Τι έκανε και τι δεν έκανε λάθος ο Σαμαράς

Κατ  αρχήν  δυο  κουβέντες  περί  «κωλοτούμπας»  γενικώς.  Η  μεταβολή    στάσης  στην πολιτική,  σφ΄ όσον

1. γίνεται  στο  πλαίσιο  των  αρχών  σου

2. εχουν  μεταβληθεί  οι  συνθήκες και

3. δεν  εξυπηρετεί  προσωπικό   ή  στενά  κομματικό  όφελος

όχι  μόνο  δεν  είναι  κατακριτέα,  αλλά  επιβάλλεται  και  αποτελεί  δείγμα  ρεαλισμού  και  υπευθυνότητας.

Ετσι  μου  είναι  σχεδόν  ακατανόητη  η  κριτική  που  ασκείται   σήμερα  στον  Σαμαρά    από  δύο  διαφορετικές  κατευθύνσεις   και  που  θα  μπορούσε  να  συνοψισθεί  στα  εξής :

Α) Κριτική  προερχόμενη    από  λάτρεις  μέχρι  προ  τινος  του  Σαμαρά,  κάθε  έμπνευσης , κάθε  κίνησης  και  κάθε  πρωτοβουλίας  του: » Αφού  κατεψήφισε  το  πρώτο  μνημόνιο,  το  οποίο  απέτυχε  γιατί  υπερψηφίζει  το  δεύτερο  που  είναι  στην  ίδια  κατεύθυνση  και  επαχθέστερο;;;»

Β) Κριτική  προερχόμενη  απ΄ όσους  υπερψήφισαν  το  πρώτο  μνημόνιο:  «Αφού  ο  Σαμαράς   υπερψηφίζει  τη  σημερινή  επαχθέστερη  συμφωνία  γιατί  κατεψήφισε  το  μνημόνιο  τον  Μαϊο  του  2010  και  το  έπαιζε  αντιμνημονιακός;;;»

Σαν  μια  πρώτη  απάντηση  παραπέμπω  στη  δήλωση  Σαμαρά  με  την  οποία  προανήγγειλε  την  καταψήφιση  του  μνημονίου:«Ανακοινώνω απόψε τη θέση του Κόμματός μας για τη Συμφωνία χρηματοδότησης από το Μηχανισμό Στήριξης της Ευρώπης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.Το καταψηφίζουμε!Όχι γιατί αρνούμαστε τη χρηματοδοτική στήριξη, που το ΠΑΣΟΚ κατέστησε απαραίτητη πλέον. Αλλά διότι διαφωνούμε με την πολιτική που μας οδήγησε ως εδώ και με την κυβερνητική οικονομική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης.Άλλωστε η Κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη την ψήφο μας για την έγκριση του Νομοσχεδίου. Θέλει “ψήφο ανοχής” για τα πεπραγμένα της ως τώρα……”

Και  θα  υπενθυμίσω  ακόμη  ότι  ουδέποτε  ο  Σαμαράς  αμφισβήτησε  τους  στόχους  του  μνημονίου,  ουδέποτε  υποσχέθηκε  αποκατάσταση  των  εισοδημάτων  (πλην  χαμηλοσυνταξιούχων  και  πολυτέκνων), ουδέποτε  αμφισβήτησε  την  ανάγκη  θυσιών  («Θυσίες  κάναμε  και  θα  κάνουμε , αλλά  να  βλέπουμε   και αποτέλεσμα»)  και  υπήρξε  η  πιο  συναινετική  αξιωματική  αντιπολίτευση  τα  τελευταία  50  χρόνια  υπερψηφίζοντας  τα  μισά  σχεδόν  νομοσχέδια  που   έφερε  το  ΠΑΣΟΚ.

Με  άλλα λόγια  ο Σαμαράς  καταψήφισε  το  πρώτο  μνημόνιο  γιατί  ήταν  λάθος,  γιατί  οδηγηθήκαμε  σε  αυτό  μέσα  από  εγκληματικούς  χειρισμούς  της  διακυβέρνησης  Παπανδρέου  και  γιατί…  δεν  χρειαζόταν  να  το  ψηφίσει. Θα  έκανε  άραγε  η  υπερψήφιση  του  και  από  τον  Σαμαρά  αποτελεσματικότερη  την  εφαρμογή  του; Η  υπερψήφιση  θα  αντιμετώπιζε  τις  περιβαλλοντικές  εμμονές  της κ Μπιρμπίλη: Την «δημοκρατική  ευαισθησία»  του κ Παπουτσή; Την  ανικανότητα  και  αναβλητικότητα  σειράς  ατέλειωτης  κυβερνητικών  στελεχών;

Σήμερα  τα  πράγματα  είναι  εντελώς  διαφορετικά. Η  καταψήφιση  της  νέας  συμφωνίας – κατά  την  αποψη  του  Σαμαρά-  έστελνε  την  χώρα  κατ΄ ευθείαν  στην  χρεωκοπία. Η  υπερψήφιση  ήταν  πράξη  ευθύνης  που  ανταποκρινόταν και  στις  καινούργιες  συνθήκες,  και    στην πάγια  στρατηγική  Ευρωπαϊκή επιλογή  του  κόμματος  που  ηγείται  και     η  οποία  βραχυπρόθεσμα  τουλάχιστον  αποδείχθηκε  και  εξαιρετικά  βλαπτική  κομματικά. Αρα  το  απαξιωτικό  «κωλοτούμπα»  απλά  ..δεν  παίζει.

Τι  έκανε  λοιπόν  λάθος  ο Σαμαράς;  Γιατί  δεν  μπορεί  να  τα  έκανε  όλα  σωστά και  σήμερα  να  τον  αποχαιρετά  το  1/3  της  κοινοβουλευτικής  του  ομάδας!  Κι  ανάμεσα  τους  άνθρωποι  που  τον  στήριξαν  με  πάθος  όχι  μόνο  στις   πρόσφατες πολιτικές  του  επιλογές , όχι  μόνο  για  να  γίνει  αρχηγός, αλλά   μερικοί  και  απο  τον  καιρό  της  ΠΟΛ.ΑΝ. ! Δεν  μπορεί  να  τα  έκανε  όλα  σωστά   και  το  κόμμα  του  να  μην  μπορεί  να  ξεκολλήσει   δημοσκοπικά  από  το  30%  τη  στιγμή   που  οι  προβλέψεις  του  έχουν  δικαιωθεί  πανηγυρικά   και  το  ΠΑΣΟΚ  εμφανίζεται  υπό  διάλυση!

Το  λάθος  του  Σαμαρά  και  το  έχω  επισημάνει  κάμποσες  φορές  και  από  αυτό  εδώ  το  blog   είναι    ότι  προσπάθησε  να  ηγηθεί  μιας  «αντιμνημονιακής»  παράταξης,  η  οποία  όμως  ουδέποτε…. υπήρξε!  Αποδέχθηκε  ένα  χαζό   και   πολύ βολικό   για   τα  ΜΜΕ   διαχωρισμό  σε  «μνημονιακούς»  και  «αντιμνημονιακούς». Δεν  φαίνεται  να  αξιολόγησε  ποτέ  το  γεγονός  ότι  με  την  Διαμαντοπούλου,  τον  Λοβέρδο,τον  Παπανδρέου  τον  ίδιο  (πολύ  περισσότερο  με  την  Μπακογιάννη)  με  τον  κόσμο  που  στήριξε  στις  τελευταίες  εκλογές  το  ΠΑΣΟΚ  ή  το ΛΑΟΣ  τον  χωρίζουν  πολύ  λιγότερα  πράγματα    απ΄ ότι  με  τον  «αντιμνημονιακό» Τσίπρα,  τον  Λαφαζάνη , την  Παπαρήγα  και  τους  οπαδούς  τους.   Εγκλωβίστηκε  στο    ανόητο  και  τελικά …. ανύπαρκτο   δίλημμα  «μνημονιακός  ή  αντιμνημονιακός»  αφήνοντας  να  υποβαθμιστούν    παράλληλα  τα  διλήμματα   που  έορεπε  να  αντιμετωπίσει    εδώ  και  χρόνια  η  Ελληνική  κοινωνία  κατάφατσα. Δημοκρατία  ή  ανομία;    Πρόοδος ή  βάλτωμα (και  σιγά-σιγά  βούλιαγμα);   Αλλαγή  ή  εφησυχασμός; Μεγαλύτερο  κράτος  ή  αποτελεσματικότερο;

Κι     έτσι   άφησε  τους  ανθρώπους    του  στενού  του περιβάλλοντος ,  αλλά  και  ανθρώπους  που   το  «έπαιζαν»  γνήσιοι  εκφραστές  του  ή  οπαδοί  του  να   αναλώνονται    σε  μια  ούτως  ή  άλλως    αδιέξοδη    «αντιμνημονιακή»  ρητορεία   που  καλλιεργούσε    μη  ρεαλιστικές  προσδοκίες  και  που   ως  απόλυτη    απάντηση  στο  μνημόνιο   είχε    την «επαναδιαπραγμάτευση»  μετά  από  μια  κυβερνητική  αλλαγή. Το  αδιέξοδο  ήταν  προφανές. Εαν  το  μνημόνιο  πετύχαινε  οι  αντίπαλοι  της  «μνημονιακής»  πολιτικής   «θα  πήγαιναν  άκλαφτοι». Εάν  αποτύγχανε  θα  είχαν  να  διαχειριστούν  μια  πολύ  δύσκολη  κατάσταση +  τις  τραγικές  συνέπειες    του  μνημονίου +  κάποιου  είδους  εξ  ίσου  δυσάρεστο    συνέχιση  του. Οπερ  και  εγένετο.

Δεν  μπορώ  να  μην  σταθώ  και  στην  συμβολή  των  ΜΜΕ     στην  ανάδειξη  και  προβολή     του  «αντιμνημονισμού»  της  ΝΔ    με  παράλληλη    υποβάθμιση  και  υποτίμηση  της  επί  της  ουσίας    ρεαλιστικής  και  μετριοπαθέστατης  στάσης  της.     Βλέπετε  το  μέτρο    και  ο   ρεαλισμός  δεν  πουλάνε  κι  από  την  άλλη   οι  διαφόρων  πρασινοκόκκινων  αποχρώσεων    δημοσιογράφοι  που  κυριαρχούν  στο  μιντιακό  στερέωμα   εγκαίρως  διέβλεψαν  το  αδιέξοδο που  θα  οδηγούσε  μια  απλώς  «αντιμνημονιακή»  ρητορεία. Και  την  προέβαλαν  όσο  μπορούσαν. Αντίθετα    τοποθετήσεις  του  Σαμαρά  όπως  το  «Θυσίες  κάναμε  και  θα  κάνουμε…»  ή  το  «Να  μην  μας  ψηφίσουν  ποτέ!» (με  αφορμή  «δυναμικές»  κινητοποιήσεις  κάποιων  συντεχνιών)  πέρασαν  σχεδόν  στο  «ντούκου». Οσο  για  τις  τοποθετήσεις  άλλων  στελεχών  της  ΝΔ  που  δεν  ακολούθησαν    τον  εύκολο  δρόμο  της  σκέτα  «αντιμνημονιακής»  ρητορίας  αυτές  υπολογιζόταν  και  ενδιέφεραν  μόνο  στο  βαθμό  που  μπορούσαν  να    αποδείξουν  «ρήγματα»  στο  εσωτερικό  της  ΝΔ.

Ετσι  φτάσαμε  εδώ  που  φτάσαμε. Ο  Σαμαράς  ορθά  διέγνωσε  το  αδιέξοδο του  πρώτου  μνημονίου,  είχε  κάθε  λόγο  να  το  καταψηφίσει  (προσωπικά πιστεύω  ότι  υπήρχε    καλύτερη  τακτική  και  επ΄ αυτού  μπορείτε  να  ανατρέξετε  στις αναρτήσεις 4/5,  5/5  και  7/5/2010  ίσως  και  30/5/2010 ),  ως  αντιπολίτευση   λειτούργησε  επί  της  ουσίας    απολύτως  υπεύθυνα,  αλλά  αντί  της  υπευθυνότητας  άφησε  να  προβληθεί περισσότερο  η  «αντιμνημονιακή»  διάσταση  της  πολιτικής  του. Κι  όταν  τα  πράγματα   έφτασαν  στο «μη  περαιτέρω»  και  θεώρησε  ότι  η  χώρα  -όχι  πάντως  με  δική  του  υπαιτιότητα-  είχε  φτάσει ένα  βήμα  πριν  το  γκρεμό,   και  την  κυβέρνηση  Παπαδήμου  στήριξε  και το  «μνημόνιο  2»  υπερψήφισε, και  έγγραφες  δια βεβαιώσεις  έστειλε ( σ΄ εκείνους  που  αχρείαστα  και  βλακωδώς  τις  απαιτούσαν).  Με  προσωπικό  πολιτικό  κόστος.  Η  εναλλακτική  που  είχε  ήταν  να  παίξει  σε  μια  ζαριά   το  μέλλον  του  τόπου. Και  πιθανώς  να    γίνει  πανηγυρικά   Πρωθυπουργός … επί  των ερειπίων.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ  Εκείνοι  που  είναι  για  λύπηση   είναι  οι   Σαμαρικότεροι  του  Σαμαρά.  Εκείνοι  που  τον  φανταζόταν  σαν  τον  Ελληνα   …Τσε  Γκεβάρα. Εκείνοι που  υπερασπιζόμενοι  επί  δυο  χρόνια   ΚΑΘΕ   επιλογή  του,  σήμερα  απαξιώνουν  τους  ίδιους  ανθρώπους  που  μέχρι    χθες –   ως  «ανθρώπους  του  Προέδρου» -τους   προέβαλλαν. Εκείνοι  που  συνεχίζουν  να  αποθεώνουν  τον  Σαμαρά   για  ό,τι  έκανε  ( στο  πρόσφατο  αλλά  και μακρινό  παρελθόν), για  ό,τι  κάνει  (που  το  ερμηνεύουν  κατά  το  δοκούν) και  ό,τι  (ευφάνταστα  υποθέτουν)  θα  κάνει.  Και  για  να  μην  τους  ξεχάσω:  στους  «για  λύπηση»    συγκαταλέγονται  και  όλοι  αυτοί  που  απαξίωσαν και  λοιδώρησαν    τις    δικαιωμένες   σήμερα από  τα  πράγματα    εκτιμήσεις   του  και – κάπως  άγαρμπα  είναι  αλήθεια –  φορέσανε   όψιμα  την  «αντιμνημονιακή  λεοντή»

Advertisements
This entry was posted in ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s