Αυτονόητα περί αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας

Εκδοχή… δημόσιας περιουσίας (;;;)

    Μια  και  το   «διαδικτυακό  κομμάτι»  της  χθεσινής  μέρας  το  πέρασα   παρακολουθώντας   σε  άλλα  blogs κάποιες  συζητήσεις  κατά  βάση  περί  αποκρατικοποιήσεων  και  αξιοποίησης  δημόσιας  περιουσίας,    γράφοντας  παράλληλα   και   μερικά  σχόλια ,  είπα  σήμερα   να συνοψίσω  το  περιεχόμενο  τους:

1. Είναι  ηλιθιότητα  να  καμαρώνεις  ως  κράτος    ότι   έχεις  μεγάλη  δημόσια  περιουσία  υπό  οιαδήποτε  μορφή  και  αυτή  η  περιουσία  να  καταπατείται,  να  μην  σου  φέρνει  κανένα  έσοδο   ή  και  να  σου  δημιουργεί   ελλείμματα.  Η  ηλιθιότητα  είναι  ακόμα  μεγαλύτερη  αν  την  ίδια  ώρα  που  εσύ  χαζεύεις  την  περιουσία  σου,  παρακαλάς  για  δανεικά  και  διευκολύνσεις  και    κόβεις  μισθούς  και  συντάξεις  προκειμένου  να  τα  βγάλεις  πέρα.

2. Το  να  αποκρατικοποιήσουμε   δημόσιους  οργανισμούς  και  να  αξιοποιήσουμε  την  δημόσια  περιουσία (όπως  φυσικά  και  να  προχωρήσουμε  στις  διοικητικές  μεταρρυθμίσεις  που  «απαιτεί»  η  τρόϊκα)  δεν  είναι  κάποιου  είδους  παραχώρηση    προς  τους  Ευρωπαίους  εταίρους,  Είναι  κάτι  που  έπρεπε  να  έχουμε  κάνει  από  καιρό  και  θα  πρέπει  να  το  κάνουμε  ακόμα  κι  αν  αύριο  με  μαγικό  τρόπο  εξαφανιστούν  και  τα  χρέη   μας και  το  μνημόνιο.  Δεν  πρόκειται  για  αναγκαίο  κακό,  πρόκειται  για  αυτονόητη  υποχρέωση  απέναντι  στον  εαυτό  μας.

3.  Επειδή κατά   των  αποκρατικοποιήσεων   και  της  εκμετάλλευσης  της  δημόσιας  περιουσίας  βλέπω  να  τοποθετούνται  και  κάποιοι  που  υποτίθεται  (ή  νομίζουν  ή  θέλουν  να  δείχνουν)  πως  κινούνται  στον  χώρο  της  ΝΔ,   να  θυμίσω  ότι   τα  θέματα  αυτά  ήταν  σταθερά  στην  ατζέντα  της   ΝΔ  (είτε  ήταν  κυβέρνηση  είτε  αντιπολίτευση)  και  ήταν  τα  πρώτα  που  έθιξε  ο Σαμαράς  από  την  εποχή  του  «Ζαππείου  1».

4. Για  την  εκμετάλλευση  της  (όποιας  μορφής)     δημόσιας   περιουσίας  σου  υπάρχουν  δεκάδες  τρόποι. Μπορείς  να  πουλήσεις  (ολόκληρο  ή  μέρος  ενός  περιουσιακού  σου  στοιχείου),  μπορείς  να  νοικιάσεις,  να  παραχωρήσεις  εκμετάλλευση  για  συγκεκριμένα  χρόνια ,  μπορείς  να  χρησιμοποιήσεις  κάποια  από  τα  ευφάνταστα  σύγχρονα  χρηματοοικονομικά   εργαλεία  αξιοποίησης  γης, επιχειρήσεων  ή  δικαιωμάτων.   Ολα  αυτά  για  την  «διευκόλυνση  της  συζήτησης»  από  ορισμένους  έχουν  ονομασθεί  «ξεπούλημα».  Προσωπικά  θα  επιμείνω  στον  όρο  «αξιοποίηση»  Για  το    ποιας  μορφής  εκμετάλλευση  θα  επιλέξεις   δεν  υπάρχει  κάποιο  δόγμα. Εξαρτάται  από  το  όφελος   που  αναμένεται  να  προκύψει,  απο  το  είδος  του  περιουσιακού  σου  στοιχείου, από  το  ενδιαφέρον  που  υπάρχει,  από  τις  εναλλακτικές  που  διαθέτεις.

5  Αυτός  στον  οποίο  θα  πουλήσεις, θα  νοικιάσεις, θα  παραχωρήσεις κλπ  είναι  προφανές  ότι  συμμετέχει  στο  «αλισβερίσι», όπως  κι  εσύ  ως  κράτος , για  να  κερδίσει. Οφείλεις  λοιπόν-  αν  θέλεις  να  κερδίσεις  κι  εσύ –  να   θέσεις  εξ  αρχής  σαφείς  κανόνες,  τους  οποίους  αμφότερα  τα  μέρη  θα  σεβασθούν  και  θα  υπηρετήσουν. Και  τον  σεβασμό  αυτών  των  κανόνων   οφείλεις  να  τον  διασφαλίσεις  και  από  τους  τρίτους  που  πιθανόν  θα  έχουν  τις  «αντιρρήσεις»  τους (είτε  αυτοί  λέγονται   «παράγοντες»  που  θέλουν  τη  μίζα  τους,  είτε  «συντεχνίες»,  είτε  «ευαισθητοποιημένοι  πολίτες»  κ.ο.κ )

6 Το   κέρδος  που   θα  έχεις  ως  κράτος από  μια  «αξιοποίηση»  δεν  είναι  απλώς  το   τίμημα  ή  το  ενοίκιο  που  θα  βάλεις  στο  ταμείο. Αυτός  που  θα  αγοράσει  πχ  το  Ελληνικό  (αν  και  μάλλον  δεν  θα  επιλεγεί  αυτή  η μορφή  αξιοποίησης) δεν  θα  το  κάνει   για  να  καθήσει  να  χαζεύει  καμμια  δεκαριά  χιλιάδες  στρέμματα  στο  καλύτερο  σημείο  της  Αττικής.  Κάτι  θα  φτιάξει,  κάποιοι  θα  δουλέψουν,  κάποιοι   θα  προμηθεύσουν  υλικά, κάποιοι  θα  προσφέρουν  υπηρεσίες,  εν ολίγοις  θα  δημιουργηθεί  πλούτος (που  φορολογείται)  και    υγιείς  θέσεις  εργασίας  (που   χρειαζόμαστε  όσο  τίποτα). Το  αυτό  ισχύει  και  στην  περίπτωση    της  «αξιοποίησης»  μιας  κρατικής  επιχείρησης   που  περνώντας   σε  άλλα  χέρια   απαλλάσσει  τον  φορολογούμενο  από  τα  ελλείμματα  της  και    πιθανώτατα  του  διασφαλίζει  ως  καταναλωτή  πολύ  καλύτερες  υπηρεσίες;.

7. Υπάρχει  μία  εύλογη  ένσταση.  Ότι  στην  σημερινή  κατάσταση  είμαστε  υποχρεωμένοι  να  «πουλήσουμε»  φθηνά.  Αυτό  είναι  αληθές  μέχρις  ενός  ορισμένου  σημείου.  Η  ένσταση  βέβαια  (στις  περισσότερες  περιπτώσεις) είναι  προσχηματική. Γιατί  δεν  θυμάμαι  αυτοί  που  την  προβάλλουν  σήμερα,  παλιότερα –  όταν  μπορούσαμε  να  «πουλήσουμε»  ακριβότερα-    να  ήταν  οπαδοί   της  «αξιοποίησης»  της  δημόσιας  περιουσίας. Αλλά  και  πέραν  αυτού: Τι  πάει  να  πεί  «πουλάω  φτηνά»    κάτι  που  σήμερα  δεν  μου  αποδίδει  τίποτα; Και   αν  δεν  πουλήσουμε  σήμερα,  στο  ξεκίνημα   αυτής  της  προσπάθειας   , έστω  φτηνά,  ώστε  να  πάρει  μπρός  η  οικονομία ,  πως  θα  καταφέρουμε  να  δημιουργήσουμε  τις  συνθήκες,  ώστε    αύριο  να  πουλήσουμε  ακριβότερα;;;;

8.  Ενας  άλλος  προβληματισμός  που  τίθεται  είναι:  Πουλάς  κερδοφόρες  κρατικές  επιχειρήσεις; Μια  παρατήρηση  σε  πρώτο  επίπεδο  είναι    ότι  δεν  ξέρω  πολλές    κρατικές  επιχειρήσεις    που  να  είναι  κερδοφόρες,  χωρίς  γενναία   κρατική  ή  δημοτική  επιχορήγηση  (από  ένα  καταχρεωμένο  κράτος  ή  δήμο). Σε  ένα  δεύτερο  απίπεδο  η  απάντηση  είναι:  Εξαρτάται  από  το  τίμημα  και  τις  παράπλευρες  ωφέλειες. Διότι  όπως  και  να  το  κάνουμε  κάθε  πράγμα  έχει  την  τιμή  του. (Παρακαλώ  μην  μου  αναφέρεται  το  παράδειγμα  του  ΟΠΑΠ !  Εχω   πολύ  σοβαρές  ενστάσεις  για  την  διαχείριση  των  κερδών  του  και  τις  επενδύσεις  του και  εν  πάση  περιπτώσει  δεν  βλέπω  κανένα  λόγο  να  είναι  μονοπώλιο)

9. Η  αξιοποίηση  δημόσιας  περιουσίας  με  οποιαδήποτς  μορφή  δεν  είναι  απλό  πράγμα.  Θέλει  χρόνο,  προσεκτικό  σχεδιασμό  και  κυρίως  πίστη  στην χρησιμότητα    αυτού  που κάνεις.  Αν  λειτουργείς  έχοντας  στο  πίσω  μέρος  του  μυαλού  σου  (ή  ίσως  όχι  και  στο  τόσο  πίσω  όπως  συνέβαινε  με  την  κυβέρνηση  Παπανδρέου)  ότι    κάνεις  την  «αξιοποίηση» (ή  προσποιείσαι  πως  την  κάνεις),   απλώς   επειδή  το  ζητάει  η  τρόϊκα,  δεν  πρόκειται  να  κάνεις  τίποτα !  Τουλάχιστον   οι  κατ΄ εξοχήν  αρμόδιοι  για  το  θέμα κ. Στουρνάρας  και  Χατζηδάκης  δεν  εμφορούνται   από  τέτοιου  είδους  περίεργες  αντιλήψεις. Ισως   λοιπόν  δικαιούμαι  να  αισιοδοξώ.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ     Κάποιες  σκέψεις  για  το  θέμα  και    στο  «Αερολογώντας  για  τα  ασημικά» (16/2/2011) https://firiki2010.wordpress.com/2011/02/16/%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

11 Responses to Αυτονόητα περί αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο ζήτημα – πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί από το στρεβλό και αντιαναπτυξιακό μοντέλο του κράτους – επιχειρηματία, κι αυτό δεν είναι άλλο από την ιδιοκτησιακή νοοτροπία που έχει επικρατήσει σε πολλά συνδικαλιστικά στελέχη ΔΕΚΟ, δημοτικών επιχειρήσεων, διαχειριστών ιδιοκτησιών του Δημοσίου κλπ κλπ. Οι σχέσεις μάλιστα αλληλεξάρτησης των ανωτέρω με βουλευτές, συνδικαλιστές, δημάρχους και άλλους εκλεγμένους, έχουν σε μεγάλο βαθμό διακομματικά χαρακτηριστικά και αποτελούν το κυριότερο εμπόδιο όχι μόνο στην αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας αλλά και στη σωστή της διαχείριση, ιδιαίτερα εκείνου του μέρους της που θα θεωρηθεί σκόπιμο να παραμείνει τελικά στο κράτος. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό και πρέπει όλοι να βάλουν το χεράκι τους για να κάνουμε μερικά βήματα μπροστά, εκτός φυσικά από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ των οποίων ο κρατισμός έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά που πάνε πίσω στην αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση. Εναπόκειται στους πολιτικούς φορείς της συγκυβέρνησης να εκπονήσουν ταχύτατα ένα σχέδιο ανεξαρτητοποίησης της πολιτικής εξουσίας και των οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης από τη διοίκηση των οργανισμών αλλά και από τις συνδικαλιστικές ομάδες πίεσης. Το πολιτικό κόστος της καθυστέρησης θα είναι μεγάλο, όχι μόνο γιατί η σημερινή κατάσταση είναι αρρωστημένη αλλά και γιατί οι αντιμεταρρυθμιστικές δυνάμεις και τα παγιωμένα συμφέροντα, όσο περνά ο καιρός θα κάνουν πιο έντονη την παρουσία τους.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Μια χαρά τα λες! Γιατί ό,τι και να γίνει κάποια πράγματα θα παραμείνουν κρατικά ή δημοτικά. Και πρέπει να λειτουργούν σε άλλες βάσεις από τις σημερινές.
      Η » ιδιοκτησιακή νοοτροπία » στην οποία αναφέρεσαι επεκτείνεται σε όλες τις λειτουργίες του κράτους. Συνηθέστατα διαστρεβλώνονται οι λόγοι ύπαρξης τους. Τα νοσοκομεία, τα σχολειά, οι εφορίες υπάρχουν επειδή κάποιοι «έχουν δικαίωμα στην εργασία» και πρέπει να πληρώνονται.Ο χρήστης των υπηρεσιών του κράτους (ο φοιτητής, ο ασθενής, ο μαθητής, ο «πελάτης» γενικώς) και οι ανάγκες του ελάχιστα ενδιαφέρουν. Κι έτσι οι υπηρεσίες συνήθως παρέχονται κατά τον τρόπο που βολεύει τον Πανεπιστημιακό, τον γιατρό, τον δάσκαλο κ.ο.κ. «Το κάρο μπροστά από τα βόδια» που λένε.

  2. Ο/Η Dyer λέει:

    Έχουμε «κρατικές εταιρίες» που ουσιαστικά ελέγχονται από τα συνδικάτα. Γεννήματα του πελατειακού κράτους με πρωτοστάτη το ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως τη ΝΔ. Αυτά τα πελατειακά μορφώματα κύριο στόχο έχουν την εξυπηρέτηση του κομματικού κατεστημένου και πόρου απέχουν από το να χαρακτηριστούν κρατικά, με στόχο δηλαδή το συμφέρον και την εξυπηρέτηση όλων των πολιτών.
    Λογικά κάποιος θα έπρεπε να προσπαθούσε να τις διορθώσει και από εταιρίες εξυπηρέτησης κομματικών συντεχνιών να τις μετέτρεπε σε κρατικές. Ομολογουμένως δύσκολη εθνική επιλογή όμως με πολλαπλά οφέλη. Οι εποχές πάντως είναι ώριμες.
    Άντ’ αυτού επιλέγεται η εύκολη αντεθνική επιλογή της εκποίησης. Πριν γίνει έστω και δοκιμαστικά η στοιχειώδεις προσπάθεια για κρατικοποίηση ξεπουλάμε, σύμφωνα βέβαια και με τις προτροπές των τροκανών που ενδιαφέρονται για το καλό μας!
    Θα πει κάποιος νεοφιλελεύθερος και τι εμποδίζει η ιδιωτικοποίηση την εξυπηρέτηση και το όφελος των πολιτών. Προσπαθώ λοιπόν και γω με τη σειρά μου να θυμηθώ μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις από το παρελθόν που δεν ήταν κρατικοδίαιτες και λειτούργησαν για το καλό του τόπου (πχ σαν την Siemens) με εθνικά κριτήρια. Δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχει πατριωτική μεγαλοαστική τάξη στη πρόσφατη ιστορία μας. Μόνο κάτι ελάχιστοι «ελεήμονες» εφοπλιστές που απλά ελεούσαν.
    Σε ένα τέτοιο τοπίο περιμένουμε τους ξένους επενδυτές να αγοράσουν τα δημιουργήματα του κομματικού κράτους για να σωθούμε. Βέβαια πάλι χωρίς να κάνουμε τίποτα, πριν αγωνιστούμε να σώσουμε κάτι.
    Η μόνη ελπίδα πριν γίνουμε αποικία είναι να προσπαθήσουμε να κρατικοποιήσουμε τις «κρατικές επιχειρήσεις».

    ΥΓ οι Γερμανοί δεν ήταν αυτοί που έστησαν ένα πολύπλοκο νομοθετικό καθεστώς ώστε να είναι αδύνατον να πουληθεί η VW σε ξένους τότε που η TOYOTA ήταν προ των θυρών;

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Ολες οι «κρατικές εταιρείες» δεν είναι ίδια περίπτωση . Αλλο η ΔΕΗ, άλλο η Βιομηχανία Ζάχαρης, άλλο ο ΟΠΑΠ … προφανώς δεν πρέπει και δεν μπορούν να έχουν την ίδια αντιμετώπιση
    2 Οι «κρατικές εταιρείες» δημιουργήθηκαν ως κρατικές ακριβώς για να υπηρετήσουν αυτά τα πελατειακά συμφέροντα ή σε κάποιες περιπτώσεις όταν η οικονομική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες άλλαξε και επέβαλε την συμμετοχή σε αυτές ιδιωτών δεν αποκρατικοποιήθηκαν για να μην πειραχθούν οι νοσηρές δομές. Επομένως η αποκρατικοποίηση τους είναι εφαρμογή αυτού που έπρεπε εξ αρχής να γίνει.
    3 Αντεθνική είναι η πολιτική που επιτρέπει την λειτουργία «κρατικών εταιρειών» κατά τρόπο που ούτε τον πελάτη/κοινωνία εξυπηρετούν και παράλληληα δημιουργούν ελλείμματα που η μη εξυπηρετούμενη κοινωνία πληρώνει. Αντεθνική πολιτική είναι να μην κάνεις τίποτα γι αυτό.
    4 Η ορθολογική και επ΄ ωφελεία του συνόλου λειτουργία της οικονομίας δεν είναι θέμα ούτε πατριωτισμού , ούτε φιλότιμου. Ο επενδυτής, ο οποιοσδήποτε επιχειρηματίας θέλει να κερδίσει και πολύ καλά κάνει. Η Πολιτεία πρέπει να τον βοηθά να κερδίσει μέσα στο πλαίσιο ξεκάθαεων κανόνων που η ίδια θα έχει θέσει και θα εξυπηρετούν το «γενικό καλό» (Κανόνων την τήρηση των οποίων θα πρέπει φυσικά να ελέγχει)
    5 Υπάρχουν πολλοί περισσότεροι των (ανύπαρκτωων) νεοφιλελευθέρων που στηρίζουν τις ιδιωτικοποήσεις Και οπωσδήποτε οι ιδιωτικοποιήσεις όπως γίνονται (όταν γίνονται) στην Ελλάδα και όπως προγραμματίζονται δεν έχουν σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό.
    6 Μιλάς με αρνητικά φορτισμένους όρους «εκποίηση», «νεοφιλελεύθεροι», «αποικία» για να μην μιλήσεις για «επενδύσεις» (ναι dyer ιδιωτικά κεφάλαια γιατί δημόσια δεν υπάρχουν), «αξιοποίηση» (πόσα χρόνια πρέπει ακόμα να καθόμαστε να καμαρώνουμε το «Ελληνικό»;) «κοινή λογική» (όλοι αυτοί που εδω και χρόνια μιλάνε για λιγότερο κράτος -η πλειοψηφία του κόσμου- εθνοπροδότες είναι;)
    7 Μακάρι να υπάρξουν επενδύσεις. Δεν ξέρω πολλά κράτη στον κόσμο που δεν τις θέλουν. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θέλουν να κρατικοποιήσουμε και .. «το Στέκι της Θάλειας» !

    • Ο/Η Νίκος Π λέει:

      Dyer έχεις δίκιο όταν λες ότι πολλές μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες (και μικρές θα πρόσθετα, όπως οι κατασκευαστικές εταιρίες που λυμαίνονται τα δημοτικά έργα) είναι κρατικοδίαιτες και στηρίζονται στις «ειδικές» σχέσεις που έχουν αναπτύξει με εκπροσώπους της κρατικής ή αυτοδιοικητικής εξουσίας. Αυτό όμως υπογραμμίζει την ανάγκη να αντιμετωπιστεί πολιτικά το ζήτημα των κρυφών και όχι τόσο διαπλοκών που δηλητηριάζουν το δημόσιο βίο. Η κυβέρνηση πρέπει να εξηγήσει πειστικά στους πολίτες ποιες κρατικές ιδιοκτησίες ιδιωτικοποιούνται, ποιες παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο, ποιες μετατρέπονται σε κάτι σαν τον ΟΤΕ και ποιες γίνονται public utilities. Θα το συζητήσουμε αυτό ή θα περιοριστούμε σε τετριμμένες διατυπώσεις σχετικά με το μέγεθος, τον πατριωτισμό και το βαθμό ανεξαρτησίας της Ελληνικής αστικής τάξης αλλά και σε κατηγορίες για ξεπούλημα Δημόσιας περιουσίας εναντίον όσων υποστηρίζουν ότι το Ελληνικό κράτος δεν μπορεί να είναι παραγωγός ζάχαρης;

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Πάντως έτσι όπως μπαίνει το θέμα των αποκρατικοποιήσεων κάπως έτσι μου ακούγεται.
      Επειδή δεν τα καταφέρατε να λειτουργήσετε προς όφελος του λαού και λειτουργήσατε προς ίδιον όφελος των εμπλεκομένων παρανόμως, θα σας ιδιωτικοποιήσουμε ώστε να λειτουργείτε πλέον νομίμως προς όφελος των νέων ιδιοκτητών ιδιωτών σύμφωνα με τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού.
      Συγγνώμη αγαπητοί συνομιλητές αλλά αυτή η επιλογή δεν απαιτεί και μεγάλη προσπάθεια ούτε και ικανότητες, εκτός και αν θεωρείται προσπάθεια η κάμψει των αντιστάσεων από το πελατειακό κράτος!
      Είναι μια επιλογή ενός ανίκανου κληρονόμου που εκποιεί την περιουσία που κληρονόμησε επειδή δεν μπορεί να την διαχειρισθεί. Προφανώς λόγο της ανικανότητάς του οι επιτήδειοι αγοραστές θα του τη πάρουν αντί πινακίου φακής!

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Eίναι επιλογή ενός κληρονόμου που αποφασίζει να εκμεταλλευθεί μια περιουσία που δεν του απέδιδε και του δημιουργούσε μόνο χρέη. Δεν είναι πάντως απλό πράγμα να την αξιοποιήσει σωστά δεδομένων και των συνθκών. Οφείλει όμως να το προσπαθήσει , έστω τώρα, με καθυστέρηση ετών.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        “Οφείλει όμως να το προσπαθήσει , έστω τώρα, με καθυστέρηση ετών.”
        Κατά καιρούς συναντόμαστε φίλε firiki2010.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Αραιά και που! (χο,χο,χο)

  4. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Η παλαιάς κοπής αριστερά χαρακτηριζόταν από τον αφελή μανιχαϊσμό που οριζόταν σαν κρατικό = καλό + βήμα για το σοσιαλισμό, ιδιωτικό = κακό + υποχώρηση προς το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ενώ οι ΣοσιαλΝεοδημοκράτες έπασχαν από έναν άλλο αντίστοιχο όπου κρατικό = καλό γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε ρουσφέτια, ιδιωτικό = κακό γιατί δεν είναι του χεριού μας. Για το λόγο αυτό, η επιχειρηματολογία κατά των ιδιωτικοποιήσεων ήταν πάντα προσχηματική, αφού τα πραγματικά κίνητρα των κρατιστών δεν μπορούσαν σε καμιά περίπτωση να τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Με τις δηλώσεις του για το εργοστάσιο ζάχαρης, το παιδί ο Αλέξης έδειξε προς τα πού αλλοιθωρίζει, όταν όμως (και αν) ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΕΕ αποκτήσουν εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες, θα είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν στη συζήτηση με επεξεργασμένες θέσεις και όχι με ψηφοθηρικές ρητορείες της ηγεσίας προς ανασφαλείς εργαζόμενους. Μέχρι να συμβεί αυτό το θαύμα, ο κυβερνητικός συνασπισμός οφείλει να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες γιατί αν ελπίζει στη φάση αυτή ότι οι τσιπροκαμμένοι μπορούν να συμφωνήσουν, θα είναι σα να περιμένει από τη γάτα μου να πάει στην πλαζ για μπάνιο και ηλιοθεραπεία.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Αυτή τη στιγμή η Γερμανία είναι η πρώτη χώρα παραγωγής ζαχαρότευτλων και ζάχαρις.
      Μήπως η πώληση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης γίνεται χάριν των επιχειρηματικών πλάνων των γερμανών; Όπως έγινε με την ΠΙΤΣΟΣ η οποία απορροφήθηκε τελικά από την Siemens και σήμερα αγοράζουμε οικιακές συσκευές ΠΙΤΣΟΣ από το εργοστάσιο των γερμανών στην Ισπανία. Επειδή εμείς τελικά δεν διαθέτουμε εθνική μεγαλοαστική τάξη για να σύρει το τρένο των ιδιωτικοποιήσεων με στοιχειώδη εθνικό όφελος παράλληλα φυσικά με το ιδιωτικό (ότι κάνουν δηλαδή οι αντίστοιχοι γερμανοί) είμαι πολύ επιφυλακτικός.
      Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ηθικό υπόβαθρο φίλε Νίκος Π στην επιχειρηματικότητα, απ΄ όπου και αν προέρχεται, για να την χαρακτηρίζουμε καλή ή κακιά. Σαν κοινωνία έχουμε κάποιες απαιτήσεις που πρέπει να παρέχουν οι επιχειρήσεις που λειτουργούν στη χώρα μας με την άδειά μας. Και οι ιδιωτικές και οι κρατικές με έχουν απογοητεύσει.
      Πάντως “Οφείλει όμως να το προσπαθήσει , έστω τώρα, με καθυστέρηση ετών.”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s