Ολυμπιακοί Αγώνες… οκτώ χρόνια πριν.

   Δεν  μπορώ  να  το  αποφύγω. Παρακολουθώντας  χωρίς-ομολογώ-  μεγάλο  φανατισμό  τους  Ολυμπιακούς  αγώνες  δεν  μπορώ  να  μην  γυρίσω  8  χρόνια  πίσω… στους  δικούς  μας  Ολυμπιακούς. Και  προφανώς  δεν  είναι  οι   τότε  αγωνιστικές   επιτυχίες   σε  σύγκριση  με  τη  φετεινή  φτώχια   που  με  κάνουν  να  τους  νοσταλγώ. Στο  κάτω-  κάτω  όλοι  καταλαβαίνουμε  ότι  επιτυχίες  σε  αυτό  τουλάχιστον  το  επίπεδο  είναι  αποτέλεσμα  πολυετούς  προετοιμασίας. Κι  όπως  και  να  το  κάνουμε  αλλιώς  προετοιμάζει  μια  Πολιτεία  τους  αθλητές  της  όταν   σε 5-6  χρόνια   θα  είναι  η  διργανώτρια  των  Ολυμπιακών  και  αλλιώς   μπορεί  να  τους  προετοιμάσει,  όταν   για  μια  τουλάχιστον  τριετία  είναι  βουτηγμένη  στο  οικονομικό  πρόβλημα.

Τρία  πράγματα   με  κάνουν  να  νοσταλγώ  τους  Ολυμπιακούς  του  2004

1.Η τελετή  έναρξης.  Δεν  ξέρω  αν  φταίει  το   ότι  ήταν  οι  δικοί  μας  αγώνες,  η  δική  μας  τελετή,  αλλά   θεωρώ  ότι  ήταν  η  πιο  μεστή  και  πιο  ευαίσθητη  τελετή  που  έχω  παρακολουθήσει.

2 Οι  εθελοντές. Τόσα  ευγενικά  , πρόθυμα  και  χαμογελαστά  παιδιά  (και  μεγαλύτερα  παιδιά) που  βρέθηκαν;  Να  καλωσορίζουν,  να  διευκολύνουν,  να  εξυπηρετούν ,  να  αποχαιρετούν.  Και  πάντα  με  ένα  τεράστιο  χαμόγελοπου  που  το    διάβαζες  πρώτα  στα  μάτια  τους. Τόσα  σπουδαία   παιδιά   που  πήγαν;

3.  Το   ανεπανάληπτο   κλίμα  της  πόλης  .  Ολη  η  πόλη  μια  γιορτή. Κι  όχι  μόνο  η  πόλη. Ολη  η  χώρα  εξ  αιτίας  και  των  Ολυμπιακών  Αγώνων  απέπνεε  ένα  άρωμα  αισιοδοξίας. Κι   όσοι   μπορούσαν  κι  είχαν  κάποιο  ενδιαφέρον     έδωσαν    το  παρόν  τους    έστω  σαν  θεατές  σ΄ αυτό  το  πανηγύρι, έστω  για    να  μπορούν  να  διηγούνται  αργότερα  στα  παιδιά  τους :  «Ημουν  κι  εγώ  εκεί…»

Θα  μου  πείτε :  «Με  κάτι  τέτοια  φτάσαμε  εδώ…. «, » Οι  Ολυμπιακοί  μας  κατέστρεψαν…»,  «Δεν  έπρεπε  να  τους  αναλάβουμε…» Ακόμα  κι  αν  ξεπερνούσα  την  «φιλοσοφικού»  χαρακτήρα  ένσταση  μου «Τα  περιττά  πράγματα  είναι  που  ομορφαίνουν  τη  ζωή  (αρκεί  να  ξέρις  να τα  διαχειρίζεσαι)»  και  πάλι    δεν  θα  μπορούσα  να  συμμερισθώ   τις  αντιρρήσεις  για  την  διοργάνωση  των  Ολυμπιακών  του  2004.

Δεν  μας  έφταιξε   το  ότι  αναλάβαμε  την  διοργάνωση  των  Ολυμπιακών Αγώνων.

Μας  έφταιξε  ότι  χάσαμε  1-1,5  χρόνο  χωρίς  να  κάνουμε  τίποτα με  αποτέλεσμα  στη  συνέχεια  να  αρχίσουμε  να  «τρέχουμε».  Αποτέλεσμα;  Πίεση  χρόνου, απ’   ευθείας  αναθέσεις  άρα  υψηλό  κόστος. (Για  να  το  πούμε  αλλιώς «Ο  λύκος  στην  αναμπουμπούλα  χαίρεται»)

Μας  έφταιξε  ότι κατά   τον  σχεδιασμό   των  Ολυμπιακών  εγκαταστάσεων    δεν   σχεδιάσαμε  και  δεν  προγραμματίσαμε  παράλληλα   την  μετά-Ολυμπιακή  χρήση  τους , ώστε  αυτή  να   μπορεί  να   υλοποιηθεί  ήδη  από  τον  Οκτώβριο  του  2004.

Μας  έφταιξε  το  ότι  δεν  μπορέσαμε  με  αφορμή  τους  Ολυμπιακούς  και  την   πανθομολογούμενη  άψογη  διοργάνωση  τους  να  κάνουμε  την  Αθήνα  και  την  Ελλάδα  «μόδα»  για  τους  ξένους  εν  δυνάμει  επισκέπτες.

Μας  έφταιξε  το  ότι  διαχειρισθήκαμε  τους  Ολυμπιακούς  Αγώνες   μόνο  σαν  μια  μεγάλη  γιορτή  που  έπρεπε  να  είμαστε   (και  ήμασταν)  οι  άψογοι  οικοδεσπότες. Δεν  βάλαμε  για  μια  ακόμη  φορά  στο  σκεπτικό  μας  την  διάσταση  του  χρόνου  με  τον  οποίο  κατά  τον  Σ Ράμφο  δεν  έχουμε  ως  Ελληνες  πολύ  καλή  σχέση .  «Το  μέλλον  δεν  προκύπτει  αυτόματα με  τν  επόμενη  μέρα. Για  να  έρθη  πρέπει  να  εργασθούμε  εντός  μας επίμονα  και  υπομονετικά. Είμαστε  ανυπόμονοι ελλείψει  σχεδιασμού  του  μέλλοντος  και  της  υποδοχής  του» (  Σ  Ράμφος «Time  out «)

Απ’  ότι  φαίνεται  διαχρονικά  ούτε  με  τις  ευκαιρίες  (ακόμα  ένα  παράδειγμα  και οι  Ολυμπιακοί  Αγώνες) τα  πάμε  πολύ  καλά.  Οταν  παρουσιάζονται  τις  μεταμορφώνουμε  στο  μυαλό  μας  σε Παράδεισο  ή  σε  Κόλαση. Κι  έτσι  τις  χάνουμε  και  το … πληρώνουμε.

ΑΙΡΕΤΥΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Ολυμπιακοί Αγώνες… οκτώ χρόνια πριν.

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Στόχος της διοργάνωσης ήταν φίλε firiki2010 αυτό που γράφεις
    «να κάνουμε την Αθήνα και την Ελλάδα “μόδα”».
    Όμως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Η τεράστια αυτή προσπάθεια, η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε ποτέ στην ελλάδα δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Δεν αρκεί ούτε η ιστορία, ούτε ο ήλιος με τις θάλασσες, ούτε τα υπόλοιπα που έχουμε για να γίνεις τουριστικό κέντρο. Κυρίως απαιτείται ευσυνείδητη παροχή υπηρεσιών στον ξένο και πραγματικά δεν ξέρω πόσο ώριμοι είμαστε για κάτι τέτοιο. Σαν λαός είμαστε φιλόξενοι αλλά δεν ξέρω πόσο εξυπηρετικοί είμαστε.
    Και την αποτυχία αυτής της επένδυσης πληρώνουμε, της μόνης επένδυσης με στόχο την εξωστρέφεια που έγινε τα τελευταία 20 χρόνια στον τόπο μας.
    Το αν κόστισε περισσότερο ή το ότι δεν είχαν τα έργα προβολή στο χρόνο είναι θέματα όμως ο κύριος στόχος απέτυχε.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Δεν είμαστε επαγγελματίες , dyer. Δεν μπορούμε να οργανωθούμε δεν σκεφτόμαστε και το μεθαύριο. Οσο για το θέμα της εξυπηρέτησης…. κάποιοι την μπερδεύουν με τη δουλικότητα κι έτσι στα πλαίσια μιας κακοχωνεμενης «περηφάνειας» θεωρούν ότι αν η δουλειά σου είναι να εξυπηρετείς είναι κάτι το υποτιμητικό κι έτσι δεν το κάνουν.
      Πριν χρόνια σ΄ ενα νησί συνάντησα ένα σερβιτόρο που η ευγένεια και η προθυμία του να εξυπηρετήσει εξάπληξε όλη την παρέα.. Τον ρωτήσαμε…
      «Κοιτάξτε.. εσείς έρχεστε εδώ για μια εβδομάδα δέκα μέρες. Πιθανώς κάνατε οικονομίες για να ευχαριστηθείτε αυτές τις δέκα μέρες. Πιθανώς και να ήταν ένα ταξίδι που το θέλατε από χρόνια. Δικιά μου δουλειά είναι να σας κάνω να νιώσετε βασιλιάς.» Καθόλου παράξενο που ο εξυπηρετικός αυτός κύριος ήταν μόνιμος κάτοικος Ελβετίας όπου δούλευε (φυσικά στον τουρισμό), εκτός από τα καλοκαίρια που ερχόταν να δουλέψει στην Ελλάδα.

      Μήν υποτιμάς καθόλου την ανυπαρξία σχεδιασμού για μετα-ολυμπιακή χρήση
      των εγκαταστάσεων. Να φανταστείς ότι το Badminton πάει για γκρέμισμα.!!!

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Και γω μια αντίστοιχη εμπειρία είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα για την κακή ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρουν οι έλληνες εργαζόμενοι σχετικά με τους ξένους (όλοι οι χαρακτηρισμοί με μέτρο φυσικά), αλλά νομίζω ότι δεν το έχουμε σαν λαός γι’ αυτό δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητες από τον τουρισμό.
        Ελπίζω ότι δεν θα το γκρεμίσουν τελικά. Είναι τραγικό ένα από τα ελάχιστα ολυμπιακά έργα που αξιοποιήθηκε να καταστραφεί. Είμαστε απερίγραπτοι!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s