Μια καλοκαιρινή (και βαθύτατα πολιτική) ανάμνηση.

Για  σήμερα  μια  ανάρτηση  με  έντονο  καλοκαιρινό  χρώμα  που  όπως  θα  δείτε  δεν  της  λείπει  το  πολιτικό  στοιχείο (προσωπικά  μάλιστα  το  βρίσκω  πολύ  έντονο  και  πολύ  ουσιαστικό)

Δεκαετία  του  ΄80. Σε  κάποια    παραλία  με  την  σήμερα  πλέον  γυναίκα  μου  κάνουμε  ελεύθερο  camping.  Εκεί  γνωριζόμαστε   με  τους  «γείτονες»  μας.  Δυο    συμπαθέστατα  ζευγάρια  που  σε  κάποια  φάση   μας  κάνουν  το  τραπέζι   με  ομελέτα  με  κρεμμύδια. Σίγουρα  θα    μας  έβγαλαν  και  κάτι  άλλο, αλλά  εμένα  μου  έχει  μείνει  η    εκπληκτική  ομελέτα  με  τα  κρεμμύδια  που  όσες  φορές  κι  αν   προσπάθησα  να  την  κάνω  πάντα  κάτι  λείπει. ( Ισως    απλώς  λείπει  η  παραλία).

Η  κουβέντα  περί  ανέμων  και  υδάτων.  Αναρχη.  Οπως  επιβάλλει  ένα  ζεστό   καλοκαιριάτικο   μεσημέρι   δίπλα  στη  θάλασσα.  Κάποια  στιγμή  έρχεται  και  στις  σχέσεις  ανδρών- γυναικών .  Ο  ένας  από  τους  «γείτονες»    σε  κάποια  φάση    αρχίζει  να  γίνεται  πιο  συγκεκριμένος  για  το  πως  αυτός  θέλει  τη  γυναίκα. «Η  γυναίκα  στο  σπίτι να  μεγαλώνει  τα  παιδιά», «Τον  πρώτο  και  τελευταίο  λόγο  έχει  ο  άνδρας»,» Δεν  μπορεί η  γυναίκα  να  έχει  δικές  της  παρέες»  και  άλλα  τέτοια.

Ακόμα  και  για  την  μακρινή  δεκαετία  του ’80  στα  δικά  μου  αυτιά  αυτά  ηχούσαν  κάπως  εως  πολύ  παλαιομοδίτικα.  Παραβλέποντας  τη  φιλοξενία  και  την  εξαιρετική  ομελέτα   έβαλα  τις  ενστάσεις  μου.

«Α, εγώ  σ΄ αυτά  τα  πράγματα  είμαι  συντηρητικός»   μου  απάντησε ο  «γείτονας».

Μια  παγωμάρα  έπεσε  ξαφνικά  στην  παρέα.  Εκ  των  υστέρων  κατάλαβα    ότι  η  λέξη  «συντηρητικός»  ήταν  αυτή  που    έμοιαζε  να    είχε  ανατρέψει   το  καλοκαιρινό  σύμπαν.  Το  βλέμμα   του   (ένοχο;)    έκανε  ένα    γύρο  στην  παρέα.

«Στις  ιδέες  όμως  είμαι  προοδευτικός»  συμπλήρωσε.

Δεν  θυμάμαι  πως  συνεχίστηκε  η  κουβέντα.  Το  σίγουρο  είναι  πως  στο  τέλος  της  μάθαμε  πως  ο   γείτονας   μας  ήταν … Κνίτης,  όπως  εξ  άλλου  και  οι  άλλοι  τρεις  της  παρέας  του.

Δεν  ξέρω  αν  σας  λέει  τίποτα  αυτή  η  μικρή  καλοκαιρινή  ιστορία. Εμένα  πάντως  αυτό  το  ¨Στις  ιδέες  όμως  είμαι  προοδευτικός»  όπως  και  η  ομελέτα  με  τα  κρεμμύδια  θα  μου  μείνουν  αξέχαστες.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ    Η  ιστορία  μου  ήρθε  στο  μυαλό  καθώς  έγραφα    την  τελευταία  φράση  στην  ανάρτηση «Υπόθεση Παπαχρήστου: Η  ηλιθιότητα  και  η  υποκρισία  χτύπησαν  ταβάνι»: Κάνεις  επίδειξη  αντιρατσισμού  γιατί  φοβάσαι  μη  σε  πούνε  ρατσιστή,  επειδή    πιθανώτατα  κατά  βάθος…  είσαι !

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Μια καλοκαιρινή (και βαθύτατα πολιτική) ανάμνηση.

  1. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Καλη, αυθεντικη ιστορια, δηλ. η πραγματικοτητα. Φαντασου τι κοινωνια θα δημιουργουσαν-στην εντελως υποθετικη περιπτωση – που επαιρναν την εξουσια!!!

    ΥΓ Ειναι ακριβως αυτο που καποιος παλιος αριστερος, εχει κανει και τιτλο του βιβλιου του , συντροφοι ευτυχως που χασαμε!!!

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Γκουγκλίζοντας είδα ότι πρόκειται για τον Τάκη Λαζαρίδη («Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι») που καταδικάσθηκε μαζί με τον Μπελογιάννη σε θάνατο και λόγω του νεαρού της ηλικίας του του δόθηκε χάρη.
    Το δράμα είναι Αφώτιστε ότι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα οι περισσότεροι με μεγάλη καθυστέρηση κι αφού έχουν ταλαιπωρήσει τον τόπο. Δεν λέω… καλό είναι ότι την αντιλαμβάνονται, αλλά τι φταίνε κι αυτοί που εξ αρχής είναι με την -σε γενικές γραμμές- σωστή πλευρά;;;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s