν  μπορεί  να  μην    μας  θυμάστε    να  ουρλιάζουμε,  να  δακρύζουμε, ν΄ αγκαλιαζόμαστε. Κάπου  μπορεί  να  δακρύσατε  κι  εσείς.  Η Ελλάδα  ήταν  πρωταθλήτρια  Ευρώπης  στο  ποδόσφαιρο.

Ηταν  όμορφα.  Πολύ  όμορφα!  Αλλά  έστω  και  μετά  από  επτά  χρόνια   καλό  είναι  να  θυμόμαστε   πως  εκείνη  η  επιτυχία   δεν  ήταν  αποτέλεσμα  κάποιας  Εθνικής  προσπάθειας.  Μια  χούφτα  άνθρωποι   επιστρατεύσανε  το  ταλέντο  και  την  φαντασία   τους,  δούλεψαν  σκληρά  και  με  συνέπεια, ρίξανε  τα  ζάρια   και  φέρανε…  εξάρες.  Εμείς  το  απολαύσαμε,  πανηγυρίσαμε, τρελλαθήκαμε,  δακρύσαμε,  ξεσαλώσαμε      με  την  δικαιολογημένη  και  από  την  περίσταση  Ελληνική  υπερβολή,  αλλά – ας  είμαστε  είλικρινείς-  εκείνη  η  επιτυχία  δεν  ήταν  ….  δικιά  μας.

Αποκτήσαμε  τους  ήρωες  μας,  τους  βάλαμε  ψηλά  σε  ένα  βάθρο  (εν  μέρει  και  για  να  έχουμε  την  χαρά  της  αποκαθήλωσης  στη  συνέχεια), «γίναμε»  πρωταθλητές, αλλά  η  συμβολή   μας  στην  επιτυχία   ήταν  μάλλον  αμελητέα.

Γιατί  τα  λέω  όλα  αυτά;  Γιατί   αυτές  τις  μέρες   με  αφορμή  την  επέτειο   αυτής  της  πραγματικά  μεγάλης  επιτυχίας   ακούω  διάφορα  χαζά:    «Οταν  οι  Ελληνες  είμαστε  ενωμένοι…»,  «Οταν  οι  Ελληνες  αποφασίζουμε  να  δουλέψουμε…»   Το  ότι  «το  σηκώσαμε»   πριν  επτά  χρόνια   γίνεται    επίτευγμα  μιας  φαντασιακής    εθνικής  προσπάθειας,  επιβράβευση   δήθεν   των  δυνατοτήτων   της  Ελληνικότητας  μας. Κι   όταν   αναίτια  και  βλακωδώς   οικειοποιείσαι    σαν  Εθνος   την   τεράστια   επιτυχία  μιας  χούφτας    συμπολιτών  σου   το  πιθανότερο  είναι   ότι   για  τις  πραγματικά συλλογικές     Εθνικές    αποτυχίες    θα  αναζητήσεις    ελληνοπρεπώς  κάποιους  αποδιοπομπαίους  τράγους  για  να  τις  φορτώσεις.  Με  αποτέλεσμα   ποτέ  να  μην  λύνεις  το  πρόβλημα   γιατί  νομίζεις  ότι  το  πρόβλημα  είναι   οι   άλλοι.   Κάτι  τέτοιο  δεν  ζούμε  στις  μέρες  μας;

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , . Bookmark the permalink.

1 Response to Πριν επτά χρόνια ακριβώς .

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Συμπληρωματικά θα ανέφερα ότι ένα από τα ζητούμενα είναι η ατομική ευθύνη, κάτι δυσεύρετο στη χώρα μας όπου συνήθως φταίει για όλα «η άτιμος κενωνία».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s