Κρυφτούλι πίσω από το «Ναι, αλλά και …»

Κάποιοι  έβαλαν   βόμβα  σε  ένα  φούρνο  στην  Καλαμάτα. Ε,  και;  Από  όσα  έχουν  γίνει  γνωστά ,   στην  Καλαμάτα  μάλλον  δεν  υπάρχει  κάποιου  είδους  βεντέτα  μεταξύ  φουρναραίων  και  η  αιτία  της  βόμβας  έχει   να  κάνει  με  την  άλλη  ιδιότητα  του   ιδιοκτήτη. Είναι   βλέπετε   διαιτητής  και  η  αφορμή  της  βόμβας  φαίνεται  ότι  ήταν  κάποιο  πέναλτυ  που  δεν  σφυριξε  πριν  1-2  εβδομάδες.  Και  πάλι  όμως  τι  μπορεί  να  ενδιαφέρει  ένα    blog  που  ασχολείται  κυρίως  με  πολιτικά  θέματα  ένα  πέναλτυ, μια  βόμβα  κι  ένας  φούρναρης;  Αυτή  η  ανάρτηση  ίσως  να  μην  γινόταν  ποτέ  αν   ένας  από  την  παρέα  που  ακούγαμε  μαζί  την  είδηση  και  σταυροκοπιόμασταν  για  το  πόσο  ηλίθιοι  μπορεί  να  είναι  οι  άνθρωποι  δεν  πέταγε  την  φράση  «Ναι, αλλά  και οι  διαιτητές …. τα  παίρνουν!»

Φοβάμαι  ότι  αυτό  το  «Ναι, αλλά  και …..»  έχει  στοιχειώσει  στη  κοινωνία  μας.

«Κάποιοι  κάψαν  την  Αθήνα.».»_ «Ναι,  αλλά  και  οι  μπάτσοι  βαράνε…»

» Πιάσανε  τον    Χ   να  κλέβει» _«Ναι , αλλά   και  ο  Ψ  κλέβει  …»

«Ως  χώρα  τα  κάναμε  σκατά» _«Ναι, αλλά  φταίνε  και  οι  Ευρωπαίοι  …»

«Με  τη  σημερινή  κατάσταση το  συνταξιοδοτικό  δεν  βγαίνει..»_ «Ναι, αλλά  και  οι πολιτικοί  παίρνουν  πολλά…»

Δεν  έχω  αντιρρήσεις  επί  της  αρχής  για  τα  τα  διάφορα  «αλλά», «μήπως»  και  «ίσως»  που  μπορεί  να  συνοδεύουν  μια  άποψη. Τα  πράγματα  σπανίως  είναι  μαύρα  ή  άσπρα. Συνήθως  παίζουν  σε  τόνους   του  «σπασμένου  άσπρου»  ή  του  γκρι.  Ναι,  αλλά … πραγματικά  με  πιάνουν  τα  διαόλια  μου  όταν  αυτό  το  «Ναι, αλλά  και…»  λέγεται  για  να  αθωώσει  κάποιος    ή  να  δικαιολογήσει  κάτι    προφανώς  παράνομο, εγκληματικό  ή  ηλίθιο,   όταν  το  «Ναι  αλλά  και ….» έρχεται  για  να  πετάξει  την  μπάλλα  εξω  από  το  γήπεδο    και  ν΄ αρχίσουμε  να  συζητάμε  «αν  οι  διαιτητές  τα  παίρνουν»  ή  «αν  βαράνε  οι  μπάτσοι».  Πολύ  περισσότερο  με  πιάνουν  τα  διαόλια  μου  όταν  αυτό  το  «Ναι,  αλλά  και …»  λέγεται  για   να  καλυφθούν  οι  προσωπικές  ευθύνες  του   εκάστοτε   ομιλούντος  και  να  λειτουργήσει  σαν  άλλοθι  της  προσωπικής  του  παράνομης  ή  ηλίθιας  συμπεριφοράς.

Φοβάμαι  ότι  ως  κοινωνία   ζούμε  πίσω  από  ένα  διαρκές  «Ναι, αλλά  και …».  Οι  παρανομίες  και  τα  λάθη  των  άλλων  (άλλοτε  πραγματικά  και  άλλοτε  κατά  φαντασίαν)   αποτελούν  την  δικιά  μας  κολυμβήθρα  του  Σιλωάμ. Και  συνεχίζουμε   να …  ανατινάζουμε φούρνους  (ή  έστω  να  παρακολουθούμε  την  ανατίναξη  με  συγκατάβαση).

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ firiki2010

This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s