Παρεξηγήσεις

Στην   Ελλάδα  ζούμε  μέσα  στις …..  παρεξηγήσεις. Και  τις  λατρεύουμε. Ισως  θα  έπρεπε  να  αναφερθώ  σε  «παραισθήσεις»  ή  «φαντασιώσεις»μια  που  ο  όρος  παρεξήγηση   παραπέμπει    κατά  βάση  στη  λογική    με  την  οποία  φαίνεται  ότι  ιδίως  τελευταία  δεν  έχουμε  πολύ  καλές  σχέσεις.  Φαντασιώσεις  ή  παρεξηγήσις  λοιπόν-  ελάχιστη  σημασία-  το  γεγονός   είναι   ότι  νομίζουμε    διάφορα,   που όμως  δεν  έχουν  σχέση  με  την  πραγματικότητα  πχ  νομίζουμε  ότι η Ευρώπη  μας  χρωστάει,  επειδή  όταν  εμείς  (εμείς;)  κτίζαμε  Παρθενώνες  «αυτοί  ήταν  πάνω  στα  δένδρα»,  νομίζουμε   ότι  όπως, όπου  και  όποτε κι  αν  σκάψουμε  θα  αναβλύσει  πετρέλαιο,  νομίζουμε   ότι  κάποιοι  έχουν  υποχρέωση  να  μας  χρηματοδοτούν αλλά  εμείς  δεν  έχουμε  υποχρέωση   να  διαχειριζόμαστε  αποτελεσματικά  τα  δανεικά, νομίζουμε   ότι    έχουμε  κρίση   επειδή  ήρθε  το  ΔΝΤ  και  όχι  το  αντίθετο   και  άλλα  παρόμοια  φαιδρά.

Η  παρεξήγηση    των  τελευταίων  μηνών    έχει  να  κάνει   με  τα  περίφημα  «εκφοβιστικά  διλήμματα». Οποιος  προειδοποιεί   ότι  η  χώρα  κινδυνεύει  να  βρεθεί  εκτός  Ευρωζώνης  «τρομοκρατεί»  τον  κόσμο.  Οποιος  τολμήσει   να  πεί    ότι   με  δραχμή  θα  φτωχοποιηθούμε  πλήρως, χωρίς  να  λύσουμε  κανένα  πρόβλημα  μας  και  καταστρέφοντας  παράλληλα  τις  προοπτικές  μας  «σπέρνει  φόβο». Οποιος  ισχυρίζεται  ότι  η  ακυβερνησία  η  έλλειψη  δηλαδή  μιας  ισχυρής  και  αποφασισμένης  κυβέρνησης  καταστρέφει  τον  τόπο  «εκφοβίζει».  Οποιος  προειδοποιεί    ότι  η  ακατάσχετη  παπαρολογία  διώχνει  καταθέσεις,  επενδύσεις, τουρίστες   και μας  βουλιάζει  κι  άλλο  μέσα  στην  υφεσιακή  δίνη «κινδυνολογεί».  Αν  μάλιστα   τύχει    αυτός  που  προειδοποιεί  να  προέρχεται    από  το  εξωτερικό  τότε    η  όποια  επισήμανση    εκτός  από  «εκφοβισμός»  βαφτίζεται  και  «παρέμβαση  στα  εσωτερικά  μας»

Στα    πλαίσια   λοιπόν    της  ….   ιδιαίτερης  σχέσης  μας    με  την  λογική  και  του  «ηρωικού»  και  «αγωνιστικού»  τρόπου  να  αντιμετωπίζουμε  τα  πράγματα,   έχουμε  υποβαθμίσει    την  «επίγνωση  κινδύνου»   σε  «φόβο». «Ατρόμητοι  αγωνιστές»  εμείς ,  «λαός  αδούλωτος  και  περήφανος», λαός  που  δήθεν  κτίσαμε  την  ιστορία  μας  πάνω  στα  «οχι»  ποτέ  στα «ναι»  δεν  καταλαβαίνουμε  από  τέτοια .  Φόβος;  Τι  είναι  αυτό; 

«Ποιος  είσαι  εσύ  ρε  που  θα  μας  πεις  να  μην  πηδηξουμε  από  τον  έκτο  όροφο;  Πως  είσαι  σίγουρος  ότι   είμαστε  στον  έκτο; Γιατί  νομίζεις  ότι  κάτω  δεν  θα  έχει  απλώσει    σεντόνι    για  να  μας  σώσει  η  Πυροσβεστική; Θέλεις  να  μας  τρομοκρατήσεις; Ε,  εμείς  θα  πηδήξουμε!» 

Κάπως  έτσι   πορευόμαστε πέφτουμε ! Φτάσαμε  στον  τέταρτο   πάμε  με  φόρα    προς  τον  τρίτο, μαλώνουμε  και  με  τη  Πυροσβεστική    και  αυτάρεσκα   σχολιάζουμε  (εως  θριαμβολογούμε)  «μέχρι  εδώ  καλά  τα  καταφέραμε, πολύ  καλά «.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s