Habemus papam! Λουκάς Παπαδήμος (επιτέλους)

   Μια  οιουδήποτε  είδους  συνεργασία  μεταξύ  ΠΑΣΟΚ -ΝΔ  και  ιδίως  υπό  τις  σημερινές  εξαιρετικά  δύσκολες  και  πρωτόγνωρες  συνθήκες  κατά  την άποψη  μου  δεν  ήταν  δυνατόν  να  «κλείσει»  σε  1-2  μέρες .  «Εκλεισε»  σε  πέντε. Κομμάτια  να  γίνει!  Και  όλο  αυτό  το  διάστημα    χάρη  στα  ακριβά  μας  ΜΜΕ  δεχτήκαμε  ένα  καταιγισμό  ονομάτων,  φημών, σεναρίων ,  εικασιών , πληροφοριών («από  καλά  πληροφορημένες  πηγές»  φυσικά),  υποθέσεων,  συμπερασμάτων ,  διαψεύσεων,  σχολίων, διαρροών, αλληλοαναιρούμενων  τοποθετήσεων, υπεκφυγών,   και  φυσικά  δηλώσεων   που  θεωρούσαν  υποχρέωση  τους    να  περιλαμβάνουν  και  μια  ατάκα    μπας  και  μείνει  τίποτα  στο  κεφάλι του δύστυχου   τηλεθεατή/ ακροατή. Η  εικόνα  που  καλλιεργήθηκε   ήταν  εικόνα …. μπάχαλου. Δεν  ξέρω  αν  η  εικόνα  ανταποκρινόταν    στην  πραγματικότητα, (η  προσωπική  μου  δυσανεξία    στους  δημοσιογράφους  με  κάνει  να  πιστεύω  ότι  το 80%  των  σεναρίων, πληροφοριών   ήταν  «μούφα») ,  αλλά   λόγω  της  δυσκολίας  του  εγχειρήματος   επιμένω  πως  ακόμα  και  το  μπάχαλο…  δικαιολογείται.

Αυτό  που  δεν  δικαιολογείται  είναι  η  αισιοδοξία. Οχι  για  την  συγκρότηση  της  κυβέρνησης ,  γιατί  σήμερα  καταλήξαμε   σε  κάποιον  πρωθυπουργό,  σήμερα  -αύριο    θα  καταλήξουμε    και  σε  κάποιους  υπουργούς  και  το  πανηγύρι  θα  τελειώσει.  Η απαισιοδοξία  αφορά    το  μέλλον  της  και  την  αποτελεσματικότητα  της.  Κυρίως  γιατί   οι  συμμέτοχοι  στο  εγχείρημα και  αυτοί, οι  οποίοι κυρίως  πίεσαν   για  να  επιχειρηθεί  (οι  Ευρωπαίοι)   περιμένουν  από  αυτό  εντελώς  διαφορετικά  πράγματα.

Το  ΠΑΣΟΚ   κατ΄ αρχήν  είναι  εξαιρετικά  ευτυχές   αφού   θα  μπορεί  πλέον να  μοιράζεται  τις  ευθύνες, τις  δυσκολίες    και  τις   ενδεχόμενες  αποτυχίες   της  νέας  κυβέρνησης    με  τη  Νέα  Δημοκρατία,   την  οποία  συν  τοις  άλλοις  θα  μπορεί  να  κατηγορεί  (αβάσιμα,   αλλά  δεν  έχει  σημασία)  ότι  αν  συναινούσε  νωρίτερα τα  πράγματα  δεν  θα  είχαν  φτάσει  σε αυτό  το  σημείο.

Η   ΝΔ   δυστυχής   που  σύρθηκε  σε  μία   συγκυβέρνηση  –  ούτε  την  λέξη  δεν  θέλει  να  ακούει-  ελπίζει   ότι  με   μια  όσο  το  δυνατόν πιο  περιορισμένη  συμμετοχή  στην  κυβέρνηση  και  αφήνοντας  περιθώρια  δράσης  στο  ΠΑΣΟΚ  («Βάλτε  πρωθυπουργό  όποιον  θέλετε!»)  θα  γλιτώσει  την  φθορά  που  συνεπάγεται  η   συμμετοχή   σε  ένα  κυβερνητικό  σχήμα .  Για  να  μην  την  αδικήσουμε  θα  πρέπει  να  επισημάνουμε   πως  η  σκληρή  πραγματικότητα  λέει  ότι  το  ΠΑΣΟΚ   έχει  153  βουλευτές    και  η ίδια  σχεδόν  τους  μισούς. Επομένως  η  δυνατότητα  της  να  περάσει  προτάσεις  της, μέτρα,  πρακτικές   μάλλον  τείνει  προς  το  μηδέν.

Και  οι  Ευρωπαίοι;  Οι   Ευρωπαίοι  εταίροι   μας    απλώς «πλανώνται  πλάνην  οικτράν».  Αυτοί    περιμένουν  μια  κυβέρνηση    συνεργασίας    που  εστω  και  υπό  την  πίεση  της  ανάγκης    με  πανίσχυρη  κοινοβουλευτική  πλειοψηφία   θα   νομοθετεί   μέτρα ,  θα  τα  εφαρμόζει  και    θα  τα  υπερασπίζεται.  Κοινώς  θα  κυβερνά  και  μάλιστα  αποτελεσματικά. Υπάρχει  περίπτωση  να  δούμε  κάτι  τέτοιο. Φοβάμαι  πως   όχι!

Αυτό  που  πιθανώτατα  θα    ζήσουμε   θα     είναι  μια  εξαιρετικά  μακρά  προεκλογική  περίοδος  εν  μέσω  κρίσης  με  τα  δυο  κυβερνητικά  κόμματα  να  προσπαθούν  να  κερδίσουν  πόντους  το  ένα  σε  βάρος   του  άλλου    και  να  γίνονται  και  τα  δυο      εύκολος  στόχος  των  εκτός  κυβέρνησης  κομμάτων.

Βεβαίως  και  θα  δούμε  κοινωνικές  εντάσεις.  Η  Αριστερά   στο  «καλύτερο»  της.  Από  τη  μια   μεριά   η    «αστική  τάξη»  και  από  την  άλλη    εκείνη.  Μόνη    εκείνη «αγνή» ,  «ευαίσθητη», «συμπονετική»   και  σίγουρα  μαχητική    θα  δώσει  το  show  της . Παρέα  με    τον  Φωτόπουλο    (που  ήδη  μιλάει  για  πόλεμο),  χέρι-χέρι  με  συντεχνίες  και  ιδιοτελείς    εργατοπατέρες  (εντελώς  διαφορετικό  πράγμα  από  τους  συνδικαλιστές)  θα  δώσει  τις  μάχες  της   υπό  τις  ευνοίκότερς  γι  αυτήν  συνθήκες  εδώ και πολλά-πολλά  χρόνια.

Μια  άλλη  σοβαρή  πιθανότητα     είναι  να    δούμε   πολλές  διαφοροποιήσεις  βουλευτών.   Με  την  ασφάλεια  που  παρέχει  η  βεβαιότητα   ότι   μία  -πέντε- δέκα – τριάντα  αρνητικές  ψήφοι  ούτε  την  κυβέρνηση  ρίχνουν,  ούτε    την  ψήφιση  του  όποιου  νομοσχεδίου  ματαιώνουν,   ούτε  δημιουργούν  πραγματικό  κίδυνο  διαγραφής  (ποιος  διαγράφει  οκτώ    βουλευτές  μαζεμένους     και  ποιος  φοβάται  μια  διαγραφή   τρεις  μήνες  πριν  από  εκλογές  που  θα  διαμορφώσουν  ένα  εντελώς  διαφορετικό πολιτικό    σκηνικό;) κάποιοι   θα  αισθανθούν  απελευθερωμένοι   να  πουν  και  να  κάνουν   αυτά  που πάντα  ήθελαν   και  τους  τα  απαγόρευε  η  σιδηρά  κομματική  πειθαρχία.

Και  βέβαια  μην  έχετε  αμφιβολίες  ότι  αυτή  η  άνεση  των  διαφοροποιήσεων   θα  οδηγήσει  και  σε  συγκλίσεις   που  αν   και  μάλλον   δεν    θα  μορφοποιηθούν  στις  αμέσως  επόμενες  εκλογές  θα  είναι  μια  καλή  αρχή  για  αναδιάταξη  των  πολιτικών    δυνάμεων  με  βάση  ένα  άξονα    διαφορετικό    και  σίγουρα  πιο  περίπλοκο  απο  τον    ξεπερασμέμο  άξονα  «Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά».

Με  αυτές  χοντρικά  τις  προοπτικές    τι     ελπίδες    έχει  ο κ Παπαδήμος  που  βέβαια  έχει  να  αντιμετωπίσει  και  μια  πρωτόγνωρη  οικονομική  κρίση;  Θεωρητικά  είναι  το  είδος  του  ανθρώπου       που  αναζητούσε       ένα  μεγάλο  μέρος  της Ελληνικής  κοινωνίας.    Ερχεται    από  ένα  «άλλο  κόσμο»  από  αυτόν  των  περισσοτέρων  πολιτικών  μας.   Ακαδημαίκός,   τεχνοκράτης, μετρημένος,  χωρίς  κομματικές  εξαρτήσεις,  με  γνώσεις,  τεράστια  εμπειρία,  εξαιρετικές  διασυνδέσεις  στην  Ευρώπη  και  που  απ΄ ότι  φαίνεται (και  μάλιστα  διαχρονικά;)    δεν  αναζητούσε  «καρέκλα».  Θεωρητικά  (το  επαναλαμβάνω   και  το  τονίζω)   οι  Ελληνες  πολίτες  στην  πλειοψηφία  τους   κουρασμένοι,  απογοητευμένοι  και  φοβισμένοι    είναι  μαζί  του,  έστω  και  σιωπηρά.  Ο κ Παπαδήμος  θα  χρειασθεί  όμως  κάτι  παραπάνω   από  την  σιωπή   τους. Και  βέβαια  πολλή -πολλή  τύχη.

Καλή  του  και  καλή  μας  επιτυχία!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Habemus papam! Λουκάς Παπαδήμος (επιτέλους)

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Γιατί δέχθηκε ο Παπαδήμος τη πρωθυπουργια;
    Είναι έξυπνος, καταξιωμένος διεθνώς, δεν έχει εξαρτήσει τη σταδιοδρομία του με την πολιτική, γνωρίζει πολύ καλά το χάλι μας και το διεθνές μπάχαλο. Γιατί τη δέχτηκε;
    Κάτι πρέπει να ξέρει, που δεν το ξέρουμε εμείς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι αποφάσισε να αυτοκτονήσει, ούτε είμαι τόσο διεστραμμένος για να φανταστώ ότι ήρθε για να προστατεύσει τις τράπεζες και τα κέρδη των κερδοσκόπων. Αυτά σκέφτομαι για να ελπίζω.
    Καλή του και καλή μας επιτυχία!

  2. Ο/Η taxidriver λέει:

    Μπράβο φίλε μου,είσαι μια όαση στη blogoσφαιρα

  3. Ο/Η νίκος Π λέει:

    Καλά κάνεις και ελπίζεις ω Βαφέα, κι εγώ το ίδιο κουσούρι έχω (ο Φιρίκης νομίζω ότι είναι πιο προσγειωμένος). Πρόσεξες όμως ότι κανείς μας δεν τολμά να χρησιμοποιήσει τους χαρακτηρισμούς «πατριώτης», «πατριωτικός» και άλλα συναφή; Μήπως πρέπει να πάψουμε να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας και να τις επανεντάξουμε στο λεξιλόγιό μας;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s