Ζόρικο πράγμα τα οικονομικά !

Αντε  και  μια  τελευταία  αναδημοσίευση  μια  και  πλέον  επέστρεψα.   Είναι  εξαιρετικά  αφιερωμένη    στην  μπουρδολογία  που  υπέστην  και  σε  καιρό  διακοπών  μερικές  φορές  και  εντελώς  ακουσίως. Ιδιαίτερη  αφιέρωση    στον  κύριο  στο  διπλανό  μου  τραπεζάκι  που  αφού   ξεκαθάρισε  ότι  «Η  Αμερική  θέλει  να  καταστρέψει  την  Ελλάδα» (εντάξει  ,  εντάξει    αυτό  το  ξέραμε!) λίγο  αργότερα  ξεφούρνισε  το  απίστευτο : «Μην  μου  πείτε  ότι  οι  αυξήσεις  των  δημοσίων  υπαλλήλων  δεν  ήταν  δουλειά  των  Αμερικανών!»  Για  να  μην  «αυτοκτονήσω  από  αηδία»  επέστρεψα  στα  γεμιστά  μανιτάρια  μου  και  σταμάτησα  να  στήνω  αυτί.

ΖΟΡΙΚΟ  ΠΡΑΓΜΑ  ΤΑ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ  (19/5/2011)

Χθες – προχθές  κάπου  διάβασα  ένα  σχολιάκι. Οτι  στην  καθημερινή  μας  κουβέντα   χρησιμοποιούμε  πλέον  περισσότερο  τις  λέξεις  “χρέος”, “έλλειμμα”, “κούρεμα”  από  την   σχεδόν  διεθνή  πια αγαπημενη  μας  λεξούλα “μ@@@@ας” . Από  μια  άποψη  ακούγεται  καλό  μια  και  μπορεί  να  σημαίνει  ότι  ανεβάσαμε  το   επίπεδο  της  συζήτησης  μας  και  της  σκέψης  μας  και  δεν  λειτουργούμε  με  “απλουστευτικά”   σχήματα   που  μας  επιτρέπει  με  ένα    “  είναι μ@@@@ία”   να  αποφασίζουμε  γρήγορα  και  τελεσίδικα   για  το  τι  συμβαίνει.

Από  την  άλλη   όμως  φοβάμαι  μήπως   εκτοπίσαμε  μεν  την  αγαπημένη   μας  λεξούλα ,  συνεχίζουμε   όμως  να  σκεφτόμαστε   και  μάλιστα  πάνω  σε  περίπλοκα  και  δύσβατα  θέματα  όπως  είναι  τα  οικονομικά  με  τον  ίδιο  απλουστευτικό  τρόπο. Να  αγνοούμε  δηλαδή  ότι   στην    σημερινή  παγκοσμιοποιημένη οικονομία   η  αιτία  ενός  αποτελέσματος   σπανίως  είναι  μία  και  ευδιάκριτη  και  κάθε  κίνηση   στην  “σκακιέρα”    έχει  περισσότερα  του  ενός  και  όχι  πάντοτε   μόνο  προβλέψιμα     ή  μόνο  επιθυμητά  αποτελέσματα.

Η  οικονομία  είναι  μία  μη  ακριβής  επιστήμη. Ο,τι  συνέβη  χθες  δεν  είναι  υποχρεωτικό  να  γίνει  και  αύριο.  Το  πως  αντιμετωπίσθηκε  η  κρίση  στη…  Ζανζιβάρη  δεν  είναι  υποχρεωτικό  να  λειτουργήσει  στο  Πακιστάν.  Αυτός  που  σήμερα  θεωρείται  γκουρού  που  ακριβοπληρώνεται  για  να  δίνει  διαλέξεις,  αύριο  αποδεικνύεται   ότι  τίναξε  στον  αέρα  ολόκληρη  Τράπεζα.  Και  στο  κάτω- κάτω  ας  μην  ξεχναμε  ότι  Νόμπελ  Οικονομίας  έχουν  δοθεί  σε  ανθρώπους  που  ισχυρίσθηκαν  πολύ-πολύ  διαφορετικά  πράγματα   ακόμα  και  την  ίδια  περίοδο.

Απορώ  λοιπόν  όταν  τη  στιγμή  που  επιστήμονες  (τους  πολιτικούς  τους  αφήνω  έξω γιατί  εκεί  υπεισέρχονται  και  άλλοι  παράγοντες)  με  εξειδικευμένες  γνώσεις  και    μεγάλη εμπειρία   δεν  μπορούν  να  συμφωνήσουν   για  το  που  είναι  η  έξοδος  από  την  ούτως  ή  άλλως  πρωτόγνωρη  Ευρωπαική    κρίση,   εμείς  με  περίσσια  αυτοπεποίθηση (και σε  πολλές  περιπτώσεις  χωρίς    την  ελάχιστη  γνώση)  “αποφασίζουμε”   για  το  τι  πρέπει  να  γίνει. “Να  κηρύξουμε  ΑΟΖ !”,  “Να  μην  πληρώσουμε  τους  τοκογλύφους !”, ” Να  απολύσουμε  δημοσίους  υπαλλήλους”,”Να  γυρίσουμε  στην  δραχμή!”, “Να  ζητήσουμε  τις  Γερμανικές  αποζημιώσεις!”, “Να  τα  πάρουμε  από  αυτους   που  τα  έκλεψαν !”, “Να  κρατικοποιήσουμε  τις  Τράπεζες !” Κάπου  ακούσαμε  κάτι,  κάτι  μισοκαταλάβαμε, κάτι  μας  άρεσε , κάτι  άλλο  όχι  κι  έτσι  αναπαράγουμε  ανοησίες  ή  πιθανώς  και  ενδιαφέρουσες,  αλλά  (με  ευθύνη  μας)  κακοχωνεμένες   απόψεις.

Θα  μου  πείτε  Δημοκρατία  έχουμε, καθένας  δικαιούται  να  έχει  την  άποψη  του. Σωστά!  Εκεί  εξ  άλλου   στηρίζεται  και  το  πολίτευμα  μας.”Οι  απόψεις  είναι  σαν  τις  μύτες,  καθένας  έχει  από  μία”  (“και  την  ώρα  που  ψηφίζουμε” θα  προσέθετα  εγώ- ” όλες  είναι  ίσες”). Μέχρι  όμως  να  έρθει  η  ώρα  που  θα  συναποφασίσουμε  ποιος  θα  κουμαντάρει  το  καράβι,  ας    εκφράζουμε    τις  απόψεις  μας  τουλάχιστον  στα  (εκ  των  πραγμάτων τεχνικά)  θέματα  της  οικονομίας    με  κάποια  αυτοσυγκράτηση. Και  κυρίως  ας  διαβάζουμε,  ας  ρωτάμε, ας  ακούμε,  ας  σκεφτόμαστε  και  ας … αμφιβάλλουμε.Κι ακόμα   ας  προσπαθούμε   καμμιά  φορά  “να  μπούμε  στα  παπούτσια  των  άλλων”   Αυτά  είναι  μια  καλή  αρχή,  ώστε  να  μην  έρθει   κάποια  στιγμή  η  πραγματικότητα  και   αποδείξει  ότι  λέγαμε  και  γράφαμε   “μ@@@@ίες”. (Εννοείται  ότι   από  όλα  τα  παραπάνω  καθόλου  δεν  εξαιρείται ο  γράφων).

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s