Να ξεκαθαρίσουμε !

 

Ρημαδιό !

To  νέο  θρίλερ  που  θα  ζήσουμε είναι  η  ψηφοφορία  της  Κυριακής. Και  αν  στις  προηγούμενες  ψηφοφορίες  το  αποτέλεσμα  ήταν  λίγο-πολύ  προδιαγεγραμμένο- άντε  να  υπήρχε  το  ενδιαφέρον  ποιος  θα  διαφοροποιηθεί  και  θα  πηδήξει  από  το κομματικό  καράβι- η  μεθαυριανή  ψηφοφορία  είναι  λίγο  διαφορετική.  Οχι  γιατί  περιμένω  ότι  από  τους  240  βουλευτές  (ο κ Καρατζαφέρης   φυσικά    «την  έκανε»  ήδη)  θα  ξεπηδήσουν   95  «όχι»  αλλά  γιατί  οι  διαφοροποιήσεις  ψήφου, όπως  δείχνουν  τα  πράγματα,   θα  αφορούν  και  τους  δυο «μεγάλους» ,πιθανώς  και  το  ΛΑΟΣ  και δεν  θα είναι  μόνο  2-3. Πιθανώτατα  να  μετρήσουμε  δεκάδες.

Βλέπετε  το  «όχι»   για  τους  βουλευτές  του  ΠΑΣΟΚ  είναι  πολύ  βολικό.  1.  Θεωρώντας  δεδομένο  το  «ναι»  δεν  αναλαμβάνουν   την  ευθύνη   μιας  καταστροφής. 2. Πιθανώτατα   δεν  διακιδυνεύουν  μια  διαγραφή. Οσο  πιο πολλά  τα  πράσινα   «όχι»  τόσο  μικρότερη  η  πιθανότητα  διαγραφής. Αλλά  κι  αν  διαγραφούν  ούτως  ή  άλλως  οι πιθανότητες  επανεκλογής  τους  είναι  εκ  των  πραγμάτων  περιορισμένες. Ασε  που  μπορούν  να  μεταπηδήσουν  και  να  εκλεγούν  με  κανένα  «αντιμνημονιακό»  κόμμα. 3.  Θα  είναι  μια   καλή  μαγιά  βουλευτών  που  θα  αποδεικνύει (στις  επερχόμενες  εκλογές  ή  και  στο  μέλλον)  ότι  το  ΠΑΣΟΚ   είναι  ΚΑΙ  » αντιμνημονιακό»

Το  «όχι»  για  τους  βουλευτές  της  ΝΔ   ίσως  είναι  ακόμα  ευκολότερο   αφού  1. Θα  μπορούν  να  το  παρουσιάσουν  σαν  μια  συνεπή  συνέχεια  στο  «όχι»   του  πρώτου  μνημονίου (ενώ  σαφώς  ΔΕΝ είναι) 2 Και  αν  ακόμα  διαγραφούν (που  δεν  το  φαντάζομαι), με   ανοιχτές  αγκάλες   θα  τους  περιμένει  ο…. Μελισανίδης  της  πολιτικής  που  ούτως  ή  άλλως  προσβλέπει  σε  μετεκλογική  συνεργασία  με  τη  ΝΔ.

Διαφοροποήσεις   αναμένονται   και  απο τον  ΛΑΟΣ  μόνο  που  οι  πιθανοί  αντάρτες  πιθανώτατα  θα  ψηφίσουν  «ναι»  ή  δεν  θα  συμμετάσχουν  στην  ψηφοφορία. Για  να  είμαι  ειλικρινής,  τουλάχιστον   τον  κ Βορίδη  δεν  μπορώ  να  τον  φανταστώ  να  ψηφίζει  «όχι».

Κι έτσι   η  συμφωνία  θα  υπερψηφιστεί   από  τη  ΔΗΣΥ,   από   την  πλειοψηφία  των  βουλευτών  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  και  πιθανώς  από μια μικρή  μειοψηφία  βουλευτών  του ΛΑΟΣ,  ενώ  θα  την  καταψηφίσουν  βουλευτές προερχόμενοι  από  όλα  (!!!)  τα  κόμματα  της  Βουλής πλην (μάλλον)  ΔΗΣΥ.   Ενδιαφέρον  μπάχαλο  , αλλά  την  εντελώς  ακατάλληλη  στιγμή!

[Ανοίγω  μια  μεγάλη  παρένθεση: Προσωπικά  θα  μου  άρεσε  πολύ  μια  τέτοια  διαμόρφωση   κοινοβουλευτικών  ηθών  που  θα  επέτρεπε  νομοσχέδια  να  περνάνε  με  «μεικτές» πλειοψηφίες  π.χ   έν  νομοσχέδιο να  περνά  επειδή  το  ψήφισαν 104 βουλευτές   του ΠΑΣΟΚ,  50  βουλευτές  της  ΝΔ,  7  του ΛΑΟΣ , 2 της  ΔΗΜ.ΑΡ  και  1  της  ΔΗ.ΣΥ  χωρίς  να  γίνεται  θέμα  ούτε  στα  κόμματα  , ούτε  στη  κοινωνία. Μιλάμε  όμως  για  άλλη οργάνωση  του  πολιτικού  συστήματος,   άλλη  πολιτική  παιδεία,  άλλη  κοινωνία,  ίσως  και  άλλη  χώρα]

Ισως  πάντως  τα  πράγματα να  είναι  καλύτερα  έτσι.  Να ξεκαθαρίσουμε  ποιοι  θέλουν   τη  συμφωνία    και  ποιοι  δεν  την   θέλουν. Μένει  βέβαια  το  πρόβλημα  ότι οι  τελευταίοι   δεν  θα  μας  πουν  ΤΙ  θέλουν. Αν  και  φοβάμαι  ότι  πέραν  αυτού  που  υπάρχει («κούρεμα»+ δανεική)-όσο  υπάρχει-  υπάρχει μόνο   η  άμεση άτακτη χρεωκοπία  και  στο  βάθος (όχι  πολύ  βάθος)  η  δραχμή. Ανεξάρτητα  από  το  τι  θέλουν  ή  φαντασιώνονται  οι  οπαδοί  του  «όχι».

Να  ξεκαθαρίσουμε  λοιπόν!

Κι  αυτοί  που  θέλουν  αυτό  που  υπάρχει-δυσάρεστο  και  αμφιβόλου αποτελεσματικότητας-  να  βγουν  και  να  το  υπερασπιστούν. Και  την  Κυριακή  αλλά  και  μετά  . Και  να  προσπαθήσουν  να  το  υλοποιήσουν. Κάνοντας  πράξεις. Βάζοντας  επιτέλους   τα  χέρια  τους  στα  σκατά!!! Γιατί  τέλειωσε  οριστικά   ο καιρός  του  μπλα,μπλα  και  των  πολιτικών  παιχνιδιών. Δεν  είναι  επαρκή  ούτε  καν  για  μια  προσωπική  πολιτική  επιβίωση.

Κι  αυτοί  που  δεν  θέλουν  αν  κουράστηκαν, βαρέθηκαν  ή  έχουν  παρεξηγηθεί  με  τη  συμπεριφορά  της  Μέρκελ  να  πάνε  σπίτια  τους  ή αν  όχι    να  στίψουν  το  μυαλό  τους  και  να  μας  δώσουν  μια  ρεαλιστική  εναλλακτική. Οχι  κάτι  σαν  το  Καρατζαφέρειο  «να  σταματήσουμε  να  πληρώνουμε  για  5  χρόνια  και  να  μας  κάνουν  ένα  σχέδιο  Μάρσαλ» ή  το  Τσίπρειο  «να  αναζητήσουμε άλλους  γεωπολιτικούς  προσανατολισμούς» Συγκεκριμένα  πράγματα! Και  παράλληλα  να  μας  πουν,   μέχρι  να βρουν  την  λύση  των  ονείρων  τους  πως  θα  πορευτούμε .

Να  ξεκαθαρίσουμε !

Οσοι νομίζουν   ότι  το  «όχι» θα  διασφαλίσει    τα  εργασιακά  δικαιώματα,  τους  μισθούς  και  τις  συντάξεις κι  ότι  η  δραχμή    είναι  η λύση,  από  τη  μια  μεριά. 

Οσοι  πιστεύουν   ότι  με  το  «ναι»  η  χώρα  κερδίζει   χρόνο   και  είναι  αποφασισμένοι  να  δουλέψουν  για  να  εκμεταλλευθούν   αυτό  τον  χρόνο,   ώστε  η  χώρα  να  ξαναγίνει  μια  κανονική  χώρα εντός  της  Ευρώπης  και  του  ευρώ,   από    την  άλλη  μεριά.  Ξεκάθαρα  και  χωρίς  αστερίσκους.

Οταν  ήμουν  μικρός  ο  μπαμπας  μου  μού  έλεγε  ένα  παραμυθάκι: Δυο  βατραχάκια έπεσαν  σ΄ένα  κουβά  με  γάλα. Το  ένα απλά  βούλιαξε  και  πνίγηκε. Το  άλλο προσπαθούσε  χτυπώντας  τα  πόδια  του  να  επιπλεύσει και  να  βγει  από  τον  κουβά.Οι  προσπάθειες  του  δεν  είχαν  πολλές  πιθανότητες  επιτυχίας. Αλλά  κάποια  στιγμή    από  το  χτύπημα  το  γάλα  (που  μάλλον  θα  είχε  και πολλά  λιπαρά- όταν  με  νανούριζαν  με  παραμύθια δεν  υπήρχε  «γάλα ελαφρύ») έγινε  … βούτυρο και  το  βατραχάκι  μπόρεσε  να  πηδήξει  έξω  από  τον  κουβά.  Τόσο   απλό   είναι  το  δίλημμα  μας.  Να  τελειώσουμε  τώρα  ή  να  το  παλέψουμε,  να  προσπαθήσουμε  πολύ   μήπως  καταφέρουμε  να   γλιτώσουμε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ  Το  παραμύθι  δεν  έλεγε  πως  τα  δυο  βατραχάκια  βρέθηκαν  μέσα  στον  κουβά  με  το  γάλα. Αν  έπεσαν  μόνα  τους  χοροπηδώντας   ή  αν  κάποιος  ηλίθιος  τα  πέταξε  μέσα.  Για  το  βατραχάκι  που  πνιηκε  είναι  και  άνευ  σημασίας.

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΜΜΑΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Να ξεκαθαρίσουμε !

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Ας μη γελιόμαστε firiki2010 δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.
    Όλες πονάνε.
    Όμως ειλικρινά πιστεύεις ότι οι έτεροι μας επιθυμούν πραγματικά την αξιοπρεπή την διάσωσή μας;
    Πιστεύεις ότι το μνημόνιο 2 θα είναι το τελευταίο και με το χρόνο που θα κερδίσουμε θα αναταχθούμε σαν οικονομία ή θα επιδεινωθούν περισσότερο τα ήδη τραγικά οικονομικά μας; Είναι δηλαδή λίγα αυτά που έγιναν (σε παραπέμπω στην τελευταία ανάρτηση του Κώστα Ραδινού στο antinews) για να συνεχίζουν να στοχεύουν στη ίδια αποτυχημένη συνταγή.
    Τι παραμύθι είναι αυτό με τις κατώτερες αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Επειδή είμαι εργοδότης θα αναφέρω κάποια νούμερα που δεν είναι ευρέως γνωστά και δεν προβάλλονται καθόλου. Το καλημέρα λοιπόν ενός κατώτατα αμειβόμενα εργαζόμενου κοστίζει σχεδόν 90 ευρω όταν το αντίστοιχο στην γείτονα Τουρκία είναι λιγότερο από 20! Είναι εμφανές ότι το 20-30% μύωσης που αποδέχτηκαν δεν αρκεί για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Αυτό το γνωρίζουν όλοι και γι αυτο όλα τα επιμελητήρια πήραν θέση κατά αυτών των περικοπών. Οι περικοπές αυτές εκτός του βαθέματος της ύφεσης που θα προκαλέσουν (με ότι αυτό συνεπάγεται) στην ελάχιστη ντόπια παραγωγή η οποία καλώς ή κακώς δεν έχει εξαγωγικό χαρακτήρα, θα δημιουργήσει και συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των υπαρχόντων επιχειρήσεων και αυτών που θα δημιουργηθούν προφανώς από μεγάλες πολυεθνικές (θα εμφανιστούν και σαν σωτήρες).
    Η ουσία των μέτρων, στον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι η ανταγωνιστικότητα αλλά η εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και η υποκατάσταση από ξένες αποικιακού χαρακτήρα με εργαζόμενου επιπέδου Βουλγαρίας.
    Διαβλέποντα λοιπόν τις προθέσεις των εταίρων μας νομίζω ότι κάθε αντιμνημονιακή θέση είναι πλέον επιβεβλημένη. Θα είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή όμως θα είναι και αξιοπρεπείς και ίσως μια κάποια λύση.
    ΥΓ περιμένω την επόμενη δημοσκόπηση μετά την κολοτούμπα Σαμαρά.

  2. Ο/Η kostas λέει:

    Αγαπητό μου Φιρίκι,
    Πως να εμπιστευτείς πολιτικούς που πηγαινοέρχονται χωρίς μπούσουλα ή ικανότητα σχεδιασμού;
    Πως να πας ενάντια σε όλους τους επαΐοντες, ακόμα και στους δανειστές μας; (Πονηρό γιατί μας δανείζουν αφού πιστεύουν οτι δεν θα τα καταφέρουμε)
    Πως να στηρίξεις αρχηγό κόμματος, που δεν θεωρεί τον εαυτό του πρώτο μεταξύ ίσων , αγνοεί δημοκρατικές διαδικασίες και αποφασίζει μόνος με τους ΜΗ εκλεγμένους συμβούλους του;
    Πως να πείσεις μια αποσαθρωμένη κοινωνία να σηκώσει τα μανίκια και να αδράξει τα μέσα δουλειάς; Να οργώσει την εγκαταλειμμένη «γη»;
    Κι αν αποτύχει το μνημόνιο, που θα βρεθεί η Ελλάδα;
    Τα ΟΧΙ που είπαν οι προγονοί μας δεν τα στήριξαν σε αριθμούς αλλά σε αξίες ζωής.
    Λείπει ο ηγήτορας. Χωρίς αυτόν, δεν πάμε πουθενά, με ή χωρίς μνημόνιο.

  3. Ο/Η Maria Iribarne λέει:

    Στις τεχνικές διαπραγμάτευσης διδάσκεσαι ότι όταν τελειώσουν τα επιχειρήματα και ο «αντίπαλος» δεν έχει πειστεί, το τελευταίο όπλο σου είναι να του προκαλέσεις φόβο: τι θα πάθει αν δεν κάνει αυτό που του λες.
    Βομβαρδιζόμαστε τις τελευταίες μέρες από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , πρωθυπουργό και σήμερα σχεδόν σύσσωμο τον τύπο με λεπτομερείς περιγραφές των δεινών της χρεοκοπίας.
    Η στάση τους αυτή είναι τουλάχιστον προσβλητική απέναντι στον ελληνικό λαό. Όσα ελαττώματα κι αν έχει ο λαός, ηλίθιος δεν είναι, ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει χρεοκοπία.
    Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το πραγματικά επικίνδυνο είναι η μετακύλιση της διαπραγμάτευσης από την τρόικα στο λαό. Αντί να απευθυνθούν στο θυμικό της τρόικας (sorry για τη χονδροειδή έκφραση, αλλά αυτή τη στιγμή αδυνατώ να βρω άλλη), απευθύνονται στο θυμικό του λαού. Είναι εγκληματικό λάθος αυτό στην παρούσα στιγμή, γιατί ο κόσμος, ακόμη κι αν δεν προλαβαίνει να το επεξεργαστεί νοητικά, νιώθει ότι αυτός είναι ο αντίπαλος.
    Σε μια Δημοκρατία όμως δεν νοείται ο λαός να είναι αντίπαλος της εξουσίας.
    ‘Οταν λοιπόν η πολιτική ηγεσία του τόπου με τη στάση της σε αυτή την κρίσιμη στιγμή κατ’ ουσίαν επιτυγχάνει να πείσει το λαό ότι είναι αντίπαλος, το αποτέλεσμα είναι κοινωνική έκρηξη με ανυπολόγιστες συνέπειες.
    ‘Ο,τι ζήσουμε από δω και πέρα θα είναι αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα.

  4. Ο/Η drsiebenmal λέει:

    Καλημέρα,

    Δεν συμφωνώ ότι είναι καλό να υπάρχει ένα Κοινοβούλιο όπου τα νομοσχέδια θα ψηφίζονται από βουλευτές αλά καρτ. Συμφωνώ ότι θα ήταν καλό να υπάρχουν υπερκομματικές συναινέσεις σε κρίσιμα νομοσχέδια και, πολύ περισσότερο, υπερκομματικές συναινέσεις στην υλοποίηση των συμφωνημένων.

    Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι αναγκαίο να στηρίζεται στα κόμματα ως θεσμούς διαμεσολάβησης πολιτικών ιδεών και μετατροπής τους σε πολιτική πράξη.

    Δυστυχώς, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Μεταπολίτευσης είναι ότι, πλην του ΚΚΕ, τα υπόλοιπα κόμματα (και κυρίως, τα κυβερνητικά) δεν είναι κόμματα διαμόρφωσης και άσκησης πολιτικής, αλλά φεουδαρχικά μορφώματα που δεν διαμεσολαβούν πολιτική αλλά μικροπολιτική και ρουσφέτια.

    Οι πολύ χειρότερες συνθήκες υπό τις οποίες εξαναγκαζόμαστε να υπογράψουμε το 2ο δανειακό πρόγραμμα δεν ρευστοποιούν μόνο την κοινωνία, αλλά φυσικά και το πολιτικό σύστημα. Έγραφα αλλού, κοντεύουν σχεδόν δυο χρόνια, ότι η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή που η ελληνική κοινωνία (και επομένως, και τα κόμματα που την εκπροσωπούν) θα διαχωριστεί οριζόντια.

    Ο διαχωρισμός θα είναι, φαινομενικά, ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Στην πραγματικότητα, η διαχωριστική γραμμή είναι ανάμεσα στο χτες και τον για πάντα απωλεσθέντα παράδεισο και το άγνωστο και έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολο αύριο.

    Για εμένα, το κυριότερο μάθημα από την πρώτη μνημονιακή διετία είναι ότι με την ευθύνη διαφόρων συμφερόντων και κέντρων εξουσίας και παραεξουσίας, δεν είναι καν γνωστό πόσο πετυχημένος είναι ο αγώνας που δίνει ο ελληνικός λαός καθημερινά (όπως τόσο συχνά, πλην Λακεδαιμονίων). Αγώνας που δίνει ασυντόνιστος, αβοήθητος, παραζαλισμένος. Αγώνα επιβίωσης και προσαρμογής. Όμως κανένας πόλεμος δεν είναι περίπατος, κανένας πόλεμος δεν είναι ανώδυνος.

    Για να ξεφύγουμε από τις Συμπληγάδες χρειάζονται λιγότερα συνθήματα και περισσότερη δουλειά. Κι ακόμη περιμένω να ακούσω μια σοβαρή πρόταση πώς θα μειώσει το ελληνικό κράτος τα ασύλληπτα ελλείμματά του χωρίς να περιορίσει τον τζίρο του: χωρίς να κόψει εργολαβίες, ρουσφέτια, μισθούς, συντάξεις, ασφάλεια και περίθαλψη.

    Και για να προλάβω εξυπνάδες, αυτά τα γράφει ένας εδώ και ένα εξάμηνο πρακτικά άνεργος, οιονεί μισθωτός («μπλοκάκης») του δήθεν ιδιωτικού και στην πραγματικότητα δημοσιοσυντήρητου τομέα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s