Μιλείστε !

Με  αφορμή  μια  μικρή  προσωπική  ιστορία: Σε  κάποιο  blog  ανέβηκε  ένα  αρθρο  που  παρουσίαζε μια  εναλλακτική  λύση  για  την  αντιμετώπιση  της  σημερινής οικονομικής  μας    κρίσης. Τα  σχόλια  που  ακολουθούσαν   ήταν  από  επαινετικά  εως  διθυραμβικά. Κατά  την  άποψη   μου  η  προτεινόμενη  «λύση»  ήταν  απολύτως   εκτός  πραγματικότητας.  Εστειλα  λοιπόν  το σχετικό    σχόλιο  μου  ελαφρώς  ειρωνικό- το  ομολογώ-  και  χωρίς  να  μπαίνω  στην  ουσία  της  πρότασης.       Ο διάλογος   που  ακολούθησε  με  τον  ευγενέστατο  συντάκτη  του  άρθρου (φυσικά  και  ειρωνεύθηκε και  αυτός ην  δικιά  μου  παρέμβαση και  είχε  κάθε  δικαίωμα  να  το  κάνει)  δεν  έχει  καμμία  σημασία.  Ενδιαφέρον  έχει   ότι με αφορμή  ίσως  το  δικό  μου  αποσπασματικό  σχόλιο   ακολούθησαν  και  άλλα  σχόλια   διόλου  επαινετικά  για  την  τοποθέτηση  του  αρθρογράφου.

Δεν  ξέρω…. Μπορεί  τα  σχόλια  να  γινόταν   κάποια  στιγμή  αργότερα  ούτως  ή  άλλως. Εξ  άλλου  υπήρξαν  αργότερα    και   σχολιαστές   που  τοποθετήθηκαν  πολύ   μελετημένα  επί  της  ουσίας  της  ανάρτησης      για  να  την  αντικρούσουν ,  οι  οποίοι  προφανώς  δεν  πήραν  αφορμή  από  το  δικό  μου  σχολιάκι  για  να  τοποθετηθούν. Γεγονός  είναι  πάντως   ότι  η  εικόνα   καθολικής  αποδοχής  του  άρθρου  άλλαξε  πλήρως.

Στο  δια  ταυτα…. Στο  διαδίκτυο  γράφονται  τα  πάντα  και  τα  αντίθετα  τους. Πολλές  φορές  ο  θόρυβος  η  ανοησία, η  κακογουστιά, η  υπερβολή  «φτιάχνουν  κλίμα».   Και  πολλές  φορές   αυτό  ταυτίζεται  από  ορισμένους   με  την  κρατούσα -άρα  για  κάποιους  με  την  ορθή – άποψη.  Και  το  «κλίμα»   δρα  ανασταλτικά  στο  να  ακουστεί  η  «άλλη  άποψη».   Και  φυσικά  αυτό  δεν  ισχύει  μόνο  στο  διαδίκτυο. Ισχύει και   στις  παρέες  μας, στο  Πανεπιστήμιο,  στη  δουλειά  μας.    Το  «κλίμα»    φοβίζει.   Ο  φόβος  της  απόρριψης… η  ανασφάλεια  του  να  πας  κόντρα  στο  ρεύμα….  ο  φόβος  ακόμα  μήπως (γιατί  άραγε;)  διαταράξεις  μια  προσωπική  σχέση….   Και  το  «κλίμα» παρασύρει…  Κι  αυτόν  που  έχει  διαφορετική  άποψη  που  διστάζει  να  την  εκφράσει   σε  ένα  περιβάλλον  που  το  αισθάνεται  «εχθρικό»,  κι  αυτόν  που  «ψάχνεται» , αλλά  δεν  ακούει  άλλη  άποψη, κι  αυτόν  που  δεν  έχει  άποψη   και  γοητεύεται  από  μια   «μπιχλιμπιδωτή»ανοησία  που  μένει  αναπαντητη  ακόμα  κι  αυτόν που  έχει  την  ανόητη  άποψη  και  μην  ακούγοντας  από  πουθενά  αντίλογο  δεν  την  …ξανασκέφτεται.

Γι  αυτό  μιλάτε!  Προβληματιστείτε  με  αυτά  που  διαβάζετε  ή  ακούτε! Αντιδράστε  σε  αυτό  με  το  οποίο  δεν  συμφωνείτε! Ακούστε ,  αλλά  και  μιλείστε! Βάλτε  και  το  λιθαράκι  της  δικής  σας  άποψης  στη  διαμόρφωση  του  «κλίματος».  Βοηθείστε  κι  άλλους,  αν  όχι  να  βγούν  από  τη  σιωπή  τους, τουλάχιστον  να  καταλάβουν  ότι  τις  απόψεις  τους  τις  μοιράζονται  κι  άλλοι.

Σκεφτείτε, αλλά  μην  φοβάστε  να  εκφράσετε  την  σκέψη  σας,  επειδή  μοιάζει  εκτός  κλίματος  και  θα  απορριφθεί. Ισως  τελικά  να  μην  είστε  τόσο  μόνοι  όσο  νομίζετε! Ισως  και  να  είστε  η (σιωπηλή)  πλειοψηφία.   (Και  «μόνοι»  αν  είστε πάντως,  αυτό  καθόλου  δεν  σημαίνει  ότι  αποκλείεται  να  έχετε  δίκιο!)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ -firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Μιλείστε !

  1. Ο/Η Chrisgio λέει:

    Καλημέρα φίλε
    θα μπορούσα να το έχω γράψει κι εγώ αυτό το άρθρο τουλάχιστον ως προς τη φιλοσοφία της σκέψης. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και σταματώ κυρίως σ’ αυτά που γράφεις περί «κλίματος» που δημιουργείται, της διατάραξης προσωπικών σχέσεων, της ανόητης επίπλαστης ευγένειας που υπάρχει στα blogs χάρην της αναγνωσιμότητας και των κλικ, στην αίσθηση ότι η άλλη άποψη είναι ο εχθρός κλπ.Υπάρχει βέβαια κι αυτή η κατηγορία που οι αναρτήσεις γεμιζουν από δεκάδες σχόλια του τύπου «καλημέρα», «καλησπέρα» και θυμίζει facebook. Εδώ όμως είμαστε όπως λες για να συζητήσουμε, να συμφωνήσουμε αλλά και να διαφωνήσουμε παρουσιάζοντας τα πιστεύω μας, τον εαυτό μας. Αλλιώς δεν ε΄χει νόημα να συνεχίσουμε!
    Δεν θα επαναλάβω τις 2 τελευταίες παραγράφους αλλά θα μπορούσα να τις βάλω σαν επίλογο στο σχόλιό μου!

  2. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Ναι, έχεις δικιο, πάρα πολλοί άνθρωποι δεν μιλάνε για τους λόγους που αναφέρεις και για άλλους πιθανόν. Για να πεις την άποψή σου σ’ ένα post, ιδιαίτερα αν διαφωνείς, για να την εκφράσεις με τρόπο που ο άλλος -που δεν σε ξέρει και δεν σε βλέπει – να μπορέσει να αντιληφθεί την ουσία του λόγου σου, χρειάζεσαι καταρχήν χρόνο.
    Εμένα πάλι μ ‘εντυπωσιάζει το ακριβώς αντίθετο: η ευκολία με την οποία πολλοί άνθρωποι μιλάνε στα blogs, πού στο καλό βρίσκουν όλον αυτό το χρόνο να αραδιάζουν κατεβατά, και πώς -πολλές φορές- δεν αντιλαμβάνονται ότι ο συντάκτης του post είναι άνθρωπος. Μ’ εντυπωσιάζει και με τρομάζει στα σχόλια η έλλειψη σεβασμού στο συντάκτη. Θεωρώ την ευγένεια στα σχόλια απαραίτητο δομικό υλικό, κι εδώ διαφωνώ με τον Chrisgio, δεν είναι η ευγένεια κάτι επίπλαστο για λόγους αναγνωσιμότητας, είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό που κρατάει τη «συνοχή» στην «κοινωνία των blogs».
    Για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι φυσικά σε μικρές παρεκτροπές που μπορεί να οδηγήσει το πάθος της συζήτησης, αναφέρομαι σε καταστάσεις όπου το μόνο σχόλιο που θα μπορούσα να απευθύνω στους άλλους σχολιαστές θα ήταν «ντροπή σου!».

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Chriwgio , Maria Iribarne
    H αναφορά σας στην ευγένει με έβαλε σε σκέψεις γι αυτό και άργησα να σχολιάσω τα…. σχόλια σας
    Σκέψη 1η: Είμαι άραγε ευγενικός στις δικές μου αναρτήσεις;;;
    Σκέψη 2η: Είναι κακό να είσαι ευγενικός περισσότερο απ΄ όσο θα ήθελες προκειμένου να μην απωθήσεις εξ αρχής τον αναγνώστη του σχολίου σου ή και της ανάρτησης που δεν είναι ευνοϊκα διατεθειμένος προς την επι της ουσίας αποψη σου; Με άλλα λόγια πόσο κακό είναι αν μέσω και της ευγένειας διεκδικείς αναγνωσιμότητα ή ακόμα περισσότερο διεκδικείς την κατανόηση της άποψης σου απο τον αναγνώστη;;;;
    Σκέψη 3η: Η ευγένεια αποτελεί ένδειξη ύπαρξης μιας μη «ισχυρής» άποψης δηλ μιας άποψης που δέχεται και «αστερίσκους»;;;;;
    Σκέψη 4η: Η ευγένεια μήπως τελικά ως έκφραση σεβασμού στον «άλλο» είναι «δομικό στοιχείο» οποιασδήποτε συνύπαρξης (κοινωνίας) κι όχι απλώς της κοινωνίας των blogs;;;;

    Μaria
    Mα στις 6.13 το πρωί;!;!;!;

  4. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Πολλά θέματα θίγεις και το καθένα θα μπορούσε να ήταν μια ξεχωριστή ανάρτηση. Ας ξεκινήσουμε από το τέλος.
    Όταν ήμουν νέα θεωρούσα την ευγένεια κυρίως υποκρισία. Τώρα τη θεωρώ αρετή. Ορίζω την ευγένεια ως την καλή συμπεριφορά που απορρέει από το σεβασμό της προσωπικότητας και των ορίων του άλλου. Στα blogs τη θεωρώ ακόμη πιο απαραίτητη από όσο στην «κανονική» ζωή, γιατί εδώ ο άλλος εισπράττει μόνο το γραπτό σου λόγο (στον οποίο ενδέχεται να μην έχεις και μεγάλη ευχέρεια) και δεν «ακούει» τη γλώσσα του σώματος. Πχ σ’ ένα φίλο μου μπορώ να πω «βρε, μήπως είσαι μαλάκας;» και να το εισπράξει πολύ τρυφερά, ενώ αν το γράψω σ’ ένα σχόλιο, αμφιβάλλω αν θα έχω το ίδιο αποτέλεσμα.
    Η ευγένεια πολύ συχνά εκλαμβάνεται ως ένδειξη αδυναμίας, ενώ αποτελεί ακριβώς το αντίθετο. Καταρχήν κάθε νοήμων άνθρωπος γνωρίζει ότι η άποψή του επιδέχεται και «αστερίσκους» , η γνώση αυτή τον οδηγεί να είναι ευγενής. Ο ανόητος (ή έστω άπειρος στη ζωή) το θεωρεί αυτό αδυναμία και επιτίθεται. Δεν είναι κακό αυτό, μερικές φορές επιβάλλεται να φας τα μούτρα σου για να συνέλθεις.
    Κι επειδή και η δική μου άποψη επιδέχεται αστερίσκους, πολλές φορές η ευγένεια είναι επίπλαστη και υποκριτική και -όσον αφορά τα blogs – στοχεύει στην αναγνωσιμότητα. Κι εδώ πάλι έχει γίνει παρεξήγηση και εκλαμβάνεται από πολλούς ο στόχος της αναγνωσιμότητα ως αμάρτημα. Μα τι νόημα έχει να γράφεις κάτι στο internet αν δεν θέλεις να το διαβάσει κανένας; Η απόσταση όμως μεταξύ του να χαϊδεύεις αυτιά και του να προσπαθείς να εκθέσεις με επιχειρήματα την άποψή σου (ώστε ακόμη κι αν δεν πείσεις, να γίνει τουλάχιστον κατανοητή) είναι μεγάλη. Στη δεύτερη περίπτωση μιλάμε για την έκφραση της βασικής ανάγκης του ανθρώπου για επικοινωνία, ενώ στην πρώτη για κάποιον «ιδιοτελή» στόχο του συντάκτη που προέρχεται είτε από την ανοησία του είτε από κάτι άλλο (πχ να βάλει αργότερα διαφημίσεις), Προσωπικά δεν θεωρώ κακή αυτού του είδους την «ιδιοτέλεια», απλώς με κουράζει και πάω παρακάτω.
    Κι ερχόμαστε στο πρώτο ερώτημα, το οποίο με «κεντρίζει» περισσότερο έτσι όπως το έθεσες. Όχι το αν είσαι ή όχι ευγενής, αν δεν ήσουν ευγενής δεν θα έκανα καν το κόπο να σχολιάσω. Ρωτάς όμως αν είσαι ευγενικός στις αναρτήσεις σου. Μα οι αναρτήσεις δεν έχουν κανένα λόγο να είναι ευγενικές! Ειλικρινείς πρέπει να είναι, όχι ευγενικές. Τα σχόλια θεωρώ ότι πρέπει να είναι ευγενικά. Πώς να το πω, μου είναι δύσκολο να το εκφράσω, θεωρώ την ανάρτηση σαν ένα μήνυμα σ’ ένα μπουκάλι. Αυτός που βρίσκει το μπουκάλι, μπορεί να αγνοήσει το μήνυμα εφόσον δεν βρίσκει κάτι να τον αφορά. Αν βρει κάτι που τον αφορά, μπορεί να ανταποκριθεί στο μήνυμα σεβόμενος τον αποστολέα. Αν πάλι, ακριβώς επειδή βρήκε κάτι που τον αφορά, θεωρήσει ότι πρέπει να ανταποκριθεί στο μήνυμα εξυβρίζοντας ή μειώνοντας την προσωπικότητα του αποστολέα, τότε τραβάει μεν μεγάλο ζόρι και πρέπει να το κοιτάξει το θέμα, αλλά ο αποστολέας, που ζητά επικοινωνία με το δικό του τρόπο, δεν του φταίει σε τίποτα.
    Και για να έρθουμε στην ουσία της ανάρτησής σου, για μένα, πέρα από το χρόνο που είναι πολύ βασικό πρόβλημα (πάλι θα σ’ εντυπωσιάσει η ώρα μου, σκέψου όμως ότι άρχισα να γράφω αυτό το σχόλιο στις 3:30), ένας λόγος που αποφεύγω τον τελευταίο καιρό τα blogs είναι και μια αίσθηση απογοήτευσης ή ματαιότητας. ‘Οταν, ας πούμε, διαβάζω σ’ ένα site συνεντεύξεις κάποιων νέων ανθρώπων που έμειναν άνεργοι λόγω της κρίσης, μεταξύ αυτών και κάποιος που τον ξέρω από τα blogs και μ’ έχει εντυπωσιάσει τρομερά με το μέγεθος των γνώσεών του σε σχέση με την ηλικία του και από κάτω τα σχόλια είναι του στυλ «για να υπηρετήσεις στην αεροπορία, μέσον θα είχες κι εσύ, καλά να πάθεις», δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω αν έχει κανένα νόημα όλο αυτό.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Mια ανάρτηση περί «ευγένειας» να σου πω την αλήθεια την σκέφτηκα κι εγώ, αλλά παραείναι μεγάλο το θέμα Κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω και πέντε πράγματα -ας το πούμε βαρύγδουπα- «καθημερινής φιλοσοφίας» αλλά για την ώρα περιορίζομαι σε απλές νύξεις στις αναρτήσεις μου.
      Με τα περισσότερα απ΄ όσα γράφεις συμφωνώ μάλλον, κρατάω κάποιες επιφυλάξεις για το κατά πόσο μια ανάρτηση οφείλει (στον εαυτό της;;; στον αναγνώστη;;) ή όχι να είναι ευγενική. Μη σου πω ότι κι αυτό που λες περί «ειλικρίνειας» με βάζει σε σκέψεις για ανάρτηση .

      Το θέαμα πάντως μιας αγουροξυπνημένης Μαρίας- έστω Maria Iribarne- με ένα διπλό καφέ κι ένα τσιγάρο στο χέρι στις 3.30 τα ξημερώματα να σχολιάζει στο firiki2010 εκτός από γοητευτικό το βρίσκω και ιδιαίτερα κολακευτικό Να ΄σαι καλά!

  5. Ο/Η Chrisgio λέει:

    Όταν γράφεις ένα σχόλιο αντίθετο με τη γνώμη του αρθρογράφου και σου απαντάει «έχεις δίκιο», και είσαι σίγουρος ότι δεν είναι ειρωνικό, πως μπορείς να πάρεις αυτή την αντίδραση εκτός από επίπλαστη ευγένεια που ανόητο σκοπό έχει να σε ξαναδεί να εμφανίζεσαι στο blog του; Όταν τα προηγούμενα σχόλια είτε συμβαδίζουν είτε όχι με τη σκέψη του τους δίνει όλους δίκιο σε μια «ανάρτηση μετά σχολίων» «αχταρμά»; Αυτό ήθελα να πω στο προηγούμενο σχόλιό μου. Τέτοιου είδους συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων και επικοινωνία να τη βράσω. Ευγένεια δε δεν βλέπω πουθενά!
    Τώρα ως προς το ύφος του εκάστοτε συγγραφέα θεωρώ ότι αυτό δεν έχω καν το δικαίωμα να το κρίνω. Ή το δέχομαι, το διαβάζω και σχολιάζω ή πάω παραπέρα.
    Την καλησπέρα μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s