Αυτοδυναμία, συγκυβέρνηση, συναίνεση κλπ.

      Το  αγαπημένο  θέμα   συζήτησης   των  τελευταίων  εβδομάδων  αλλά  και  αυτών  που  θα  ακολουθήσουν  είναι  το  περίφημο  δίλημμα:  αυτοδυναμία  ή  συγκυβέρνηση.  Κατ΄ αρχήν  τέτοιου  είδους  ζητήματα   τα  λύνει  η  ζωή. Στην  περίπτωση  μας  η  απάντηση ή   οι  εναλλακτικές  απαντήσεις    θα   προκύψουν  από  την  ψήφο  των  πολιτών   σε  μερικές  Κυριακές. Κι  από  την  άλλη   κανείς  μας   δεν  ψηφίζει  «αυτοδυναμία»  ή  «συγκυβέρνηση»,   κατά  τον  ίδιο  τρόπο  που  δεν  ψηφίζουμε  υπέρ  ή  κατά  του  «δικομματισμού». Ψηφίζουμε   ΚΚΕ, ψηφίζουμε   ΝΔ,  ψηφίζουμε   ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ  κλπ  δηλαδή το  κόμμα  που  είναι  πιο  κοντά  στα  «πιστεύω» μας    και  καθένας  επιθυμεί   (και   ενδεχομένως   προσπαθεί  για ) το  καλύτερο  δυνατό  αποτέλεσμα  για  το  κόμμα  «του».

Επομένως  η  κουβέντα  γίνεται  για  ένα  ανύπαρκτο  δίλημμα.

Παρά  ταύτα  αξίζει  να  δούμε τι  χρειάζεται  ο  τόπος  αυτές  τις  ώρες, αν  αυτό  είναι  εφικτό  και  υπό ποιές  προϋοθέσεις.

Μια  πρώτη  σκέψη  μου   είναι  ότι  ο  τόπος    χρειάζεται  μια  ισχυρή  αυτοδύναμη  κυβέρνηση   προκειμένου  χωρίς  ταλαντεύσεις  και  καθυστερήσεις και  χωρίς  τους  συμβιβασμούς  που  συνεπάγεται  μια  κυβέρνηση  συνεργασίας  να  προχωρήσει  αποφασιστικά  στις  μεγάλες  μεταρρυθμίσεις  που  απαιτούνται. Με  δεδομένο  ότι

– όλες  οι  μεταρρυθμίσεις  αυτές  είναι  στην  κατεύθυνση  περιορισμού  των  δαπανών, σμίκρυνσης  του  δημοσίου  τομέα,  ενίσχυσης  της  επιχειρηματικότητας,  μείωση  της  υπερβολικής  φορολογίας   και  επιβολής  ενός  γενικότερου  νοικοκυρέματος  και  κάποιας  τάξης  στην  «χύμα»  Ελληνική  κοινωνία

– οι  παραπάνω  μεταρρυθμίσεις  αποτελούν  το  πολιτικό  DNA   της  φιλελεύθερης  παράταξης  ,  παρά  τις  κατά  καιρούς  παρασπονδίες  της

– οι  μεταρρυθμίσεις  θα  πρέπει  να  γίνουν   εντός ενός  αυστηρού  πλαισίου  που    ευελπιστούμε   να  εξυπηρετήσει την  παραμονή  της  χώρας  στον  σκληρό  ευρωπαϊκό  πυρήνα  κάτι  που    αποτελεί  επίσης  κεντρική  στρατηγική  επιλογή  της  ΝΔ

ννομίζω   ότι η  αυτοδυναμία  της  Νέας  Δημοκρατίας  προβάλλει  σαν  λογική  απαίτηση.

Υπάρχουν  δύο  ερωτήματα

1. Είναι  η  αυτοδυναμία  εφικτή  και  αν  -όπως  δείχνουν  τα  πράγματα-  όχι,   γιατί  η  ΝΔ  επιμένει  σε  αυτόν  τον  στόχο;   και  2.  Μήπως  μια  «μεγάλη  συμμαχία»,  μια  συγκυβέρνηση  ΝΔ- ΠΑΣΟΚ  θα  μπορουσε  να  εξυπηρετήσει  καλύτερα  μια   σταθερή  πορεία  της  χώρας;;

Κατ΄ αρχήν  σε  μια  εκλογική  αναμέτρηση    είναι  απολύτως  παράλογο   τα  κόμματα να  μην  επιδιώκουν   το  καλύτερο  δυνατό  αποτέλεσμα και  να  βάζουν  από  μόνα  τους «ταβάνι»  στην  εκλογική  τους  στόχευση. Πολύ  περισσότερο  δε  παράλογο  θα  ήταν    το  πρώτο  κόμμα   να  αρνείται  την   επιδίωξη    της  αυτοδυναμίας.       Είναι  βέβαια   σαφές    πως   αυτή  τη   στιγμή    όλα   δείχνουν   πως   η  αυτοδυναμία  για  τη  ΝΔ  είναι  κάτι  εξαιρετικά  δύσκολο. Ο  αυτοεγκλωβισμός   της σε  μια  «αντιμνημονιακή»  ρητορική  (αλλά  ρητορική  και  μόνο)   και  οι  πάγιες   επικοινωνιακές  αδυναμίες  της  δεν  επιτρέπουν  στη  ΝΔ   να  αναδείξει   ούτε   την  επι  2  χρόνια  πολύ  υπεύθυνη -και  με  πολιτικό  κόστος –  στάση  της,  ούτε  και  το  γεγονός  ότι  εξ  αρχής  επεσήμανε   τις  εγγενείς  αδυναμίες   της  «συνταγής»  του  μνημονίου 1  και  τις  ανεπάρκειες  του  «μάγειρα»  ούτε  και  να  εξηγήσει  επαρκώς  την  (απολύτως  ορθή)  μεταστροφή  της  στάση  της   το Νοέμβριο  του 2011.Υπάρχουν    όμως και  κάποια  στοιχεία  που  δεν  μας  επιτρέπουν  να  αποκλείσουμε  το  ενδεχόμενο   μιας,  οριακής  έστω,  αυτοδυναμίας.

α)  Η  ρευστότητα  του  πολιτικού  σκηνικού.  Κάθε  τρεις  μέρες  έχουμε  δυο  καινούργια  κόμματα. Κάθε  μέρα  ακούμε  για  προσχωρήσεις  και  αποχωρήσεις. Είμαστε  σίγουροι  πως  η  ή  διάταξη και  η  σύνθεση    των   πολιτικών  δυνάμεων  σε  45  ημέρες  θα  είναι  ίδια  με  τη   σημερινή;

β) Η  κρισιμότητα  της  ψηφοφορίας. Την  ώρα  της  κάλπης ο  ψηφοφόρος ,  μόνος  πίσω  από  το  παραβάν,  υποχρεώνεται  να  σκεφτεί    ποιο  είναι  το  διακύβευμα  της  ψήφου  του  και  η  αγανάκτηση  του  περνάει  σε  δεύτερο  πλάνο. Ποιο  θα  είναι  το  δίλημμα  των  εκλογών; Το  2009    ήταν  «Λεφτά  υπάρχουν!’  ή  «Δύσκολα  χρόνια».  Εύκολα  αποφάσιζες.  Φέτος;

γ)  Η  εκλογική  αριθμητική.  Υπάρχει   πολύ  ισχυρή  πιθανότητα   το  συνολικό   ποσοστό  των    κομμάτων  που  θα  μείνουν    εκτός  Βουλής  να  φτάσει  σε  πρωτοφανή  ποσοστά  με  αποτέλεσμα  το  όριο  της  αυτοδυναμίας   να  κατεβεί  πολύ  χαμηλά.

Τίποτα  από  τα  παραπάνω  δεν  πρόκειται  να  γίνει  από  μόνο  του. Το  ερώτημα    είναι  αν  η  ΝΔ  μπορεί  να  κάνει  κάτι  ουσιαστικότερο  από  το  να   εξαγγέλλει  (να  εξαγγέλλει  μόνο)  «πανστρατιά». Μπορεί  να  θέσει  το  σωστό  δίλημμα;  Μπορεί  να  εμπνεύσει  τη  συστράτευση;

Το  δεύτερο  ερώτημα ,  μήπως  ο  τόπος  χρειάζεται   μια  ευρύτερη  κυβερνητική  συμμαχία,   είναι  ακόμα  πιο  κρίσιμο. Γιατι  όντως   ο  τόπος  χρειάζεται   κάτι  παραπάνω  από  μια   αυτοδυναμία.  Χρειάζεται  ένα  ρεύμα  που  να  διατρέχει  όλη  την  κοινωνία. Χρειάζεται    να  συναισθανθούμε  όλη  μας  την  κρισιμότητα  μιας  κατάστασης  που  δεν  θα  διαρκέσει  1-2  χρόνια. Χρειάζεται  να  εξασφαλισθεί  ακόμα   και  η  ανοχή (υποσυνείδητη  και  μη  ομολογούμενη)  όλων  αυτών  που  θα  έχουν  καταψηφίσει το  κυβερνητικό  κόμμα  ή  τα  κυβερνητικά  κόμματα.  Μήπως  αυτό  το  «κάτι   παραπάνω» θα  μπορούσε  να  το  δώσει  μια  συγκυβέρνηση   ΝΔ-ΠΑΣΟΚ,  των  δυο  κομμάτων  δηλαδή  που  με  τεράστιο  πολιτικό  κόστος (δεν  είναι  μικρό  πράγμα  να  διαγράφεις  το 1/4  ή  το 1/5  της  κοινοβουλευτικής  σου  ομάδας) μοιράστηκαν  μια  κορυφαία  στρατηγική  επιλογή;

Δεν  είμαι  καθόλου  σίγουρος   πως  μια  συγκυβέρνηση  από  μόνη  της   θα  διασφάλιζε  αυτό  το  κάτι  παραπάνω.  Το  ΠΑΣΟΚ  αλλοιθωρίζει  διαρκώς  προς  τις  διάφορες  «Αριστερές»,  στις  οποίες  βλέπει  τον  μελλοντικό  συνεταίρο  του  (άν  χρειαστεί)  στην  εξουσία. Τα  κοπλιμέντα, οι  εκκλήσεις  και  οι  προσκλήσεις  δεν  λείπουν  ακόμα  και  τώρα  που  εκ  των  πραγμάτων  υποχρεώνεται  να  συγκρουστεί  μαζί  τους. Με  τέτοιες   σκέψεις  στο  όχι  και  τόσο  πίσω  μέρος  του  μυαλού  του  και  με  τον  παραδοσιακό  έρωτα  του   σε  πρακτικές    που  βρίσκονται  στους  αντίποδες    των  διαρθρωτικών  μεταρρυθμίσεων  που  απαιτούνται    δεν  μπορώ  να  φανταστώ  το  ΠΑΣΟΚ  σαν    αποτελεσματικό   κυβερνητικό  εταίρο. Πολύ  περισσότερο  όταν  σαν  δεύτερο  κόμμα  θα  έχει  στο  μυαλό  του  να  γίνει  «χαλίφης  στη θέση  του  χαλίφη». Και  για  να  πάω  ένα  βήμα  πιο  πέρα… Νομίζω  πως  το  ΠΑΣΟΚ   εύχεται   (πέρα  από   την  δική  του   αξιοπρεπή  εκλογική  του  εμφάνιση) μια  οριακή  αυτοδυναμία  της  ΝΔ   ή  τη  συνεργασία  της  στη  κυβέρνηση  με  κάποιο  άλλο κόμμα  της  ευρύτερης  «Κεντροδεξιάς».

Αρα….;  Θεωρώ  πως  οι  ευρύτερες  συναινέσεις  και  συμφωνίες  είναι   κάτι  απαραίτητο    ανεξάρτητα  από   συγκυβερνηση  ή  αυτοδυναμία.  Χρειαζόταν  και  χθες , χρειάζονται  και  σήμερα,  χρειάζονται  πάντα. Δεν  χρειάζεται  να  συγκυβερνούμε  για  να   υπάρχει  σε  5-10  πράγματα  κοινή  οπτική  Η  συμμετοχή  στην  κυβερνητική  εξουσία  δεν  μπορεί  να  είναι  απαραίτητη  προϋπόθεση  για  να  παραδεχθούμε   ότι  συμφωνούμε  με  κάτι   που  ούτως  ή  άλλως    … συμφωνούμε. Η  κυβερνητική  καρέκλα   δεν  είναι  αναγκαία  και  ικανή  συνθήκη   της  συναίνεσης.   Η  υπευθυνότητα   δεν  είναι  ζητούμενο  από  τις  πολιτικές  δυνάμεις  μόνο  όταν  ασκούν  κυβερνητική  εξουσία. Για  να  είμαι  ειλικρινής    θα  έλεγα  μάλιστα  ότι  το  βρίσκω  και  πολύ  «φτηνιάρικο»  το  να    διαφωνείς  με  κάτι  απλώς  επειδή  το  λέι  ή  το  κάνει    ο  «άλλος». Και  τέλος  είναι  αδιανόητο   το  να  μην  «βάζεις  πλάτη»  σ΄ όποια  θέση  και  αν  βρίσκεσαι,  όταν  ο  τόπος  περνάει  τόσο  δύσκολες  στιγμές.

Επομένως  αυτό  που  χρειαζόμαστε   πρωτίστως  και  προεκλογικά  και  μετεκλογικά     είναι  υπευθυνότητα, ειλικρίνεια, συνεννόηση.   Ανεξάρτητα  από  την   όποια  αυτοδυναμία  ή  την  όποια  συγκυβέρνηση.. Το  ένα  ή  το  άλλο  θα   καταστούν  δυνατά     από  την  άθροιση     των  επί  μέρους  επιλογών  μας.Κι  επειδή  το  αποτέλεσμα  της  άθροισης  είναι  ακόμα  άγνωστο καλό  είναι  να  μην  κόβονται  γέφυρες,  που αν   χρειαστεί  να  ξαναστηθούν  εύκολα  θα  επισύρουν  κατηγορία  επί  …»κωλοτουμπισμώ».

Κι  ας  μην  ξεχνάμε  ότι  τον  δρόμο  που  πορευόμαστε  θα  πρέπει  να  τον  περπατήσει  όχι  μόνο  η  επόμενη,  αλλά  και οι …  μεθεπόμενες  κυβερνήσεις. Αυτοδύναμες  ή  μη.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged , , , . Bookmark the permalink.

14 Responses to Αυτοδυναμία, συγκυβέρνηση, συναίνεση κλπ.

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Σ’ αυτά που λες φίλε μου, το μόνο που θα είχα να προσθέσω είναι ότι για να εκφραστεί και να υλοποιηθεί μια εθνική στρατηγική, θα πρέπει να διαθέτουμε εθνικούς εκπροσώπους και ηγέτες καλύτερης ποιότητας από τους σημερινούς. Τη στιγμή που δεν διακυβεύται καμιά αυτοδυναμία, οι ψηφοφόροι μπορούν χωρίς αναστολές να επιλέξουν υποψήφιους βουλευτές με βάση τις αρετές τους, χωρίς να δεσμεύονται από την κομματική τους καταγωγή. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν έχει πια τίποτα να μας τάξει.
    Εξαιρείται φυσικά η Ελληνική αριστερά η οποία έχει αναγάγει τα τα σώψυχα των μελών της σε πολιτική θεωρία, όπως πολύ ωραία ανέλυσες σε προηγούμενη ανάρτηση.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Καλησπέρα Νίκο,
      Σχετικά με την ποιότητα των εκπροσώπων μας θα επεσήμαινα ότι είναι αντίστοιχη της δικής μας, των ψηφοφόρων. Ως βασικό πρόβλημα τους θεωρώ ότι είχαν συνηθίσει να πολιτεύονται σε «εύκολες» εποχές. Κάμποσες χαιρετούρες, μια-δυο ατάκες, κανένας διορισμός… τελειώσαμε. Θα φανεί τώρα ποιοι είναι …. Πολιτικοί.
      Διαφωνώ όμως με το ανεξαρτήτως «κομματικής καταγωγής». Η όποια ποιότητα δεν αντικαθιστά την πολιτική άποψη. Ποιότητα μπορεί να έχει οποιοσδήποτε ασχετα με την πολιτική του θέση με την οποία μπορεί κάποιος εξ ίσου ποιοτικός να διαφωνεί κάθετα.
      Μπορεί οι διαφορές μεταξύ ορισμένων κομμάτων να έχουν μικρύνει αλλά όταν πάμε σε αντιμετώπιση συγκεκριμένων θεμάτων η πολιτική «φιλοσοφία» του καθενός μετράει.
      ορισμένους τομείς περιορισθεί , αλλά όταν πηγαίνουμε στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων θεμάτων η πολιτική «φιλοσοφία» του καθενός μας μετράει.

  2. Ο/Η Φωτεινή λέει:

    Ὀἱ Ἕλληνες εἶναι πολύ πολιτικοποιοιμένοι γιά νά ἀνεχθοῦν συγκυβερνήσεις. Ἴσως ἡ συγκυβέρνηση νά εἶναι ἐφικτή καί ἀνεκτή στόν βορρᾶ, ἀλλά ἡ νοοτροπία τους καί κουλτούρα τους εἶναι ἘΝΤΕΛΩΣ διαφορετική ἀπό αὐτές τῶν Ἑλλήνων!

    Ψηφίζω ἈΥΟΔΥΝΑΜΙΑ!!

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Καλησπέρα Φωτεινή
      Το γιατί δεν γουστάρουμε γενικώς συμμαχικές κυβερνήσεις είναι μεγάλη κουβέντα . Πολύ πρόχειρα θα έλεγα ότι έχουμε ένα μακρύ παρελθόν από εμφύλιες διαμάχες, ότι επικεντρωνόμαστε στο πρόσωπο (του κάθε αρχηγού) και όχι σε πολιτικές, ότι γενικώς είμαστε της υπερβολής, ότι λειτουργούμε περισσότερο με το συναίσθημα και λιγότερο με τη λογική. Ισως όλα αυτά παίζουν κάποιο ρόλο.

      Φωτεινή μου, ψηφοδέλτιο με τίτλο ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ δεν θα υπάρχει (αν και ποτέ δεν ξέρεις με τόσα κόμματα που ξεφυτρώνουν κάθε λίγο) Παρά ταύτα θα υπάρχει ένα ψηφοδέλτιο με ένα (minimal) πυρσό , θα γράφει και ΝΔ. Τα υπόλοιπα θα προκύψουν.

      • Ο/Η fotinih λέει:

        «. . .ότι λειτουργούμε περισσότερο με το συναίσθημα και λιγότερο με τη λογική. Ισως όλα αυτά παίζουν κάποιο ρόλο.»

        ᾿Ἀκιβῶς, Φυρίκι! Εἴμαστε Μεογειακός λαός μέ ἔντονα συναισθήματα. 😆

  3. Ο/Η Φωτεινή λέει:

    «διαφορετικές» vs «διαφορετική»

  4. Ο/Η Dyer λέει:

    «όλες οι μεταρρυθμίσεις αυτές είναι στην κατεύθυνση περιορισμού των δαπανών, σμίκρυνσης του δημοσίου τομέα, ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας, μείωση της υπερβολικής φορολογίας και επιβολής ενός γενικότερου νοικοκυρέματος και κάποιας τάξης στην “χύμα” Ελληνική κοινωνία
    – οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις αποτελούν το πολιτικό DNA της φιλελεύθερης παράταξης» !!!

    Απ’ ότι θυμάμαι η φιλελεύθερη παράταξη κυβέρνησε πρόσφατα και το DNA που αναφέρεις υπάρχει μόνο στο χώρο της επιθυμίας. Στη πράξη τα ακριβώς αντίθετα έπραξε. Εκ των πεπραγμένων λοιπόν, δεν είναι λογικό, να δοθεί αυτοδυναμία σε ένα τέτοιο κόμμα.
    Και κάτι ακόμα. Φαντασθείτε το 2009 να είχαμε συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ. ή ΠΑΣΟΚ – και κάτι άλλο. Πολλά θα είχαν αποφευκτή. Και ο λόγος είναι απλός. Η άσκηση της εξουσίας θα είχε ένα πόλο αυτοελέγχου, δεν θα ήταν ασύδοτα αυτοδύναμη. Αφού η διάκριση των εξουσιών δεν λειτουργεί έτσι κι’ αλλιώς, ας προσπαθήσουμε με την ψήφο μας να υποχρεώσουμε αυτούς που θα κυβερνήσουν να αυτοελέγχονται.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      1. Δεν νομίζω πως μπορεί να αμφισβητηθεί σοβαρά πως οι αποκρατικοποιήσεις, ο περιορισμός της φορολογίας, η σμίκρυνση του Δημοσίου κλπ είναι αναπόσπαστα τμήματα της ατζέντας της ΝΔ. Ως κυβέρνηση έκανε βήματα σ΄ αυτή την κατεύθυνση . Δειλά μεν – εν ονόματι της «ήπιας προσαρμογής»- αλλά έκανε. Η «δειλία » οφειλόταν στις τρομακτικές αντιδράσεις που συνάντησαν οι αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις που έκανε την προηγούμενη φορά που ήταν κυβέρνηση. Μεταρρυθμίσεις που στην πορεία του χρόνου
      δικαιώθηκαν απολύτως.

      2 Δεν υπάρχουν ψηφοδέλτια «Αυτοδυναμία», «Μη αυτοδυναμία» Ψηφίζουμε κόμματα συγκεκριμένα. Οποιο γουστάρουμε. Ή έστω το λιγότερο κακό.

      3 Συγκυβέρνηση το 2009 ΠΑΣΟΚ -ΝΔ δεν μπορεί να ισούται με συγκυβέρνηση «ΠΑΣΟΚ- κάτι άλλο» Δεν είναι δυνατόν να είχε τα ίδια αποτελέσματα. η συγκυβέρνηση «πασοκ-νδ» με τη συγκυβέρνηση «πασοκ-συριζα».

      4. Το 2009 αυτό που λες αυτοέλεγχος θα ήταν μια αυτοκαταστροφική Βαβέλ. Πως μπορούσαν να συγκερασθούν τα «δύσκολα χρόνια» του Καραμανλή και το «πάρτε μέτρα» του Σαμαρά με το «Λεφτά υπάρχουν» και το «»θα εφαρμόσουμε το προεκλογικό μας πρόγραμμα» του Παπανδρέου;;;;
      Αν σκέφτεσαι για κάτι σε «πασοκ-συριζα»…….ελπίζω να συναισθάνεσαι το νόημα του απόλυτου χόυς.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Σαν κυβέρνηση η ΝΔ αύξησε τις δαπάνες και το έλλειμμα του κράτους, διόριζε διογκώνοντας το κράτος μέχρι το παρά πέντε στην εξουσία, συνέχισε να καταπολεμεί την επιχειρηματικότητα, και η μόνη σοβαρή φοροαπαλλαγή είχε να κάνει με τη μύωση της φορολογίας στις μεταβιβάσεις κεφαλαίου (1% στις γονικές παροχές κτλ) που ουσιαστικά παρείχαν μεγάλη φοροαπαλλαγής στο πολύ μεγάλο κεφάλαιο χωρίς κανένα αναπτυξιακό χαρακτήρα.
        Αυτά συνέβησαν φίλε firiki2010. Τα άλλα είναι επιθυμίες. Και διατύπωσα την άποψη ότι η πιθανή αυτοδυναμία σε ένα τέτοιο κόμμα, με τέτοια προϊστορία, είναι επικίνδυνη.
        Τέλος πιστευω ότι η αναγκαστική συγκυβέρνηση δυο ή περισσοτέρων κομμάτων δημιουργεί τις συνθήκες αυτοελέγχου τις εξουσίας. Αν το 2009 δεν ήταν αυτοδύναμος ο ΓΑΠ πιθανά θα είχαμε αποφύγει πολλά δεινά. Δεν θα ήταν για παράδειγμα εύκολο να μαγειρευτούν τα στατιστικά ώστε να φανούμε ότι είμαστε οι χειρότεροι στη Ευρωζωνη και άλλα τέτοια.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer
        Τίποτα από όσα – επιλεκτικά- αναφέρεις δεν αναιρεί την πραγματικότητα ότι οι απαραίτητες για τη χώρα μεταρρυθμίσεις είναι «εντός των ιδεολογικών πλαισίων » της ΝΔ και εκτός των αντιστοίχων του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εκεί. Το τι έγινε, τι δεν έγινε και γιατί είναι άλλη κουβέντα.
        Και μην ξεχνάς πως και στην πολιτική όλα είναι θέμα σύγκρισης.

        Αρνούμαι να αποδεχθώ τη λογική ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες είναι πολιτικοί απατεώνες και πρέπει να συγκυβερνούνε με άλλους πολιτικούς απατεώνες για να τους ελέγχουν από κοντά. Στις δημοκρατίες διαδικασίες ελέγχου της κυβέρνησης υπάρχουν.

        Δεν αποκλείω κυβερνήσεις συνεργασίας. Αν δεν γίνεται αλλιώς καλώς να ορίσουν. Δεν μπορεί όμως η κυβέρνηση συνεργασίας να είναι αυτοσκοπός.

        Συνεννόηση , συναίνεση και βεβαίως υπευθυνότητα από ΌΛΟΥΣ. Αυτά είναι τα πραγματικά ζητούμενα. Ανεξάρτητα από το αν κυβερνά ο Α ή ο Β, Ανεξάρτητα από το αν κυβερνά αυτοδύναμα ή όχι.

  5. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Στην Ελλάδα, η επιδίωξη αυτοδυναμίας δεν είχε ποτέ τίποτα συναισθηματικό ή μεσογειακό ούτε αποτελούσε ένδειξη έντονης πολιτικοποίησης αλλά αντιπροσώπευε απλώς την επιθυμία των στελεχών όλων των βαθμίδων για νομή της εξουσίας προς ίδιον όφελος. Όλοι μας ξέρουμε κάποιους του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ που μόλις το κόμμα τους ερχόταν στα πράγματα αναλάμβαναν επικερδείς αργομισθίες, εξαργυρώνοντας την πρότερη κομματική τους δραστηριότητα. Και να μην ξεχνάμε τις πολυποίκιλες «εξυπηρετήσεις» που επιδαψίλευαν οι ως άνω σε μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων οι οποίοι ταύτιζαν έτσι το προσωπικό τους όφελος με το καλό της παράταξής τους.

    Σήμερα που το μπαγιόκο έχει συρρικνωθεί δραματικά και τα περιθώρια για ρουσφέτια έχουν ελαχιστοποιηθεί, οι συνθήκες άλλαξαν. Οι ετερόκλητοι σχηματισμοί συμφερόντων που κατ’ ευφημισμό αποκαλούνται «κόμματα εξουσίας», βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους και νέοι μουστερήδες να αναδεικνύονται. Ελπίζω στις επερχόμενες εκλογές να αναδειχθούν άνθρωποι ικανοί και έντιμοι που θα πλαισιώσουν τις νέες δομές εξουσίας έχοντας επιθυμία και δυνατότητα προσφοράς. Όσοι δείξουν την αξία τους τώρα στα δύσκολα, θα έχουν και πολιτικό μέλλον.

    Dyer, ελπίζω η συμμαχία εξουσίας που δεν πέρασε από κανενός το μυαλό το 2009, να γίνει πραγματικότητα τώρα.

  6. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Νίκο
    Η «ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΊΑ » δεν αποτελεί αυτόνομη επιλογή. Προκύπτει από εκατομμύρια επι μέρους επιλογές.

    Οι αργομισθίες και οι εξυπηρετήσεις είναι γνωστά, συχνότατα και καταδικαστέα φαινόμενα που καθόλου όμως δεν τα αποκλείει μια συγκυβέρνηση ( «εκεί ο δικός μου , εκεί ο δικός σου»)

    Ο καταλύτης για όλα είναι η «αλλαγή των συνθηκών» στην οποία αναφέρεσαι. Ελπίζω να » διαβάζουμε» σωστά τις καινούργιες συνθήκες και εκτός από κόμματα να επιλέξουμε και τους κατάλληλους ανθρώπους.

  7. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Το πρώτο δείγμα της νέας κατάστασης θα είναι ο αριθμός αυτών που θα ψηφίσουν το Βενιζέλο στις εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s