Ανάρτηση «μίσους» (κατά το «γιορτές μίσους»)

«Ευτυχώς  ηττηθήκαμε  σύντροφοι» Αυτόν  τον  εύγλωττο  τίτλο  έδωσε  στο  βιβλίο του  που  αναφερόταν  στον  Εμφύλιο  και  που  κυκλοφόρησε  το  1988  ο  Τάκης  Λαζαρίδης. Στο  ίδιο  εδώλιο  με  το  Νικο  Μπελογιάννη   το  1952   καταδικάσθηκε  σε  θάνατο, λόγω  του  νεαρού  της  ηλικίας  του  η  ποινή  του  μετατράπηκε  αργότερα  σε  ισόβια  και τελικά  αποφυλακίσθηκε  το  1966.

Γιατί  το  θυμήθηκα  σήμερα?  Γιατί  σαν  σήμερα  πριν  62  χρόνια  τελείωνε  ο  Εμφύλιος. Ένας  εμφύλιος  που  στοίχισε  χιλιάδες  ζωές   (περισσότερες  από  όσες  το   η  σύγκρουση  με  Γερμανούς, Ιταλούς  και  η  κατοχή  μαζί) και  κράτησε  τον  τόπο σε  οικονομική  και  κοινωνική  καθυστέρηση  για  χρόνια(βλέπετε, όταν  η  Ευρώπη  γιάτρευε  τις  πληγές  της  εμείς  ανοίγαμε  κι  άλλες).  Ενας  εμφύλιος  ανάμεσα  σε  αυτούς  που  επιθυμούσαν  να    επιβάλουν  στον  τόπο  βίαια   το     ανελεύθερο , ολοκληρωτικό  καθεστώς  που  επιβλήθηκε  στις  Ανατολικοευρωπαικές  χώρες    μετά  το  τέλος  του Β΄ Παγκοσμίου  Πολέμου και στους  «άλλους» που  επέλεξαν  να  υπερασπισθούν  τη  νομιμότητα,  τη  δημοκρατία  , την  ελευθερία  και  την  αξιοπρέπεια  τους. 

«Οι  σύντροφοι»  λοιπόν  ευτυχώς  (    ευτυχώς ακόμα  και  για  τους  σημερινούς  θαυμαστές  τους)  ηττήθηκαν. Μόνο  που  για  να  ηττηθούν  »οι  σύντροφοι»  εκτός  από  τις  δικές  τους  ζωές ,  το  δικό  τους  αίμα  και  τα  δικά  τους  δάκρυα  χρειάσθηκε   να  θυσιάσουν  τις  ζωές  τους  και  να  χύσουν  το  αίμα  τους  και  «οι  άλλοι». Αυτοί  που  στάθηκαν  απέναντι  τους    και  που  αν  και  νικητές,  αν  και  δικαιωμένοι,  ξεχνιούνται  ακόμα  και  μια  μέρα  σαν  τη  σημερινή.   Κάθε  αναφορά  σε  αυτούς  τις  τελευταίες  δεκαετίες  θεωρείται  σαν  «αντικομμουνισμός»   (σιγά  δηλαδή  την  κατηγορία),  απόδειξη  ακροδεξιών  πεποιθήσεων  ή   τουλάχιστον  μη  πολιτικώς  ορθή  συμπεριφορά.   Το  πολιτικώς  ορθόν  βλέπετε  είναι  να  μην  θυμόμαστε  τα  παλιά (εφ΄ όσον  δεν  βολεύουν  την  Αριστερά),  να  προσποιούμαστε  ότι  δεν  υπήρξαν  ποτέ  και  ότι  δεν   παίζουν  κανένα  ρόλο  για  το  μέλλον  μας. Η  λήθη.  Ακόμα  καλύτερα  η  μονομερής   λήθη.  «Αφήστε  τους » συντρόφους»  μόνους  τους  να  διαφημίζουν  τους  αγώνες,  τις θυσίες  τους,  τα  ανεκπλήρωτα  οράματα   τους  και    να  μιλάνε  για  τα  λάθη   που  έγιναν  και  δεν  μπόρεσαν  να  νικήσουν. Εσείς  που  είστε  «απέναντι»  δείξτε  ανωτερότητα  για  να  μην  κακοχαρακτηρισθείτε!»   Δεν  ξέρω…… Αλλά  μια  φ0ρά  το  χρόνο  ας  κάνουμε   μια  εξαίρεση.  Την  χρωστάμε   μαζί  με  ένα  μεγάλο  «ευχαριστώ»  σ΄ όλους  αυτούς  που  φρόντισαν  να  ηττηθούν  οι …. «σύντροφοι». Και  μεταξύ  μας  ένα  μεγάλο  «ευχαριστώ»    τους  χρωστάνε  και  οι  σημερινοί  αριστεροί .  Οι  «απέναντι»   αποδείχθηκε  ότι   εξασφάλισαν  την  αξιοπρέπεια  και  την  ελευθερία  όλων  μας.

Γιατί  το  καθεστώς  που  προσπάθησαν  με  αίμα  να  επιβάλουν  «οι  σύντροφοι»   εκτός  από  αντιδημοκρατικό  και  ανελεύθερο  αποδείχθηκε  τραγικά  αποτυχημένο  και  κατέρρευσε  αφήνοντας  πίσω  του  συντρίμμια  έχοντας  όμως  προηγουμένως  προλάβει  να  θυσιάσει    στον  βωμό    του  «υπαρκτού»-  όπου  επιβλήθηκε-  δυο  ολόκληρες  γενιές. Εμείς  την  γλιτώσαμε.  Σαν  σήμερα πριν  62  χρόνια…..ευτυχώς -και  για  σας-  ηττηθήκατε, σύντροφοι!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010


Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ανάρτηση «μίσους» (κατά το «γιορτές μίσους»)

  1. Ο/Η "ΣΑΛΩΝΙΤΗΣ" λέει:

    Αλοίμονο στους νικητές! Μόνο με τη φράση αυτή μπορεί κανείς να περιγράψει αυτό που έγινε στη χώρα μας, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, περίοδο κατά την οποία οι «νικητές» έδειξαν να διακατέχονται από ένα πλέγμα ενοχής απέναντι στους στρατιωτικά ηττημένους, πλέγμα το οποίο έγινε περίεργα πιο έντονο ακόμα και όταν, το ΄90 η ιδεολογία της ανελευθερίας και του τρόμου,ηττήθηκε και ιδεολογικά, οικονομικά και κοινωνικά και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος!
    Το σύμλεγμα αυτό, μεταξύ άλλων, συνετέλεσε να λειτουργεί η χώρα οργανωτικά και οικονομικά ακόμα και μέχρι τώρα, κάτω απο τριτοκοσμικές συνθήκες, γιατί αυτή η «ηττημένη» αριστερά βρίσκει πάντα τρόπους μέσα στο φοβικό και άτολμο πολιτικό σύστημα, να περνάει τα οπισθοδρομικά, ξεπερασμένα και ανιστόρητα συστήματα διακυβέρνησης!
    Είναι τραγικό το γεγονός ότι και γι αυτόν τον τελευταίο νόμο για την παιδεία περιμένουμε τις φθινοπωπορινές αντιδράσεις της «αριστεράς», για να δούμε … αν θα εφαρμοστεί!
    ¨Ουέ τοις νικηταίς»!

  2. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Επιτρέψτε μου να σχολιάσω το ότι δεν κέρδισαν πάντως οι ηττημένοι αλλά κάποιοι άλλοι νικητές. Αντί πολλών ο Μαραντζίδης τα τοποθετεί πολύ καλά τα πράγματα: http://mesaellada.wordpress.com/2010/09/11/h-%C2%AB%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%84%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD%C2%BB/

  3. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Η λύση είναι μία και απλούστατη, να οργανωθεί και να καθιερωθεί εκδήλωση μνήμης όλων των πεσόντων από κάθε παράταξη, με καταδίκη της μετατροπής των πολιτικών αντιπαραθέσεων σε ένοπλες. Αντέχουμε ως κοινωνία κάτι τέτοιο ή απλώς ονειρεύομαι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s