Οι σκληρές αλήθειες του κ Μάνου.

Για  τη  σημερινή  ανάρτηση   πήρα   αφορμή   απο κάποια  αποσπάσματα  της  συνέντευξης   του Στεφανου  Μάνου,  ενός  ανθρώπου  που  δεν  αγαπήθηκε  ιδιαίτερα    από  τους  εκλογείς  (ιδιαίτερα  όταν  άρχισε  την  μοναχική  πορεία  του)  αλλά  που  ανεξάρτητα  με  το  βαθμό  συμφωνίας  με  τις  απόψεις  του  κανείς  δεν  μπορεί  να  αμφισβητήσει   πως  ποτέ  δεν  «χαϊδεψε  αυτιά»   και  (δυστυχώς  για  μας)  επιβεβαιώθηκε  σε  πολλές  δυσάρεστες  προβλέψεις  του. (Η  συνέντεξη  ολόκληρη  στοhttp://www.newsplus.gr/ellada/politiki/St_Manos_sti_Newsplus:_Logiki_ton_ilithion_kai_ton_symferonton_piso_apo_tin_symmaxia_tis_draxmis/?n=67178

   

Μάνος... (και μόνος;)

«…Οι περισσότεροι άξιοι άνθρωποι που θα ήθελα κι εγώ να δω να ασχολούνται με την πολιτική, όλο λένε, λένε και συμβουλεύουν για να γίνουν πράγματα, αρκεί να μην είναι αυτοί μέσα, να βρεθεί να τα κάνει κάποιος άλλος. Αυτός όμως ο «κάποιος άλλος» δεν υπάρχει….  Ο κόσμος όντως θέλει αυτό που είπατε –τις ευρύτερες συμμαχίες-, αλλά μόλις του το δώσεις θα πει «δεν είναι αυτό, είναι κάτι άλλο». Και κυρίως, εγώ αυτό που κάνω τώρα είναι, ότι θα ήθελα να δω καινούριους ανθρώπους που να πουν ότι «θέλω να συμμετάσχω στην προσπάθεια». Αυτό προσπαθώ, να φέρω νέους ανθρώπους. Με την Δράση π.χ. στις Ευρωεκλογές, παρουσιάσαμε ένα ψηφοδέλτιο, μοναδικό από πλευράς ποιότητας ανθρώπων. Και τι έγινε; Όλοι αυτοί που λένε «θέλουμε κάτι τέτοιο», όταν τους το έδειξες, αδιαφόρησαν…… Αυτό που χαρακτηριστικά μου λένε πολλοί, είναι ότι έφταιξε το ότι δεν έδωσα στον κόσμο αυτό που ήθελε. Όμως εάν ήθελα να δώσω στον κόσμο αυτό που ήθελε, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι. Εγώ λέω ότι ο τόπος με χρειάζεται όπως είμαι, όχι όπως θα ήθελε ο τόπος να είμαι. Λέω κάτι γιατί αυτό είναι το οποίο πιστεύω ότι πρέπει να γίνει -και δεν ήθελα ποτέ να λέω κάτι, χωρίς να μπορώ να το κάνω.»

Εχουμε  συνηθίσει  το  τελευταίο  διάστημα  σε κριτική , καταγγελίες ,  κραυγές, αναθέματα,  συνολική  απαξίωση.   Τα  πάντα  γύρω  μας  «είναι  στραβά». Οι  πολιτικοί, οι  θεσμοί, οι  νόμοι,  η  φορολογία, τα  σχολεία η  δικαιοσύνη  και  φυσικά  ο  … απέναντι. Φορείς  αυτής  της  οργισμένης  αυτής  κριτικής   δεν  είναι  μόνο  κάποιοι  τυχαίοι  αγανακτισμένοι  ή  «αγανακτισμένοι»,  δεν  είναι  μόνο  δημοσιογράφοι  (που  στο  κάτω-κάτω  το  ψωμάκι  τους  προσπαθούν  να  βγάλουν),  δεν  είναι  μόνο  άνθρωποι  καθ΄ όλα  εντάξει  που  είδαν  τη  ζωή  τους  μέσα  σε  δυο χρόνια  να  γκρεμίζαται,  δεν  είναι   μόνο  γραφικοί,  επαγγελματίες  της  άρνησης,  άνθρωποι  με  μια  στρεβλή  αντίληψη  της  πραγματικότητας,παντογνώστες  18άρηδες  (πότε  πρόλαβαν  να  αγανακτήσουν:),  χαζοχαρούμενοι  «απολιτίκ»  ή   ο  Μήτσος  στο  καφενείο («ας  με  έκαναν  εμένα  πρωθυπουργό  για  24  ώρες!»).  Είναι  και  άνθρωποι  σοβαροί,  πετυχημένοι  με   παιδεία  και  άποψη, αναγνωρισμένοι,   που  έχουν  κάνει  και  πέντε  πράγματα  στη  ζωή  τους,   και  που  εκτός  από  το  να  κατακεραυνώνουν  το πολιτικό  σύστημα  ή  να  διαπιστώνουν,  διατυπώνουν   και   προτάσεις  συγκροτημένες. Δίνουν  συμβουλές  , προτείνουν  κατευθύνσεις,  ρίχνουν  ιδέες.   Που  είναι  το  πρόβλημα;  Οτι  συνήθως  οι  προτάσεις    δεν περιλαμβάνουν   την  διάθεση  των  διαφόρων  «επαϊόντων» να  είναι  αυτοί   που  θα  «κρεμάσουν  το  κουδούνι  στον  γάτο»,  να  υλοποιήσουν  δηλαδή-  με  την  προσπάθεια  και  τους  κινδύνους  που  συνεπαγεται – τις  προτάσεις  τους.  Οι  διαπιστώσεις, οι κριτικές  ,  οι  προτάσεις  διαμορφώνονται  «εν  κενώ»  και  ώρες-ώρες  μοιάζουν  να  αγνοούν    μια  υφιστάμενη   και  ζόρικη  πραγματικότητα.

Κι αν θέλεις  να   αλλάξεις  την  πραγματικότητα    δραστικά,  πρέπει   κατ΄  αρχήν    να  διεκδικήσεις    το  δικαίωμα   σου     να  κάνεις  εσύ   και  την  «βρώμικη  δουλειά». Πράγμα  που  σημαίνει  στις  δημοκρατίες  τουλάχιστον    ότι  θα  ζητήσεις  από  τον  κόσμο να  σε  νομιμοποιήσει  και  να  σου  δώσει  την  αρμοδιότητα  να  κάνεις  τις  ιδέες  σου  πράξη.  Κι  αυτό  σημαίνει   ότι  θα  πρέπει  να  ανακατευθείς     με  όλους  αυτούς,   και   τους  αγανακτισμένους,   και  τους  ταλαιπωρημένους ,  και  τους  παραπλανημένους,  και   τους  γραφικούς    και  με  τον Μήτσο  και  τον  Μπάμπη  και  απευθυνόμενος  στη  λογική  τους    να  τους  πείσεις  ότι  αξίζεις  την  εμπιστοσύνη  τους.Και  θα  πρέπει    από  αυτή  την  εκ  των  πραγμάτων    φθοροποιό  διαδικασία   να  βγεις  αλώβητος,  να  μην  συμβιβαστείς , να  μην  χαίδέψεις  αυτιά   και  βεβαίως   να  κερδίσεις.  Να  κερδίσεις  απέναντι  σε  ανθρώπους  που  θα  χρησιμοποιήσουν  πιθανώτατα  άλλα  όπλα  από  τα  δικά  σου. Να  κερδίσεις  απέναντι  σε  ανθρώπους  που  θα  μιλήσουν  στο  συναίσθημα  του  κόσμου,  θα  απευθυνθούν στο  προσωπικό  του   μικροσυμφέρον ή  θα  τύχει  να  είναι  …ξανθιές.

Και  αν  και  όταν  κερδίσεις  θα  πρέπει  να    αρχίσεις  να  κάνεις  την  «βρώμικη  δουλειά». Θα  πρέπει  να  συγκρουστείς,  να  θίξεις  συμφέροντα  (στην  πράξη ,  όχι  μόνο  λεκτικά), να  συνεργασθείς  , θα  πρέπει  να  βρεις  πως  και  με  ποιους  θα   υλοποιήσεις  τις  ιδέες  σου  , να  τις  υλοποιήσεις  και  βέβαια  να  έχεις  ένα  αποτέλεσμα . Αποτέλεσμα  χειροπιαστό. Θα  χρειαστεί   να  κάνεις  απλά  ίσως  πράγματα  αλλά  θα  πρέπει  να  τα  κάνεις   λυγίζοντας  αντιστάσεις, αλλάζοντας  συνήθειες, φτιάχνοντας  νοοτροπίες. Μερικές  φορές  και  λοιπωρούμενος.  Όχι  να  καταγγείλεις, να  προτρέψεις  ή  να  συμβουλεύσεις. ΝΑ  ΚΑΝΕΙΣ.  Και  είναι  ενδεχόμενο -γιατί  στην  πολιτική  όλα  τα  αποτελέσματα  δεν  μπορεί  να  είναι  άμεσα-  να  δεις  άλλους  να  εκμεταλλεύονται  τη  δική  σου  δουλειά  ή  να  δεις  τη  δουλειά  σου  να  ακυρώνεται  μέσα  σε  μια  νύχτα  από  τον  …  διάδοχο  σου.

Δεν  είναι  αυτά   απλά  πράγματα. Ή  τουλάχιστον    είναι  λιγότερο  απλά    από  άρθρα, βιβλία  και  συνεντεύξεις.  Δεν  μηδενίζω  την  αξία  τους.  Γιατί   και  οι  συζητήσεις  και  τα  βιβλία  κι  ότι  γράφεται  και  λέγεται  διαμορφώνουν    και  αυτά  συνειδήσεις.  Αλλά  στο  τέλος  αυτές  οι  «συνειδήσεις»    θα  πρέπει  να  επιλέξουν  κάποιον  που  θα  κάνει  τη  δουλειά . Και  θα  επιλέξουν  αναμεσα  στους  διαθέσιμους  και  μόνο. Οι  υπόλοιποι θα  συνεχίσουμε  …. να  λέμε (δεν  είναι  κακό,  είναι   απαραίτητο, αλλά  πάντως…   λίγο).

Ο  Στέφανος  Μάνος  ανήκει  στους  διαθέσιμους (και  μάλιστα  ως  υπουργός   έκανε  και  πολλή  και  καλή  δουλειά).  Με  αφοπλιστική  ειλικρίνεια   όμως   το  λέει : ΔΕΝ  ΜΕ  ΘΕΛΟΥΝ  ΟΠΩΣ  ΕΙΜΑΙ.  ΑΛΛΑ  ΕΤΣΙ  ΟΠΩΣ  ΕΙΜΑΙ  ΜΕ  ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ. ΑΛΛΙΩΣ  ΔΕΝ  ΕΧΕΙ  ΝΟΗΜΑ!  Μπορεί σε  αλλά  να  συμφωνεί  κανείς     και  σε  άλλα  να  διαφωνείτε  με  τον  κ Μάνο.  Πολύ  δύσκολο   όμως  να  διαφωνήσει με  την  άρνηση  του  να «φτιασιδώσει»  τις  απόψεις  του  για  να  αρέσουν. Μια  οπτική  της  πολιτικής  που  μάλλον    μας  λείπει.  

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ    Ισως  βρείτε   ενδιαφέρον  το  σχετικό  (;) «Αγγελιοφόροι, βασιλιάδες  και  στρατιώτες «που  ανέβασα  στο  blog  στις  24/4/2010. Το κλείσιμο  του: «… Ισως γιατί οι πολιτικοί  δεν  δικαιούνται  να  είναι  απλώς αγγελιοφόροι. Πρέπει  να  έχουν  την  ικανότητα  να  διαβάσουν τα μέλλοντα  και  στη  συνέχεια  να  ισορροπήσουν μεταξύ  τριών υποχρεώσεων :  να πούν  την  αλήθεια, να  πείσουν  για  την  αξιοπιστία τους  και  να    δώσουν λύσεις  επί  της  ουσίας. Πρέπει  να  είναι  δηλαδή  ταυτόχρονα   αγγελιοφόροι, (εκλεγμένοι) βασιλιάδες και ….  στρατιώτες. Ζόρικα πράγματα»
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι σκληρές αλήθειες του κ Μάνου.

  1. Ο/Η Chrisgio λέει:

    Καλησπέρα Φίλε
    Μιλάς για «μια οπτική της πολιτικής που μάλλον μας λείπει».
    Εγώ θα το αλλάξω και θα πω για «μιά λογική της πολιτικής που μάλλον μας λείπει». Αυτό τελικά μου φαίνεται ότι μας λείπει!
    Τύποι σαν το Μάνο και της λογικής του δεν μπορούν να επιβιώσουν στην πολιτική, δυστυχώς! Γιατί έχει λιγική και μάλιστα τετράγωνη!
    Είναι ίσως ο μοναδικός, εν ενεργεία υπουργός τότε, που δεν θυμάμαι για πιο λόγο, είχε πει χωρίς καμία δυσκολία και με θάρρος «έκανα λάθος». Όπως το λες, κουβέντες καθαρές χωρίς φτιασίδια. Είχε κάνει λάθος και το ανεγνώρισε.
    Την άλλη μέρα βέβαια οι «ιστορικές», «αγωνιστικές», «έγκυρες», «τίμιες» φυλλάδες που σήμερα έχουν απλήρωτο το προσωπικό τους και ζητάνε επιτακτικά θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες τον αποκαλούσαν ανίκανο και τον ζητούσαν να παραιτηθεί.
    Ο Παπακωνσταντίνου υποσχόμενος παραίτηση αν απότύχει συνεχίζει αποτυχημένος σε άλλο υπουργείο!
    Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ που λέει και ο Ράμφος!

  2. Ο/Η Dyer λέει:

    Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς πολιτικούς που πέρασαν από τον τόπο μας. Αυτό που τον διέκρινε δεν ήταν η πολιτική του ικανότητα, γι’ αυτο και μόνος, αλλά η αποφασιστικότητα για δράση. Δεν έδωσε στα MME και στους κρατικοδίαιτους, και αυτά τον εξαφάνισαν.
    Αρχηγός όμως στη νέα δημοκρατία είναι ο Σαμαράς. Ο πολιτικός που έριξε το Μητσοτάκη επειδή ήθελε να πουλήσει τον ΟΤΕ …εκτός Siemens!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s