Ψωνίζοντας…. «πατριωτικά» !

     Ψωνίστε  Ελληνικά  προϊόντα!   Αναδεικνύεται   εσχάτως   περίπου   ως  πατριωτικό  καθήκον.  Και  πρέπει    να  ομολογήσω  ότι  στο τριπάκι  αυτό  έχω  μπει  εδώ  και  καιρό και  πηγαίνοντας  στο  super-market   προσέχω  πάντα  αν  υπάρχει  ο  κωδικός  «520»  ή  «521»  απόδειξη    ότι  τουλάχιστον  ένα  μέρος  της  αξίας  του  τυελικού    προϊοντος – έστω  η  συσκευασία –  παρήχθη   στην  Ελλάδα.  Βλέπω  και  δύο  ακόμη  πράγματα : 1 Αν  πρόκειται  για  «Ελληνικό  προΪόν»  και  2 Την  τιμή.   Και κάπου  εκεί  αρχίζουν  τα  προβλήματα.

Πάμε  σε  ένα  παράδειγμα:  Φασόλια  Φλωρίνης  2,25 €  η  συσκευασία.  Φασόλια  Καναδά  ίδια  ποσότητα    συσκευασμένα  στην  Ελλάδα   (άρα  «520»)  η  ίδια  ποσότητα    1,27 €.  Επομένως  το  δίλημμα    που  τίθεται  είναι:  Τρώω  5  φορές  φασόλια  Φλωρίνης  (κόστος 12,25 €)  ή  τρώω  4 φορές  φασόλια  Καναδά  (5,08€)  και   1 φορά  κοτόπουλο    και  μου  περισσεύει  και  κάτι   ή  τέλος  πάντων  τρώω  5  φορές  φασόλια  Καναδά  και  με  τα  7,19 €  που  θα  περισσέψουν  (λόγω  της  «αντι-πατριωτικής»  συμπεριφοράς  μου)  καλύπτω  κάποιες  άλλες  ανάγκες  μου;  Και  μην  μου  πείτε   «σιγά  το  ποσό »  γιατί  7 €   ιδίως  σήμερα   και  ιδίως  για  κάποιες   οικογένειες  είναι  ένας  μικρός  θησαυρός. (Tο   πως  θα  διατεθούν  αυτά  τα  7€   δεν  είναι   και  μακροικονομικά  σδιάφορο)

Κάτι  ανάλογο    συμβαίνει    και  με  αρκετά    άλλα  προϊόντα . Και  αν    χάριν  πετριωτισμού  είμαι  έτοιμος   να   χάσω  χρόνο  αναζητώντας  την  ένδειξη  «Ελληνικό  προϊόν», αν  είμαι  έτοιμος  να  αλλάξω  τα  γούστα  μου,  αν  είμαι  έτοιμος  να  πληρώσω  3, 5, 10  cents   ακριβότερα   την  Ελληνικότητα  ενός  προϊόντος  ( επιβραβεύοντας ενδεχομένως  ένα  άσχημα  οργανωμένο  σύστημα  παραγωγής-διακίνησης-πώλησης) δεν  είμαι  καθόλου  έτοιμος  να  πληρώσω  30-50 ή  80%  ακριβότερα   την  φασολάδα  μου.  Και  πολύ  περισσότερο  δεν  μπορώ    να  απευθυνθώ  στον  πατριωτισμό  κανενός   ζητώντας  του  να  ψωνίζει    γενικώς  και  ασχέτως  τιμής  Ελληνικά  προϊόντα.

Κάπου  εδώ    υπάρχει  κι  ένα  γενικότερο  θέμα   που  πολλοί  δεν  το  θίγουν  ξεκάθαρα  για  να  μην  τους  πουν  οπαδούς  της  παγκοσμιοποίησης. Κάποτε,  ξέρετε,  πριν  χιλιάδες  χρόνια  οι  κάτοικοι  μιας  περιοχής  κατανάλωναν  μόνο  αυτά  που  μπορούσαν  να  παράγουν. Αν  έβγαζαν  καλαμπόκι  έτρωγαν  καλαμπόκι  σε  όλες  τις  δυνατές  μορφές  του. Μετά  άρχισαν  να  το  ανταλλάσσουν  με  το  προϊόν   που  έβγαζε  το  διπλανό  χωριό  που  ως  παραλίμνιο  είχε  ψάρια. Μετά  ανακαλύφθηκε  το  εμπόριο.  Και    κάποια  στιγμή  κάποιοι  σκέφθηκαν  την  θεωρία  του  «συγκριτικού  πλεονεκτήματος».   Χοντρικά:  » Κάθε  περιοχή,  κάθε  χώρα   ειδικεύεται  στο   να    παράγει    αυτά  που  την    βοηθούν το  κλίμα, η  τεχνολογία, το  υπέδαφδος  της  η  γεωγραφική  της  διαμόρφωση  κλπ Ετσι    μπορεί  να  τα  παράγει  με  χαμηλότερο  κόστος   και   να  τα  εξάγει,  εισάγοντας  παράλληλα   όλα  τα  υπόλοιπα  που  χρειάζεται  από  τις  χώρες  που  λόγω  του  δικού  τους  συγκριτικού πλεονεκτήματος  μπορούν  να  τα  παράγουν  καλύτερα  και  με  μικρότερο  κόστος»

Θεωρητικά  στην  Ελλάδα θα  μπορούσαμε  να  έχουμε  αυτοκιντοβιομηχανία. Με  τις  δεδομένες  συνθήκες  το    αντίστοιχο  Fiatάκι   που  θα  φτιαχνόταν  στην  Ελλάδα  θα   κόστιζε  ίσως    40.000€.  Δε  λέει !  Κατά  τον  ίδιο  τρόπο  δεν  έχει  νόημα   να  βγάζεις  ζάχαρη,  καλαμπόκι  ή  ταπιόκα  αν  κάποιος  άλλος  μπορεί  να  στα  φέρει  στην  πόρτα  σου  στη  μισή  τιμή.  Το  θέμα  δεν  είναι  να  παράγεις  αυτά  που  καταναλώνεις.  Το  θέμα  είναι  η   ΑΞΙΑ  αυτών  που  παράγεις  να  μην  είναι  μεγαλύτερη  από  την  ΑΞΙΑ  αυτών  που  καταναλώνεις.

Και  η  αυτάρκεια  της  χώρας; Και  κυρίως  η  διατροφική  της  αυτάρκεια; Και  γιατί  παρακαλώ  είναι  υποχρεωτικό  να  είμαστε  διατροφικά  αυτάρκεις; Είναι  το  Μπαχρέϊν;  Είναι  το  Κατάρ;  Είναι  μήπως  η  Ελβετία; Είναι  η  Νορβηγάι; Η  διατροφική  αυτάρκεια  έχει  νόημα  για  μια  χώρα  που  ζει  στην  απομόνωση ή  ίσως  για  μια  χώρα  που  βρίσκεται  σε  πόλεμο. Και  πάλι   όμως    σε  τέτοιες  συνθήκες   από  μόνη  της  η  «διατροφική  αυτάρκεια»  δεν  είναι   ικανή   να    γλιτώσει  τον  πληθυσμό    από  μια      «διατροφική  καταστροφή». Και  στο  κάτω-κάτω   ζούμε  στο  καλύτερο  οικόπεδο  του  κόσμου.  Η  οικονομία μας  είναι  ούτως  ή  άλλως  ρηχή  και  γι  αυτό  ευέλικτη . Η  μεταφορά  πόρων    από  μια  απασχόληση  σε  μια  άλλη  είναι  σχετικά  εύκολη  υπόθεση.  Αλλά   δικαιούμαστε     να  οργανώσουμε  την  οικονομία  και  την  κοινωνία  μας  με  βάση  την  υπόθεση  ότι  κάποια  στιγμή  θα   μείνουμε  μόνοι  κι  έρημοι; Νομίζω  πως  όχι , κατά  τον  ίδιο  τρόπο  που  δεν  μπορούμε  να  χτίζουμε  τα  σπίτια  μας  για  να  αντέξουν  ένα  σεισμό  12 Ρίχτερ  ή  να  φτιάχνουμε   παντού   πηρυνικά  καταφύγια  για  το  ενδεχόμενο  μιας  πηρυνικής  καταστροφής.

Προσοχή  όμως! Τίποτα  από  τα  παραπάνω  δεν  σημαίνει    ότι  είναι  ιδιαίτερα  σοφό  να  ασχοληθούμε  με  κάποιου  είδους  «μονοκαλλιέργεια»,  πχ    να   δεσμεύσουμε   όλους  τους  πόρους  μας  στη » βαρειά  μας  βιομηχανία»  τον  τουρισμό ή  να  γεμίσουμε  όλα  τα  χωράφια  μας  με  «πάνελ».  Πρώτον    γιατί  το  να  βάζεις  «όλα  τα  αυγά  σε  ένα  καλάθι»  είναι  πάντα  επικίνδυνο  και  δεύτερον   γιατί  ακολουθώντας  μια  τέτοια  ανισόρροπη  τακτική  το  πιθανώτερο  είναι  να  την  πατήσουμε  όπως  πχ   φοβάμαι  την  πατάνε  περιοχές    που   εκμεταλλεύθηκαν    μέχρι  αυτοϋπονόμευσης   τα  τουριστικά  τους  θέλγητρα   (σχετικά  πρόσφατες    προσωπικές   εμπειρίες  μου ο  Λαγανάς  στην  Ζάκυνθο  και η  Χεσόνησος  στην  Κρήτη).

Και  -για  να  γυρίσουμε  στο  ξεκίνημα  του  άρθρου-  οι   καλλιεργητές  φασολιών  στις  Πρέσπες  τι  θα  κάνουν ;  Αν  το  έδαφος ή  το  κλίμα    δεν  σηκώνει  άλλες  καλλιέργειες  ή  αν  ευνοούν  μια  εξαιρετική  ποιότητα  φασολιών;  Για  την  πρώτη  περίπτωση θα  πρότεινα  μια  καλύτερη  οργάνωση  της  παραγωγής  και  διάθεσης  του  προϊόντος. Υπάρχουν και  κάτι  πράγματα  που  λέγονται  συνεταιρισμοί  (άσχετα  αν  εδώ  στην  Ελλάδα  καταφέραμε  να  τους  ξεφτιλίσουμε)  υπάρχει  και  το  πρόσφατο  παράδειγμα   της  συνεργασίας  (όχι  χωρίς  προβλήματα  και  ερωτηματικά) των  πατατοπαραγωγών  Νευροκοπίου  με  την  Ομάδα  Εθελοντών  της  Κατερίνης.  Για  την  δεύτερη  περίπτωση   -της  εξαιρετικής  ποιότητας  των  φασολιών  Πρεσπών- δεν  χρειάζεται  να  κάνουν  τίποτα. Απλώς  θα  ξέρουν   ότι  απευθύνονται  στο  λεπτό  γούστο    των  καταναλωτών  (κανένα  πρόβλημα)   και  άρα  η  περί  πατριωτισμού  κουβέντα   και  το  «Ψωνίστε  Ελληνικά  προιόντα!» περισσεύουν.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ψωνίζοντας…. «πατριωτικά» !

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από το σκεπτικό σου firiki2010. Επιλέγουμε λοιπόν τα εισαγόμενα επειδή σχεδόν πάντα τα ελληνικά είναι ακριβότερα;
    Κατ αρχήν αναφέρεις ένα παράδειγμα για ένα προϊόν, το οποίο ελέγχεται, για να στηρίξεις την απαξίωσή σου γενικά για τα ελληνικά προϊόντα. Αν έκανες όμως τον κόπο και σύγκρινες μερικά προϊόντα ακόμα θα διαπίστωνες ότι πολλά από τα ελληνικά προϊόντα (και μάλιστα όχι απλά με 520), είναι φθηνότερα από τα εισαγόμενα.
    Τέτοια έρευνα όμως δεν έκανες.
    Αρκέσθηκες στα φασόλια.
    Ο πατριωτισμός λοιπόν στην κατανάλωση είναι επιζήμια, αφού ανακαλύψαμε και το εμπόριο!
    Όταν υπάρχει κάτι στραβό το διορθώνεις δεν το σκοτώνεις firiki2010.
    Με το σκεπτικό σου πορευτήκαμε όλα τα χρόνια που πέρασαν και το αποτέλεσμα ήταν να διαλυθεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας και τις συνέπειες τώρα θα αρχίσουμε να τις ζούμε. Αν δεν στηρίξεις την παραγωγή αγαθών πως θα έχεις ισοσκελισμένα έσοδα-έξοδα, μαγικά; Πετρέλαια ακόμα δεν έχουμε για να το παίζουμε Κατάρ.
    Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο τόπο μας δεν είναι οι ακριβοί παραγωγοί, αλλά οι κερδοσκόποι έμποροι, αυτούς ξεσκεπάζει η κίνηση της Κατερίνης. Η λάσπη που θα ρίξει το κατεστημένο, εάν συνεχίσουν, θα είναι απερίγραπτη.
    Και συ πριν μας προκαταβάλεις για ακριβά φασόλια Φλωρίνης καλό θα ήταν να μάθαινες τι παίρνει ο παραγωγός, τι ο μεσάζοντας και μετά να τον καταδικάσει. Επίσης πρέπει να είχες και ποιοτικά κριτήρια για την παραγωγή στη Φλώρινα και στο Καναδά. Μήπως του Καναδά είναι μεταλλαγμένα και έχουν 10 πλασια παραγωγή ανά στρέμμα και επομένως ο έλληνας είναι πολύ φθηνότερος.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Αγαπητέ Dyer
      Που κατάλαβες να απαξιώνω τα Ελληνικά προϊόντα;;;;
      Ισχυρίστηκα ότι σχεδόν πάντα τα Ελληνικά είναι ακριβότερα;;; Σου φάνηκε να αγνοώ τα προβλήματα στην πορεία του προϊόντος από τον παραγωγό στον καταναλωτή;;;; (Τουλάχιστον σε τρία σημεία κάνω νύξεις για το θέμα αυτό).
      Ο παραγωγικός ιστός δεν διαλύθηκε γιατί προχωρήσαμε με το σκεπτικό μου, αλλά γιατί κάναμε αρπαχτές διπλοτριπλοζυγίζαμε βαμβάκια , γιατί η Κρήτη είχε τόσα ελαιοδενδρα όσα δεν χωράνε δίπλα-δίπλα φυτεμένα στην …. Πελοπόνησο,γιατί δεν αναδιαρθρώσαμε καλλιέργειες., γιατί ξεφτιλίσαμε την έννοια του συνεταιρισμού, γιατί ως καταναλωτές ενίοτε με δανεικά αγοράζαμε τα ακριβά και όχι αναγκαστικά καλύτερα ξένα.
      Καταλαβαίνω το πάθος σου με το «Ελληνικό προϊόν», αλλά αυτό δεν μπορεί να σε εμποδίζει να διαβάζεις σωστά μια ανάρτηση. Με δυο λόγια αυτό που λέει η ανάρτηση είναι : «Μην επικαλείσαι τον πατριωτισμό μου για να αγοράσω Ελληνικά προϊόντα όταν αυτά είναι πολύ ακριβότερα . Δεν κάνει καλό ούτε στην τσέπη μου , ούτε στην χώρα»

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Σχετικά με τα φασόλια να συμπληρώσω από μια δική μου έρευνα φίλε firiki2010. Όντως τα φασόλια Καναδά μετρίου μεγέθους είναι πολύ φθηνότερα από τα Φλωρίνης μετρίου μεγέθους. Όμως παραβλέπεις ότι τα Φλωρίνης είναι προϊόν με ονοματεπώνυμο παραγωγού, ακριβή προσδιορισμός αγροκτήματος παραγωγής και το κυριότερο είναι προϊόντα «Ορθής Γεωργικής Πρακτικής» (Agrino). Τα καναδέζικα δεν έχουν καμία ποιοτική πιστοποίηση και το γεγονός ότι η χαμηλή τιμή αφορά μόνο το συγκεκριμένο μέγεθος φασολιού (τα άλλα εισαγόμενα μεγέθη έχουν παρόμοιες τιμές με τα ελληνικά τα οποία θυμίζω έχουν πιστοποιητικά ποιότητας) με κάνει να σκεφτώ ότι η χαμηλή τιμή είτε είναι αποτέλεσμα υπερπαραγωγής και τα σκοτώνουν ή ότι είναι μεταλλαγμένα. Σε κάθε περίπτωση πάντως έχουμε σχεδόν δυο διαφορετικά προϊόντα τα οποία συγκρίνεις για να καταδείξεις τον επιζήμιο «πατριωτισμό στην κατανάλωση».
        Νομίζω ότι είσαι λάθος!
        Ο τόπος δεν θα προχώρησης όταν γίνονται τέτοιες συγκρίσεις. Αν δεν αναδεικνύουμε τέτοιες ποιοτικές προσπάθειες των παραγωγών που βασίζονται μάλιστα και στα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας και τα κρίνουμε ισοπεδωτικά όπως κάνεις, άσπρη μέρα δεν θα δούμε και τα εισαγόμενα θα κυριαρχούν σε βάρος των ντόπιων και ο τόπος θα φτωχαίνει. Στη φάση που βρισκόμαστε μάλιστα το made in Greece θα πρέπει να το στηρίξουμε και ας μη το αξίζει τόσο.
        Κατανοώ τις καμπάνιες υπερ των απόρων που προβάλλονται από όλα τα ΜΜΕ δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί αυτά τα μέσα δεν προβάλουν την ελληνική παραγωγή και εργασία ώστε να μη έχουμε απόρους (συμφέροντα;).

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Eπειδή έκανα και μια νύξη για «το πρόσφατο παράδειγμα της συνεργασίας (όχι χωρίς προβλήματα και ερωτηματικά) των πατατοπαραγωγών Νευροκοπίου με την Ομάδα Εθελοντών της Κατερίνης» για τους τυχόν ενδιαφερόμενους βρήκα πολύ ενδιαφέρον το «Πατάτες» 3/3/2012 στο http://aristosd.posterous.com/107371140

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s