A N A Λ Ε Κ Τ Α 28/6-8/7

Κάποια  από  τα  ενδιαφέροντα   κείμενα  που  διάβασα   τις  τελευταίες  μέρες   στο  διαδίκτυο  και   ίσως ….. δεν πέσατε  επάνω  τους.   Κάπου  μπορεί  να  συμφωνώ,  κάπου  όχι. Αν  θέλετε  το  συζητάμε….

Γ Αρχοντας : ΟΜΟΡΦΑ  ΚΑΙ  ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ»:  «….Σε κάθε περίπτωση, τα προβλήματα που παρουσιάζει η άμεση δημοκρατία όταν μιλάμε για κοινωνίες εκατομμυρίων ατόμων με περίπλοκα ζητήματα είναι ανυπέρβλητα. Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι ακριβώς ότι επιτρέπει, ακόμα περισσότερο απ’ ό,τι η καθ’ ημάς καθόλου ιδανική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, τη δυνατότητα οι όποιες ομάδες πίεσης να επιβάλλουν την ατζέντα τους…»  http://reason-gr.blogspot.com/2011/06/blog-post_7036.html

Ι.Κ Πρετεντέρης: «ΟΙ  ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ  ΤΗΣ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ»:   «….Την Αθήνα την κατέστρεψαν ομάδες διαδηλωτών ή όπως αλλιώς θέλετε να τους ονομάσετε. «Κουκουλοφόροι» με ή χωρίς κουκούλες, εξαγριωμένοι με βερμούδες και αντιασφυξιογόνες μάσκες, βάνδαλοι με βαριοπούλες, μολότοφ και χειρουργικές μάσκες για τα δακρυγόνα. ..»  http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=409255&h1=true

Γιώργος  Σιακαντάρης: «Η  ΚΟΙΝΩΝΙΑ  ΤΩΝ  ΛΥΚΩΝ» :   «…. Αυτός που θεωρεί πως το δικαίωμα της ελεύθερης εκλογής, της αλλαγής μέσω εκλογών των κυβερνώντων, αλλά και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης είναι ένα τυπικό δικαίωμα, είναι πολύ εύκολο να θεωρήσει ότι το δικαίωμα της διαφορετικής γνώμης του άλλου είναι επίσης τυπικό. Αυτό τον νομιμοποιεί να καταργήσει τη διαφορετική γνώμη, αφού είναι μόνο τυπική και όχι «ουσιαστική»….»    http://www.realpolitics.gr/index.php/archives/33824

Advertisements
This entry was posted in ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ. Bookmark the permalink.

3 Responses to A N A Λ Ε Κ Τ Α 28/6-8/7

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Είναι πολύ κουραστικό να λέει και να ξαναλέει κανείς τα αυτονόητα. Αντιγράφω εδώ με ελάχιστες αλλαγές μερικές θέσεις μου που είχα διατυπώσει πριν από ένα περίπου χρόνο, κατά τη διάρκεια μιας πολύ ευγενικής ομολογουμένως ανταλλαγής απόψεων με email. Ακούγεται λίγο σαν έκθεση ιδεών, είναι όμως προφανές ότι πολλά από τα άτομα που τόσο επιπόλαια απορρίπτουν το πολίτευμά μας, πάσχουν από οξύ πρόβλημα δημοκρατικής αγωγής που ανάγεται στα παιδικά τους χρόνια:

    1. Το Δημοκρατικό δικαίωμά μας για ψήφο, δεν μας το χάρισε κανείς. Το κέρδισαν οι Νεοέλληνες με αγώνες από την εποχή του Καλλέργη (τότε που στην Ευρώπη ήταν δυσεύρετο) και το κατάργησαν κατά καιρούς διάφοροι δικτάτορες, όπως το 1967 ο Παπαδόπουλος. Εγώ ψήφισα για πρώτη φορά το 1974 σε ηλικία 23 ετών, όχι γιατί δεν ήθελα πιο πριν αλλά γιατί δε μπορούσα. Μετά από αυτό δήλωσα ότι θα ψηφίζω όσο αναπνέω.

    2. Η δύναμη του πολίτη μέσω της ψήφου είναι τεράστια, αλλιώς δεν θα υπήρχαν τόσοι και τόσοι που θα ήθελαν να την καταργήσουν για το «καλό» μας.

    3. Πολλοί κατηγορούν τη Δημοκρατία γενικά και την Ελληνική ειδικά, γιατί δεν είναι όπως εκείνοι θα ήθελαν. Ξεχνούν ότι το περιεχόμενο της Δημοκρατίας το ορίζουμε όλοι μαζί, με βάση τις δυνατότητες και τις ελευθερίες που παρέχει το Σύνταγμα. Αν δεν ασκούμε τα δικαιώματά μας αυτά σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, αν δεν τα υπερασπιζόμαστε και δεν τα προωθούμε, δεν αψηφάμε τους κακούς πολιτικούς αλλά μόνο τον εαυτό μας.

    4. Όποιος αρνείται τη Δημοκρατία, αρνείται όχι μόνο τους πολιτικούς που είναι διεφθαρμένοι αλλά επίσης αρνείται σε μένα και σε κάθε πολίτη το στοιχειώδες δικαίωμα κριτικής στις απόψεις του. Περιορισμός των απόψεων του ενός, σημαίνει περιορισμός όλων.

    5. Κανείς δεν αναγκάζει κανένα να συμμετέχει σε συλλογικότητες όπως είναι οι οργανώσεις και τα κόμματα, είναι όμως ένα από τα δικαιώματά μας και το υπερασπιζόμαστε. Κι αν μας κοροϊδεύουν κάποιοι κομματάρχες, στο χέρι μας είναι να μάθουμε πώς να αποφεύγουμε την κοροϊδία.

    6. Σέβομαι τις απόψεις κάθε Έλληνα πολίτη, απλώς η διελκυστίνδα είναι μεταξύ της Δημοκρατίας από τη μια μεριά και του αυταρχισμού – ολοκληρωτισμού από την άλλη, οπότε ο καθένας πρέπει να ξέρει συνειδητά από ποια μεριά τραβάει το σχοινί.

    7. Τα προβλήματα της Δημοκρατίας λύνονται με περισσότερη και όχι με λιγότερη Δημοκρατία. Αντιμετωπίζονται με αγώνα ώστε οι θεσμοί εκπροσώπησης, συμμετοχής και κοινωνικού ελέγχου να μην υποβαθμίζονται αλλά να αποκτούν μεγαλύτερη αξία και περιεχόμενο, καθώς και με προσπάθεια ανάδειξης όχι των ανθρώπων που μας υπόσχονται χάρες και εξυπηρετήσεις ή μας τάζουν εύκολες αλλά ανεδαφικές λύσεις αλλά αυτών που έχουν δείξει έμπρακτα ότι τιμούν το ρόλο και τη θέση τους και δεν φοβούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

    8. Οποιοδήποτε πολίτευμα ή καθεστώς χωρίς Δημοκρατία και δημοκρατικά δικαιώματα, είναι εχθρός του πολίτη.

    9. Αν μια συλλογικότητα αγωνίζεται να καταργήσει τη Δημοκρατία, η Δημοκρατία έχει το δικαίωμα της αυτοάμυνας.

    10. Ο αγώνας για τη Δημοκρατία, δεν τελειώνει ποτέ.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Φίλε Νίκο αυτά που θεωρείς αυτονόητα ….. στην Ελλάδα απλώς δεν είναι ! Κι επειδή δεν είναι , χρειάζεται να τα υπερασπιζόμαστε σε καθημερινή βάση. Μερικές φορές είναι – όπως πολύ σωστά παρατηρείς – κουραστικό , αλλά τι να γίνει…..; Πολύ περισσότερο κουραστικό είναι να τρώμε στη μάπα τόσο άμεση όσο και έμμεση αντιδημοκρατική προπαγάνδα είτε από εραστές ποικιλόχρωμων αυταρχισμών είτε από διάφορους … χρήσιμους ηλίθιους.

  3. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί εχθροί της Δημοκρατίας, το χειρότερο όμως είναι ότι υπάρχουν και εχθροί της κοινωνίας. Αντιγράφω από ένα φιλο-ΚΚΕ blog (αφού σου αρέσουν οι παραπομπές!). Σε αγκύλες τα σχόλιά μου:

    Από την πολιτική απόφαση του 18ου Συνεδρίου [του ΚΚΕ]:

    H εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας δεν έχουν κανένα συμφέρον από «λύσεις» που βοηθούν το σύστημα να βγει από την κρίση του [ας καταρρεύσουμε δηλαδή τελείως]. Tο ταξικό εργατικό κίνημα [δηλαδή το ΠΑΜΕ με την καθοδήγηση του ΚΚΕ] πρέπει να αποκαλύψει, να απορρίψει και να εναντιωθεί στις σκόπιμα παραπλανητικές απόψεις περί «κοινού προβλήματος» «από κοινού αντιμετώπισης», «ρύθμισης», «εξυγίανσης», «εξανθρωπισμού» του καπιταλισμού, που «δαιμονοποιούν» το φιλελευθερισμό, μόνο και μόνο για να σώσουν τον καπιταλισμό [ας μείνουν δηλαδή κλειστές οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι άνεργοι, προκειμένου να έλθει ο σοσιαλισμός].

    Φοβερή ανάλυση, για όσους είχαν απορίες σχετικά με το πού πάει το πράγμα. Ας γίνουμε λοιπόν νεάντερταλ προκειμένου να έλθει η επανάσταση, να αναλάβει την εξουσία η ιντελλιγκέντσια του κόμματος της εργατικής τάξης και να υλοποιήσει ένα καθεστώς που μετά από λίγες δεκαετίες θα ακολουθήσει έναν από τους τρεις δυνατούς δρόμους:
    1. Θα καταρρεύσει (βλ ΕΣΣΔ, Αν. Γερμανία, Ουγγαρία, Αλβανία κλπ) με ενδεχόμενο εμφύλιο πόλεμο (Γιουγκοσλαβία, Γεωργία, Τσετσενία).
    2. Θα μετατραπεί σε μαυσωλείο με πολίτες που λιμοκτονούν (Β. Κορέα, Κούβα).
    3. Θα αναπτύξει οικονομία της αγοράς, χωρίς δημοκρατικούς θεσμούς (Κίνα, Βιετνάμ).
    Δεν γνωρίζω τι IQ έχουν οι άνθρωποι αυτοί, μπορείτε όμως να τους χαρείτε στο http://mygranma.wordpress.com/newswire/. Συνηθίζουν μάλιστα να διαφωνούν μεταξύ τους, όπως οι θεολόγοι του μεσαίωνα που δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σχετικά με το πόσοι άγγελοι χωράνε στο κεφάλι μιας καρφίτσας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s