Η πολυδιάσπαση του χώρου του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού.

  

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο !

     Η  πολυδιάσπαση  της  Αριστεράς  διεθνώς  , αλλά  και  στην  Ελλάδα  έχει  μια  μεγάλη  παράδοση.  Στην  Ελλάδα  της  Μεταπολίτευσης  δεκάδες  γκρουπούσκουλα υπερασπιζόμενα  την  ιδεολογική  τους  καθαρότητα  διεκδίκησαν  μια  αυτόνομη  ύπαρξη.  Μαρξιστές-λενινιστές, μαρξιστές  που  δεν  ήταν  λενινιστές, μαρξιστές  που  λάτρευαν  τον  Στάλιν, τροτσκιστές,  αντι-Σταλινικοί,   μαρξιστές  λάτρεις  του  Μάο,   λάτρεις του  Τσε,  του  Κροπότκιν, του  Χο Τσι Μινχ  συνέθεταν  το  πολύχρωμο   αριστερό  πολιτικό  σκηνικό.   Ακόμα και  σήμερα   εκτός  από  το  ΚΚΕ ,   έχουμε  τον  ΣΥΡΙΖΑ    (με  καμμιά 10ριά  «συνιστώσες»)  την  Δημοκρατική Αροιστερά,  τον  ΑΝΤΑΡΣΥΑ, διάφορα  γκρουπούσκουλα   που  δεν  μπόρεσαν  να  χωρέσουν  σε  κανένα  από  τους  παραπάνω  σχηματισμούς  και  φυσικά    διάφορα  μορφώματα  με  ευφάνταστα  ονόματα  και  ακρωνύμια  που  ξεπήδησαν  με  αφορμή  την  οικονομική  κρίση  της  χώρας.

Στον  χώρο  της  Κεντροδεξιάς  τέτοια  φαινόμενα  πολυδιάσπασης  δεν  υπήρξαν.  Στις  παρυφές  της  μπορεί  να  δημιουργήθηκαν  κατά  καιρούς  κάποια  πολιτικά  μορφώματα  τα  οποία  γρήγορα  εξεμέτρησαν  το  ζην,    είτε γιατί  δεν  μπορούσαν  να  ανταποκριθούν  στις  ανάγκες  που  τα  γέννησαν είτε   γιατί οι  ανάγκες  αυτές  έπαψαν  να  υπάρχουν.  (Ο  ΛΑΟΣ  αποδεικνύεται  μάλλον  το μακροβιότερο  και   πιο «επιτυχημένο»  τέτοι  εγχείρημα)

Η  εικόνα  που  δίνει  όμως  σήμερα  πια  η  Κεντροδεξιά , ο  χώρος  του  ριζοσπαστικού  φιλελευθερισμού  του  Κωνσταντίνου  Κραμανλή,  δεν  έχει  καμμιά  σχέση    με  αυτή  που  έδινε  πριν  33,  23,13,  ή  έστω  και  3  χρόνια. Το  κακό  άρχισε  με  τις  υποψηφιότητες  Σαμαρά-Μπακογιάννη  για  την   αρχηγία  της  ΝΔ. . Ηταν  το  χειρότερο δυνατό   «ντουέτο »  υποψηφίων   που  μπορούσε  να  προκύψει. Δυστυχώς  προέκυψε. Το  51%  ψήφισε  Σαμαρά  γιατί  δεν  ήθελε  με  τίποτα  την .. κόρη  του  «σώγαμπρου »  Μητσοτάκη και  το  40%  ψήφισε  Μπακογιάννη  γιατί  δεν  μπορούσε  να  ξεχάσει  την  «προδοσία»   Σαμαρά. Μια  σαφής  νομίζω  ένδειξη για  την  διάθεση  καταψήφισης-  και  όχι  υπερψήφισης  κάποιου  υποψηφίου –    είναι  το   ότι  ενώ  η  ΔΗΣΥ  σύμφωνα  με  τις   περισσότερες  δημοσκοπήσεις  είναι  κάτω  από  το  όριο  της  κοινοβουλευτικής  επιβίωσης  (άρα  ελάχιστοι  Νεοδημοκράτες  πείσθηκαν  απο  το  εγχείορημα   της  κ Μπακογιάννη) ,  η  Νέα Δημοκρατία  απέναντι  στην  προφανέστατα  ανεύθυνη ,  «λίγη»   και  εν  τέλει  καταστροφική   κυβέρνηση  Παπανδρέου  δεν  μπορεί  να  συσπειρώσει  ούτε  τους (όχι  πολλούς)  ψηφοφόρους   της  του 2009.  Μεταξύ  άλλων  και  γιατί προφανώς    κάποιοι   δεν  ενθουσιάζονται  από  το  γεγονός  ότι ο  αρχηγός  του  κόμματος (για  να  μην  ξεχνιόμαστε  και  ο   ένας  εκ  των  Αντιπροέδρων)  κάποια  στιγμή   αποχώρησε  και  τράβηξε  τον  δικό  του  δρόμο.

Μετά  ήρθε  το  Μνημόνιο 1 .  Η  στάση   και  η  ρητορική   που   υιοθετήθηκε  απέναντι  του  δεν  ενθουσίασε όλους  τους  Νεοδημοκράτες,  αλλά   η   «άλλη  άποψη»  δεν  εκδηλώθηκε  παρά  μόνο  από  την  κ Μπακογιάννη,  η  οποία  διεγράφη και  αποφάσισε  να  ακολουθήσει  αυτόνομη  πορεία.. Το  σύνολο  όμως  βουλευτών  και  στελεχών   ακόμα   κι  αν  προτιμούσαν  μια  πιο  ευέλικτη  στάση  απέναντι  στο μνημόνιο    συντάχθηκαν  και  στήριξαν  την  απόφαση  Σαμαρά . Βέβαια    αποτελούσαν    κόκκινο  πανί  για  τους  «Σαμαρικούς»  ( όμως- και προς  τιμήν  του – όχι  για  τον  Σαμαρά)  αλλά  η  σύγκρουση  παρέμεινε  στο  παρασκήνιο . Από  την  άλλη   η  εν  γένει  στάση  Σαμαρά ,  η  οποία  στην  πράξη  ήταν  πολύ  λιγότερο  «αντιμνημονιακή»  απ ΄ ότι  η  σχετική  ρητορική   ορισμένων  στελεχών  του ,   δικαιώθηκε  από  τα  πράγματα. Το  μνημόνιο  και  λόγω  «συνταγής»  και  λόγω  «μάγειρα»  απέτυχε  οικτρά.

Η  στήριξη  όμως  από  τη  ΝΔ   της  κυβέρνησης  Παπαδήμου  και  (περισσότερο)  η  υπερψήφιση  του  μνημονίου  2  λειτούργησαν  ως  ο  καταλύτης  για   καινούργιες  διαφοροποιήσεις.  Πρώτος    διαχώρισε  την  θέση  του  ο κ Καμμένος  και  ήδη  με  τους  «Ανεξάρτητους  Ελληνες»  (και  με  τον  κ  Μανώλη   που  φοβάμαι  πως  κι  από  την  εποχή  της  κυβέρνησης  Καραμανλή  μόνο  προβλήματα  δημιουργεί)  αναζητά  την  τύχη  του  στον   «πατριωτικό  αντιμνημονιακό »  χώρο. Ακολούθησε  η  καταψήφιση  του  μνημονίου 2  από  άλλους  21  βουλευτές  Και  όλως  περιέργως  αυτοί  οι  οποίοι  διαφοροποιήθηκαν    ήταν  ως  επί  το  πλείστον    πρώην  «Σαμαρικοί»  που  δεν  συμφώνησαν    με    αυτό    που  (κακώς  κατά  τη  γνώμη  μου  ) θεώρησαν  αλλαγή  πλεύσης.  Οι  διαφοροποιηθέντες  διεγράφησαν.  Σταματησε  το  κακό  εκεί;  Οχι!   Κάποιοι   από  τους    διαφοροποιηθέντες  και    διαγραφέντες  είναι  πανέτοιμοι  να  επανέλθουν  ψηφίζοντας  αυτά  που  κατεψήφισαν  πριν  10  μέρες (κοινώς  πανέτοιμοι  να  γίνουν  «ρόμπες  ξεκούμπωτες»)  και   (αναμενόμενο) οι  συνάδελφοι  τους  εντός  ΝΔ   ακόμη  και  αυτοί  που  ψήφισαν  το  μνημόνιο  με  «βαριά  καρδιά»  (ή  υπό  την  απειλή  της  διαγραφής) τους  βλέπουν  με  μισό  μάτι.  Αλλοι  πάλι  δεν  δείχνουν  καμμία  τάση  επανόδου,  ίσως  μάλιστα  λοξοκοιτάζουν  και  προς  άλλα  πολιτικά  σχήματα.

Σε  όλα  αυτά  προσθέστε …

…..  τη  νέα  στροφή  του  κ Καρατζαφέρη   που  αφού  έδρεψε  δάφνες  συνετού  πολιτικού  ψηφίζοντας  το  μνημόνιο 1  αποφάσισε  να  καταψηφίσει  το  μνημόνιο  2  προφανώς  για  να  καλύψει  κι  αυτός  τον  χώρο  της «αντιμνημονιακής  Δεξιάς»

…. την  «Χρυσή  Αυγή» που  κάποιες  δημοσκοπήσεις  την  έδωσαν  ακόμα  και  στο  2,5% (!!!)  και  δύσκολα  μπορώ  να  φανταστώ  πως  αυτοί  που  την  ψηφίζουν  -έστω  δημοσκοπικά-   συμμερίζονται  τις  απόψεις  της

….  την  μη  μετρήσιμη  δημοσκοπικά  «Δράση»  του  κ  Μάνου  που   εκφράζει  όμως  απόψεις  που  θέλγουν  πολύ  περισσότερους  από  αυτούς  που  θα  την  ψηφίσουν

… και  θα  έχετε   μια  σχεδόν  πλήρη  εικόνα    της  παλαι  ποτέ  μεγάλης  φιλελεύθερης  ριζοσπαστικής  παράταξης   που  υπήρξε  η  Νέα Δημοκρατία  και  που  σήμερα  πολιτικά  αλλά  κυρίως …  συναισθηματικά    είναι   πολυδιασπασμένη.

Δυστυχώς   υπό  τις  παρούσες  συνθήκες   και  οι  προοπτικές  δεν  είναι  καλές. Οταν  αμφισβητούνται  κεντρικές  πολιτικές  επιλογές  της  ηγεσίας…  όταν  υιοθετούνται   χοντροκομμένοι  και  ανόητοι  διαχωρισμοί  («μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί»)….  όταν  σπάνε  συναισθηματικοί  δεσμοί  χρόνων… όταν  τα  προσωπικά  πολιτικά  παιχνίδια   μπαίνουν  πάνω  από   το  «εμείς»… όταν  διαγράφεται  σχεδόν    το  1/4   της  κοινοβουλευτικής  ομάδας  … οι  προοπτικές  δεν  μπορεί  να  είναι  καλές   Γιατί   όσο   μικραίνει    μια    παράταξη   τόσο  αυξάνουν  οι  διασπαστικές  τάσεις  στο  εσωτερικό  της. Κάθε  καινούργια  διαφοροποίηση   προετοιμάζει  την  επόμενη.  Καθένας  προβάλλει  την  δικιά  του  οπτική   ή  την  δικιά  του  φιλοδοξία  και  αρνείται  να  τις   υποτάξει    στις  κεντρικές  ιδέες  που  ενώνουν  και  αποτελούν  τον  λόγο  ύπαρξης  μιας  παράταξης. Καθώς  η  παράταξη  μικραίνει,  τα  στελέχη  της  αισθάνονται  ότι  μεγαλώνουν.  «‘Γιατί  όχι  κι  εγώ;» αναρωτιέται   το  κάθε  «στέλεχος».

Ταυτόχρονα  όσο  τα   εσωτερικά  προβλήματα   επαναλαμβάνονται    ή   και   διογκώνονται  η  παράταξη  αδυνατεί  να  προσελκύσει    όλον  αυτό  τον  κόσμο που  σήμερα  παρακολουθεί  αμήχανος  και  μπλεγμένος  και  πάνω  απ΄ όλα  αισθάνεται  την  ανάγκη  να   «ακουμπήσει »  κάπου. Να  αισθανθεί  κάποια  ασφάλεια. Και  καθώς  κανείς  (και  μάλιστα  πολυδιασπασμένος)  δεν  μπορεί  να    του  δημιουργήσει  το  αίσθημα  σιγουριάς  που  τόσο  χρειάζεται,   ο  κόσμος  γίνεται  ευάλωτος  στον  πρώτο  τυχόντα  που  θα  του  παρουσιάσει  το  «εύκολο»  ή  έστω  και  το  απλώς  «καινούργιο» ,  το  «διαφορετικό»  κι  ετοιμάζεται  για  …όλα. {Για  όλα;  Ισως  όχι!  Σε  ένα  εντυπωσιακό  ποσοστό  (77%)  ο  κόσμος  επιμένει  στην  πάση  θυσία  παραμονή  μας  στο  ευρώ . 85%  αυτών  που  δηλώνουν  ότι  θα  ψηφίσουν  ΝΔ,  82%  αυτών  που  θα  ψηφίσουν  ΠΑΣΟΚ   ακόμα  και  το   46%  αυτών  που  εκδηλώνουν  δημοσκοπικά  την  προτίμηση  τους  προς  το  ΚΚΕ !!! }

Μέσα  σε  ένα  ρευστοποιμένο  πολιτικό  σκηνικό   ο  χωρος  του  ριζοσπαστικού  φιλελευθερισμού  πρέπει    και  μπορεί  να  κατακτήσει    μια  καινούργια   ενότητα.  Προφανώς  όχι  βασισμένη  σε  αλληλοεξυπηρέτηση    προσωπικών  μικροσυμφερόντων  και  φιλοδοξιών  και  όχι  με  στόχο   προσωρινά  εκλογικά  κέρδη.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΜΜΑΤΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s