Τι χρειαζόμαστε

Ολοι  το  καταλαβαίνουμε  ότι  ο  τόπος  χρειάζεται  να  αλλάξει.  Χρειάζεται  ίσως  και  χρήματα. Σίγουρα  χρειάζεται  χρόνο. Τίποτα  από  τα  παραπάνω  δεν   θα  είναι  αρκετό    αν  παράλληλα  δεν  εμπεδωθεί  ένα  κλίμα    εμπιστοσύνης    προς  την  χώρα.  Ο  φόβος  του  «τι  μας  ξημερώνει  αύριο» ,  το  άγχος  ότι  είμαστε  δυο  βήματα  πριν  κάποια  καταστροφή,  το  να  έχουμε  στο  πίσω  μέρος  έστω  του  μυαλού  μας  κάποιο plan  Β     δρα  ανασταλτικά  και  ακυρώνει    τις  προσπάθειες  που  γίνονται.

Δυστυχώς   αυτό  το  αίσθημα  ασφάλειας  δεν  μπορεί  να  το  περάσει  η  κυβέρνηση  όση  αυτοπεποίθηση κι  αν  επιδείξει,  όσο  σίγουρη  κι  αν  δείξει  για  τα  αποτελέσματα  της  προσπάθειας  της. Καλώς  ή  κακώς   και  κυρίως  σ΄ αυτό  το  σημείο  χρειαζόμαστε  την  βοήθεια  της  Ευρώπης.  «Η  Ελλάδα  είναι  αναπόσπαστο  μέλος  της  ευρωζώνης. Είμαστε  βεβαιοι  ότι  θα  πάρει  όλα  εκείνα  τα  μέτρα  που  απαιτεί  η  ιδιότητα  της  αυή  κι  εκείνη   μπορεί  να  είναι βέβαιη  ότι   ως  εταίροι  της  θα είμαστε  δίπλα  της.  Το  απαιτεί  το  συμφέρον  του  κοινού  σπιτιού  μας που  είναι  η  Ευρώπη»  Μια  τέτοια  δήλωση  χρειαζόμαστε  και  μετά  … σιωπή. Γιατί  αν  μια  τέτοια    τοποθέτηση   στο  υψηλότερο  δυνατό  φυσικά  επίπεδο   ακολουθηθεί  από  δηλώσεις  υπουργών, αντιπροέδρων,  επιτρόπων,  επιτετραμένων  κλπ που  θα  βάζουν  «αστερίσκους»  θα  έχει  γίνει πιθανώς  μια  τρύπα  στο  νερό.

Κακά  τα  ψέμματα  τέτοια  δήλωση  δεν  θα  υπάρξει  ούτε  από  την  Μέρκελ ούτε  απ΄ τον  Ολάντ  στις  συναντήσεις  τους  με  τον  κ  Σαμαρά  τις  επόμενες  μέρες. Η  Ευρωπαϊκή  στάση  – δεν  λέω- καταλαβαίνεται .  Γιατί…

– «Εχοντας  καεί  στο  κουρκούτι» με  τα  πίσω  μπρος  και  τις  αμφισημίες  της  κυβέρνησης  Παπανδρέου  οι  Ευρωπαίοι  «φυσάνε  και  το  γιαούρτι»,  έστω  κι  αν  καταλαβαίνουν  ότι  ο  Σαμαράς  και  η  κυβέρνηση  των  «τριών»  είναι  εντελώς  διαφορετική  περίπτωση.

-Τόσοι  μήνες    αρνητικών, τμωρητικών  και  απειλητικών  δηλώσεων είναι  δύσκολο  να  πάνε  στην  άκρη  αν  δεν  υπάρξει  κάτι  χειροπιαστό    έστω   και  ως    αφορμή  (η  έκθεση  της  τρόϊκας  ας  πούμε)

– Αυτό  που  λέμε  » Ευρώπη»  δεν  αποτελεί  κάτι  ενιαίο.  Το  αποτελούν  και  το  εκφράζουν  δεκάδες  αντίρροπες  δυνάμεις  κι   έστω  κι  αν  τον  τόνο  τον  δίνει  ο  «γαλλο-γερμανικός  άξονας»  ή  η  Μέρκλ  κανείς  δεν  μπορεί  να  μιλάει  χωρίς  να  έχει  στο  πίσω  μ΄’ερος  του  μυαλού  του  και  τους  «άλλους».

-Υπάρχει  ο    μόνιμος  φόβος  πως  οποιαδήποτε  ενθαρρυντική  δήλωση  θα  οδηγήσει  σε  Ελληνικό  εφησυχασμό  και  χαλάρωση  των  προσπαθειών

-Στην  Ευρώπη  αυτή  την  εποχή  γίνεται …. χαμός

Αλλά  αν  η  στάση  της  Ευρώπης  καταλαβαίνεται, άλλο  τόσο    θα  πρέπει  κι  αυτή    να  αντιληφθεί  την  θέση  της  Ελλάδας.  Το   να   αναγνωρίσει  τις  προσπάθειες,  το  να  εκφράσει  την    εμπιστοσύνη  της  στην  αίσια  έκβαση  του  εγειρήματος  αποτελεί  προϋπόθεση  της  επιτυχίας  του.  ΄Οσες  περικοπές  και  να  γίνουν, αν  συρρικνώνεται  συνεχώς  το  ΑΕΠ,  αν  δεν  δημιουργηθεί   πλούτος,  αν  δηλαδή  δεν  υπάρξει  η  περίφημη  ανάπτυξη – και    υπό  καθεστώς μόνιμου  φόβου  χρεωκοπίας  κι εξόδου  από  το  ευρώ    ανάπτυξη   δεν  μπορεί  να  υπάρξει –  το  πρόβλημα  δεν  πρόκειται  να  λυθεί.  Και  πέραν  αυτού …. πόσο  καιρό  μπορεί  να  αντέξει    μια  χώρα   μόνιμα   στην  «τσίτα»;

Αυτή  η  αλληλοκατανόηση  ελπίζω  να  προωθηθεί  τις  επόμενες  μέρες    κατά  τις  ευρωπαϊκές  συναντήσεις  Σαμαρά . Δεν  περιμένω  τίποτα  εντυπωσιακό  από  τις  δηλώσεις  που  θα  τις  ακολουθήσουν.   Εξ  άλλου   και  για  τις   επίσημες   δηλώσεις ,  αλλά   και  για  όσα  θα  λεχθούν  πισω  από  τις  κλειστές  πόρτες   ας    έχουμε  υπ΄ όψη  μας  ότι  κατά  κατά  τον  P Drucker («γκουρού»  της  επικοινωνίας)  «στην  επικοινωνία  είναι  σημαντικό  να  ακούς  αυτά  που  δεν  λέγονται»

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Τι χρειαζόμαστε

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω φίλε firiki2010 την αξία αποκατάστασης κλίματος εμπιστοσύνης νομίζω ότι εδώ που φτάσαμε δεν αρκεί. Το οικονομικό πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις δραστηριότητές μας των τελευταίων χρόνων. Και ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας για πολλά χρόνια λειτουργούσε με τη λογική της αρπαχτής. Πολλοί λίγοι δούλευαν σ΄ αυτό τον τόπο ευσυνείδητα με πρόγραμμα, στόχους και προοπτική.
    Το πρόβλημά μας δεν είναι θέμα διαμόρφωσης καλού κλίματος από κάποιο ηγέτη. Φιλέλληνες με τεράστια υπομονή, πρόγραμμα και πολλά λεφτά χρειαζόμαστε.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Προφανώς και το κλίμα μόνο του δεν αρκεί. Είναι ας πούμε απαραίτητη αλλά όχι ικανή συνθήκη.
      Δεν διαφωνώ στα υπόλοιπα που επισημαίνεις. (Ισως μόνο για εκείνο το «Φιλέλληνες» – οικονομία και πολιτική είναι θέμα εναρμόνισης μακροπρόθεσμων συμφερόντων και όχι συμπαθειών)

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Έβαλα τη λέξη «φιλέλληνες» για να τονίσω ότι έτσι όπως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ορατή σύμπτωση συμφερόντων πάνω σε αναπτυξιακούς στόχους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s