Οι 151, οι 180 και οι συναινέσεις.

Μεγάλος  θόρυβος  σε blogs,  κανάλια  και  εφημερίδες  για  το  αν  αυτό  το  κατασκεύασμα   που  θα  έρθει  στη  Βουλή  (αν  έρθει)   και  θα  αφορά  τις  αποφάσεις  της  ΕΕ    για  την  αντιμετώπισης  της  οικονομικής  κρίσης  μας  πρέπει  να  ψηφισθεί  από  151  ή    180  βουλευτές.

Κατ΄ αρχήν  όπως  έχω  ξαναγράψει   το  αν  χρειάζονται  151  ή  180   δεν  είναι  θέμα  του Παπανδρέου,  του Σαμαρά, του  Παπούλια  ή  οποιουδήποτε  άλλου  ούτε  είναι  συνάρτηση  της  όντως  μεγάλης  κρισιμότητας  της  κατάστασης. Για  το  θέμα  αυτό  έχει » αποφασίσει»  το  Σύνταγμα. Και  το  Σύνταγμα  λέει  151.

» ΑΡΘΡΟ  28 …2. Για  ννα  εξυπηρετηθεί  σπουδαίο  εθνικό  συμφέρον  και  να  προαχθεί  η  συνεργασία  με  άλλα  κράτη  μπορεί  να  ανγνωρισθούν  με  συνθήκη  ή  συμφωνία  σε  όργανα  διεθνών  οργανισμών  αρμοδιότητες που  προβλέπονται  από  το Σύνταγμα. Για  την  ψήφιση  νόμου  που  κυρώνει  αυτή  τη  συνθήκη  ή  συμφωνία  απαιτείται πλειοψηφία  των  3/5  του  όλου  αριθμού  των  βουλευτών.

3 Η  Ελλάδα  προβαίνει  ελεύθερα  με  νίμο  που  ψηφίζεται  από  την  απόλυτη  πλειοψηφία  του  όλου  αριθμού  των  βουλευτών  σε  περιορισμούς  ως  προς  την  άσκηση  της  εθνικής  κυριαρχίας,  εφ΄ όσον  αυτό  υπαγορεύεται    από  σπουδαίο  εθνικό  συμφγέρον,  δεν  θίγει  τα  δικαιώματα  του  ανθρώπου  και  τις  βάσεις  του  δημοκρατικού πολιτεύματος  και  γίνεται με  βάση  ις  αρχές  της  ισότητας  και  με  τον  όρο  της  αμοιβαιότητας.

( Ερμηνευτική  δήλωση:  Το  άρθρο  28  αποτελεί  θεμέλιο  για  την  συμμετοχή  της  χώρας  στις  διαδικασίες  της  ευρωπαϊκής  ολοκλήρωσης) «

Θέμα  επομένως  για  180  δεν  υπάρχει.  Ακόμα  και ο κ  Βενιζέλος     ξεκαθάρισε   ότι  δεν  πρόκειται  για     «νομική  αναγκαιότητα»  , αλλά  για  κάποιου  είδους  ηθική  υποχρέωση.  Επομένως  άλλο  θέμα  αν  το  Συνταγμα  επιτάσσει  την  υπερψήφιση   του  νόμου  που  ΘΑ έρθει  στη  Βουλή  από  180  βουλευτές  και  άλλο   το  αν  ΘΑ  ΗΤΑΝ  ΚΑΛΟ  ο  συγκεκριμένος  νόμος  να  υπερψηφισθεί  από  μια  ευρύτερη  των  151  πλειοψηφία.

Η θεωρία  ότι ο νόμος  ΠΡΕΠΕΙ  να  ψηφιστεί  από  180   διακινείται   από   κάποιους  αδιάβαστους  μάλλον  βουλευτές  του  ΠΑΣΟΚ  που  ούτως  ή  άλλως  ανήκουν  σ΄ ενα  χώρο  που  αρέσκεται   σε » ελαστικές»  ερμηνείες  του  Συντάγματος  (θυμίζω  ότι  κατά  το  ΠΑΣΟΚ   γαλάζια  και  άσπρα  ψηφοδέλτια  είναι  ομοιόμορφα),   την  (συνήθως  προσεκτική)  κ Μπακογιάννη  και  τον κ.  Καρατζαφέρη.

Ο  λόγος  προφανής:  το  «στρίμωγμα»  της  ΝΔ.  Εφ΄ όσον  ο  νόμος  έρθει  στην Βουλή  για  ψήφιση  από  τα 3/5     1.Εάν   υπερψηφίσει   θα  εμφανισθεί  προσχωρούσα  στην  άποψη  ΠΑΣΟΚ   και  θα  εγκαλείται  γιατί  μέχρι  τώρα   έκανε  δήθεν  δύσκολη  τη  ζωή  της  κυβέρνησης  και – ακόμα  πιο  δήθεν –  δύσκολή  την  πορεία  της  χώρας  2.Εαν  καταψηφίσει    θα   συνεχίσει  να  κατηγορείται   για  εξαλλοσύνη, ανευθυνότητα, λαϊκισμό  κλπ  και  σε  περίπτωση  που ο  νόμος  δεν  περάσει   θα  της  φορτωθούν  οι  όποιες  δυσάρεστες   συνέπειες.                      Βέβαια  το  κομματικό  κέρδος  θα  είναι  ακόμα  μεγαλύτερο  αν  σ΄ αυτή  την  διαδικασία  υπάρξει  διαφοροποίηση  προς  την  μια  ή  την  άλλη  πλευρά   κάποιων  γαλάζιων  βουλευτών.

Οσο  για  το  αν  θα  ήταν  καλό  να  υπάρξουν  ευρύτερες  συναινέσεις   και  ο  νόμος  που  θα  έρθει    στη  Βουλή   να  ψηφιστεί  από  μια  ευρύτερη  πλειοψηφία  να  επισημάνω   ότι:

1. Οι  συναινέσεις  είναι  γενικά  καλό  πράγμα.  Αρκεί  να  βασίζονται  στην  ειλικρίνεια  και  στην  πραγματική  κοινότητα  απόψεων

2. Οι  συναινέσεις  είναι  ανήθικες  όταν  προκύπτουν  ως  προϊόν  εκβιασμού,  κι  αν  προκύψουν   έτσι   είναι   βραχύβιες  και  άνευ  αποτελέσματος

3. Οι  συναινέσεις  δεν  είναι  απαραίτητο  να  εκφράζονται  ούτε   μέσα  από  μια  συγκυβέρνηση  ούτε  από   μια  μόνιμη, «τυφλή»  και   «βροντερή»  υπερψήφιση   των  οποιωνδήποτε  μέτρων.

4. Οι  συναινέσεις     είναι  πιο  σημαντικό  να  υπάρχουν   μεταξύ   των  βουλευτών  και  υπουργών  της    κυβέρνησης.   Αυτά  τα   «ψηφίζω  για  τελευταία  φορά», «»αν  ήμασταν   ελεύθεροι  θα  καταψηφίζαμε  πέντε  άρθρα»,  » εκβιαζόμαστε»  κλπ   μόνο έκφραση  συναίνεσης  δεν  αποτελούν. Κι  αυτές  οι  στάσεις   είναι  που  αποτελούν μόνιμη  τροχοπέδη  στις  προσπάθειες  της  χώρας (την  οποία  δεν  την  κυβερνά  ούτε  ο Σαμαράς, ούτε  η  Παπαρήγα,  ούτε  ο Τσίπρας ).

5. Οι   συναινέσεις    είναι  δύσκολο  να  υπάρξουν   αν  καθίστανται  αναγκαίες,  επειδή   αυτός  που  τις  ζητάει   έχει  δημιουργήσει  με  αποκλειστικά  δική  του  ευθύνη   και  παρά  τις  προειδοποιήσεις   καταστάσεις  μη  αναστρέψιμες. Σ΄ αυτή  την  περίπτωση » λούζεται»  τις  συνέπειες  μόνος  του  αφού   έτσι  κι  αλλιώς  η  συναίνεση  του  άλλου  δεν  έχει  να  προσφέρει  τίποτα.

6. Οι  συναινέσεις  δίδονται  ή  δεν  δίδονται  επί  «συγκεκριμένου». Στην  περίπτωση  μας  το  «συγκεκριμένο»  δεν  εχει προκύψει,  είναι  αμφίβολο  αν  θα  προκύψει  και    ακόμα  πιο  αμφίβολο    αν  θα  είναι  όντως …συγκεκριμένο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

 

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s