Αν «ευημερούν» οι άνθρωποι και δεν ευημερούν οι αριθμοί.

Ο  έρμος  ο  Άδωνις Γεωργιάδης  προσπαθούσε  να  πείσει  σ΄ ένα  τηλεοπτικό  τραπέζι  χθες   ότι  φάγαμε  τον  γαϊδαρο  κι  έμεινε  η  ουρά  επισημαίνοντας  ότι  ένα  έλλειμμα  24 δις  με  πολλούς  κόπους  και  πολλές  θυσίες  μειώθηκε  κοντά  στα  2δις  κι  ότι  θα  είναι  ανοησία  να  τα  τινάξουμε  τώρα  όλα  στον αέρα.  Κι  εκεί  ακριβώς  ο  αξιότιμος  εκπρόσωπος  του  ΣΥΡΙΖΑ   κ Μπαλάφας  έβαλε  το  ακαταμάχητο  «επιχείρημα»  » ΑΥΤΑ  ΕΙΝΑΙ  ΝΟΥΜΕΡΑ  ΠΟΥ  ΔΕΝ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ  ΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ».

Το  επιχείρημα  το  ακούω και  το  διαβάζω   σε  διάφορες  εκδοχές: «Να  σωθεί  η  Ελλάδα  αλλά  με  τους  Ελληνες  τι  θα  γίνει;»,  «Δεν  μπορεί  να  ευημερούν  οι  αριθμοί  αν  δεν ευημερούν  οι  άνθρωποι» » Σημαντικότεροι  από  τα  νούμερα  είναι  οι  άνθρωποι»κλπ

Ε, λοιπόν  ας  το  ξεκαθαρίσουμε.  Δεν  γίνεται  να  ευημερήσουν  πραγματικά    οι  άνθρωποι  αν  δεν  ευημερήσουν  πρώτα  οι  αριθμοί.  Το  αντίθετο  (ευημερία  ανθρώπων  ενω  δεν  βγαίνουν  τα  νούμερα)  το  δοκιμάσαμε  και  το  τρικάκι  απέτυχε  οικτρά. Η  ευημερία  των  ανθρώπων  ούτε  πάνω  σε  δανεικά,  που  δεν  τα  αξιοποιείς  αλλά  απλώς  τα  καταναλώνεις,  κτίζεται ,  ούτε  είναι  θέμα  αποκλειστικά  πολιτικής  βούλησης  ή  κοινωνικής  ευαισθησίας.  Τα  νούμερα  έχουν  σημασία    όσο  κι  αν  ξεσυνηθίσαμε  στην  Ελλάδα    να   τα   μετράμε.

Δεν  ξέρω  αν  τα  νούμερα  ενδιαφέρουν  τον  κόσμο,    πάντως  θα  έπρεπε.  Κι  ένας  βουλευτής  ανεξαρτήτως  κόμματος  θα  έπρεπε   να  βοηθάει  τον  κόσμο  να  ενδιαφερθεί  για  τα  νούμερα.  Τώρα  βέβαια  από  ένα  κ  Μπαλάφα  που    πρότεινε  προεκλογικά  μηδενισμό  των  εξόδων  για  εξοπλισμούς  και  όταν  τόν  ρώτησαν  τι  θα  γίνει  με  την  Τουρκία  απάντησε  «Θα  το  ρισκάρουμε»  δεν  μπορείς  να  περιμένεις  πολλά  πράγματα.

Κάποια  στιγμή  σ΄ αυτόν  τον  τόπο  θα  πρέπει  να  ασχοληθούμε  σοβαρά   με  τα  νούμερα.   Και  μάλιστα  όλων  των  ειδών.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

14 Responses to Αν «ευημερούν» οι άνθρωποι και δεν ευημερούν οι αριθμοί.

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Οι αριθμοί της οικονομίας ποσοτικοποιούν προσεγγιστικά πολύ μεμονωμένα φαινόμενα από μια άπειρη οικονομικής πραγματικότητας. Η επιλογή μάλιστα των αριθμών που θα προβληθούν προδηλώνει τα συμπεράσματα που επιθυμούμε να εξάγουμε. Εν τέλει οι αριθμοί απεικονίζουν μια εικονική πραγματικότητα, εύπλαστη στα χέρια επιτήδειων, που την χρησιμοποιούν για να επιβάλουν της επιθυμίες τους. Η τάση για ευημερία των αριθμών είναι ένα εργαλείο για την επιβολή πολιτικών, και δεν αποτελεί προϋπόθεση για μια εν συνεχεία συνεχή ευημερία των ανθρώπων όπως υποστηρίζεις.
    Ο κάθε πολίτης βιώνει την δικιά του πραγματικότητα και όταν υποφέρει δεν έχουν να του προσφέρουν τίποτα οι αριθμοί, και απλά δεν τον ενδιαφέρουν.
    Τέλος να θυμίσω το πώς ζουν οι πολίτες σε χώρες όπου οι αριθμοί ευημερούν και να τις συγκρίνω με χώρες που θεωρούνται αριθμητικά σκουπίδια.
    Άστα φίλε, ένα παραμύθι είναι οι αριθμοί.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Το έχεις φιλοσοφήσει κι έχεις εμπεριστατωμένη άποψη ότι οι αριθμοί είναι «εικονική πραγματικότητα » και «παραμύθια.» Δεν έχει σημασία με τι επιτόκια δανείζεσαι, πόσο χρέος, έχεις , πόσο έλλειμμα έχεις, πόσο είναι το ΑΕΠ σου. Τα νούμερα δεν υπάρχουν, κι αν υπάρχουν δεν έχουν καμμιά σημασία για τη δικιά μας καθημερινότητα. Τα λες σοβαρά;;;; Θέλεις απλώς να υποστηρίζεις οτιδήποτε λέει ο κάθε εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ;;;; Μήπως είσαι ο … Μπαλάφας;;;;

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Δεν είμαι ο Μπαλάφας firiki2010. Αλλά δεν βλέπεις ότι χρησιμοποιούν τους αριθμούς για να αιτιολογήσουν την πολιτική που θέλουν να επιβάλουν. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχει η πολιτική βούληση. Μας θεωρούν για παράδειγμα σκουπίδια επειδή το έλλειμμα είναι πάνω από το 120% του ΑΕΠ. Και τι είναι αυτό το 120 μαγικός αριθμός; Αν δηλαδή το 120 το έκαναν 240 η χώρα μας θα μπορούσε να είναι στις αγορές χωρίς κανένα πρόβλημα και καμία επιτήρηση.
        Προφανώς η εξάρτηση μιας χώρας από το ξένο χρήμα για την απόκτηση αναγκαίων αγαθών είναι πρακτικά το εργαλείο του ισχυρού, εν καιρώ ειρήνης, για την επιβολή της βούλησής τους. Η χρήση των αριθμών απλά προσθέτει ένα επιστημονικό προφίλ στην πρόθεση επιβολής.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Eάν το ΑΕΠ σου είναι 100 γρόσια και το χρέος σου 240 με (πολύ χαμηλό) επιτόκιο 3% θέλεις 7,2 γρόσια κάθε χρόνο για κα πληρώνεις μόνο τόκους. Επομένως πρέπει να αυξάνεις το ΑΕΠ σου κατά 7,2% το χρόνο για να είσαι στα ίδια. Μπορεί να υπάρξει αυτό το ποσοστό ανάπτυξης ΚΑΘΕ χρόνο;;;; Αν δεν υπάρχει και δανείζεσαι διαρκώς για να πληρώνεις τόκους (ΜΟΝΟ) μέχρι πότε φαντάζεσαι ότι θα σου δανείζουν;;; Και γιατί να σου δανείζουν;;;;Προφανώς θα έχουν σταματήσει προτού καν προσεγγίσεις το 240%. Αυτή η κατάσταση δεν έχει καμμιά επίπτωση στην καθημερινότητα μας;;;;;
        Ο δανεισμός μια χαρά είναι αρκεί το δανεικά να τα αξιοποιείς. Αν απλά τα καταναλώνεις δημιουργούνται όντως εξαρτήσεις και φτάνεις εδώ που φτάσαμε.
        εμείς.
        Δεν είναι οι πολιτικές που «εφευρίσκουν» τους αριθμούς. Είναι οι αριθμοί που καταστούν αναγκαίες πολιτικές.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Κάντο σε Ευρώ για να το καταλάβω (λολ).
        Πάντως όταν το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται ότι δεν τα υπολόγισε καλά και έκανε λάθος στο πολλαπλασιαστή με αποτέλεσμα να μη βγαίνουν τα νούμερα εσύ επιμένεις να ασχολούμαστε με το τι μας λεν τα νούμερα; Δηλαδή αν δεν βγαίνουν οι εξισώσεις και πρέπει να χάσουν τη δουλεία τους άλλο ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας για να ισχύσουν οι θεόπνευστες θεωρίες τους εμείς θα συνεχίσουμε να τους υπακούσουμε;
        Πάντως αυτό με τους λάθος πολλαπλασιαστές μου θύμισε τις παράπλευρες απώλειες από τους βομβαρδισμούς των αμερικάνων.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer, πάλι πηγαίνεις σε άλλο θέμα . Το θέμα δεν είναι αν οι τροϊκανοί έχουν δίκιο ή άδικο. Το θέμα είναι αν οι αριθμοί μετράνε. Και πως να το κάνουμε μετράνε. Και πρέπει να μας ενδιαφέρουν. Δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα του Κώστα και της Μαρίας αν δεν δεις και δεν διαχειριστείς τη μεγάλη εικόνα βασιζόμενος σε αριθμούς. Ακόμα κι από την οπτική του τελευταίου σου σχολίου αυτό προκύπτει. Δεν χρησιμοποίησαν τον σωστό πολλαπλασιαστή (νούμερο) Η ύφεση που προέκυψε (νούμερο) ήταν διπλάσια (νούμερο) από αυτή που αρχικά υπολογίσθηκε. Αν οι θεωρίες τους ήταν λάθος οφείλεται στο ότι δεν μέτρησαν τα νούμερα σωστά. Και για να βγούμε από την κρίση πάλι σε απρόσωπα νούμερα θα πρέπει να πατήσουμε. Σε νούμερα που δεν είναι ούτε «εικονική πραγματικότητα» ούτε «παραμύθια».

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Πάντως η ανεργία δεν δημιουργήθηκε από τον λάθος πολλαπλασιαστή, αλλά από τον περιορισμό της ρευστότητας στη αγορά (με διάφορους τρόπους) που είναι πρωτίστως πολιτική βούληση. Οι αριθμοί και τα μοντέλα είναι πίσω από την πολιτική βούληση και στοχεύουν στην αιτιοκρατική υποστήριξη μιας απόφασης. Επιλογή διαφορετικών αριθμών και μοντέλων μπορεί να υποστηρίξουν αντίθετες αποφάσεις.
        Η οικονομία μιας κοινωνίας είναι ένα χαοτικό σύστημα και εσύ επιμένεις ότι μπορεί να περιγράφει με μερικές γραμμικές σχέσεις. Λάθος!
        Η περίπτωση του Κέυνς είναι χαρακτηριστική στο πως λαμβάνοντας άλλα δεδομένα μπορεί να οδηγηθείς σε τελείως αντίθετες αποφάσεις από τις συμβατικές και μάλιστα να επιτύχεις.
        Συμπερασματικά υποστηρίζω ότι η τρόικα όταν ήρθε στην Ελλάδα είχε πολύ συγκεκριμένους στόχους (να μη τους ξανάλεμε). Για να τους επιτύχει επέλεξε κάποιους δείκτες που την συνέφεραν, τους ανάδειξε σαν ιερούς, και βάσει αυτών έστησε τον πήχη της οικονομίας που πρέπει να έχουμε. Όλοι οι αριθμοί που μας περιτριγυρίζουν είναι στημένα ιδεολογήματα με μερική επιστημονικοφάνεια. Πάνω από τον πήχη παίρνεις τα ευρω που χρειάζεσαι για να ζήσεις, κάτω πεθαίνεις και στα παίρνουμε όλα. Και επειδή ο πήχης όλο και ανεβαίνει καταλαβαίνω ότι δεν έχουν καλές προθέσεις.
        ΥΓ δεν καταλαβαίνω γιατί είμαι εκτός θέματος, συνεχώς για την ευημερία των αριθμών δεν γράφω;

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Και μια ακόμα απόδειξη ότι οι αριθμοί μαγειρεύονται για να δικαιολογήσουν πολιτικές αποφάσεις.
        Ο εκπρόσωπος μας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτης στην ανατροπή του MEGA σχετικά με το λάθος πολλαπλασιαστή λέει ότι «το λάθος αυτό έγινε επειδή οι αναλυτές πιέστηκαν για να βγάλουν το χρέος βιώσιμο και αναγκάσθηκαν να δείξουν ρυθμούς ανάπτυξης μεγαλύτερους από εκείνους που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν».
        http://www.megatv.com/anatropi/default.asp?catid=26404&subid=2&pubid=29838779#toppage 44-46 λεπτό.
        Τώρα έρχεται μιας ακόμα επιβεβαίωσης. Ενώ η οικονομία μας συνολικά είναι χειρότερη από πέρσι, επειδή αλλάζει πολιτική θέση η Άγγελα θα δούμε σύντομα να χαρακτηρίζεται η οικονομία μας βιώσιμη και μάλλον θα αποκατασταθεί σταδιακά η ρευστότητα στην αγορά. με εισροές κεφαλαίων.
        Οι «απόλυτοι» αριθμοί χαλαρώνουν όταν το αποφασίσουν οι ισχυροί πολιτικοί.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Οι πολιτικές λύσεις σαν αυτή που πιθανώς θα υιοθετηθεί και για την περίπτωση μας υιοθετούνται αγαπητέ dyer όταν τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και η μορφή των πολιτικών λύσεων είναι απόλυτα σχετικές με τα νούμερα που υπάρχουν και τα νούμερα που αναμένονται. Και οι πολιτικές λύσεις δεν είναι ούτε χωρίς κινδύνους ούτε χωρίς προϋποθέσεις. Αλλου είδους πολιτική λύση θα είχες σήμερα αν το έλλειμμα σου ήταν στα προ διετίας επίπεδα και άλλη πολιτική λύση θα έχεις σήμερα. Αλλες θα ήταν οι προοπτικές και οι πιθανές λύσεις αν είχες μικρότερος χρέος ή διαφορετικό ισοζύγιο πληρωμών.
        Σύμφωνα με την …μπαλαφάρα του Μπαλάφα «ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» Αυτά είναι νούμερα από τα οποία εξαρτώνται οι λύσεις που θα δοθούν -πολιτικές ή μη- και οι λύσεις αφορούν και επηρεάζουν τον κόσμο, εμάς (όχι τους Ελοχίμ:) )

  2. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ενδέχεται ο Dyer να έχει δίκιο, μπορεί να είναι σωστός ο Φυρίκης, πολλά είναι τα μπορεί, το θέμα όμως είναι ότι το ζήτημα του χρέους και της αντιμετώπισής του δεν είναι συνδικαλιστικό του στιλ πόσα παίρνω και τόσα μου κόβουν αλλά καθαρά πολιτικό. Η σημερινή κυβέρνηση, για να μη μιλήσω για τις προηγούμενες, εκφράζει μια σαφή πολιτική επιλογή για το μέλλον της χώρας αλλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το καθένα για τους δικούς του λόγους και σκοπιμότητες και με τη δική του ρητορική, κρύβονται πίσω από συνδικαλιστικού τύπου διεκδικήσεις και αρνούνται να καταθέσουν τη δική τους σαφή πολιτική τοποθέτηση. Όταν όμως η κοινωνία ζητά προτάσεις, αυτό τι είναι; Μήπως κοινή πολιτική δειλία, σαν αυτή που χαρακτήρισε την κυβέρνηση ΓΑΠ, μήπως αμφιβολία αν οι προτάσεις αυτές θα βρουν απήχηση στην κοινωνία ή μήπως τέλος επιθυμία να δουν το οποιοδήποτε σχέδιο διάσωσης να αποτυγχάνει και τη χώρα να καταστρέφεται, για να έρθουν μετά αυτοί ως σωτήρες; Προσωπικά πιστεύω ότι ισχύουν και τα τρία. Μην παραξενεύονται όμως οι λεπταίσθητοι που η ΧΑ αυξάνει την επιρροή της, παρ’ όλες (ή ίσως χάρη) στις εξαμβλωματικές της θέσεις. Αυτοί τουλάχιστον δεν κρύβονται…

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Νίκο, η αντιμετώπιση και η «λύση» εδώ που φτάσαμε δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική, πλην όμως δεν θα είναι απροϋπόθετη. Και οι προϋποθέσεις θα αφορούν και αριθμούς, απρόσωπα μεγέθη τα οποία όμως θα πρέπει να μας ενδιαφέρουν γιατί από αυτά εξαρτάται (όχι αποκλειστικά) και η δικιά μας καθημερινότητα.
      Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο πως η άρνηση σαφούς πολιτικής πρότασης έχει τις τρεις αιτίες που αναφέρεις. Πάντως η ασάφεια πολλούς έχει βολέψει στην προσπάθεια τους να κερδίσουν την εξουσία. Κι έχω την εντύπωση πως οι όντως ξεκάθαρες θέσεις και πρακτικές της ΧΑ βραχυπρόθεσμα μπορεί να αυξάνουν την επιρροή της ταυτόχρονα όμως βάζουν σ΄ αυτή την επιροή «ταβάνι».

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Προς θεού, δεν διαφώνησα με την ανάγκη να βελτιωθούν οι «αριθμοί». Το θέμα είναι αυτό να γίνει ξεκάθαρη εθνική πολιτική επιλογή.

  3. Ο/Η Αφώτιστος Φιλέλλην λέει:

    Πολυ ενδιαφερον!!!

    “Η ανάπτυξη στα χρόνια της κρίσης

    Τόνια Παντελαίου 17/10/2012

    “…..Το θέμα λοιπόν που ουσιαστικά τίθεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι το μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Γιατί ένα μέρος της λογικής του μνημονίου είναι σωστό, ενώ ένα άλλο ξεκάθαρα λάθος . Δεν είναι το αν χρειάζονται μεταρρυθμίσεις ή όχι. Αυτές ούτως ή άλλως χρειάζονται, αλλά σε μια κατεύθυνση πολύ διαφορετική από την λογική των λογιστών του καπιταλισμού. Ούτε το πώς θα έρθει η ανάπτυξη. Γιατί η ανάπτυξη δεν είναι μια μονολιθική έννοια. Υπάρχουν διαφορετικά είδη ανάπτυξης και καθένας απ΄αυτούς έχει εντελώς διαφορετικούς τρόπους να έρχεται και να φεύγει. Ούτε το αν το κέντρο βάρους των πραγμάτων είναι στα χέρια των ξένων ή τα δικά μας. Το κέντρο βάρους είναι κυρίως στα χέρια αυτού που ξέρει τι θέλει και μπορεί να το διαπραγματευτεί, να το υπερασπιστεί, να το προσαρμόσει στα πραγματικά δεδομένα. Και για το ότι μέχρι στιγμής αυτοί που φαίνονται να ξέρουν τι θέλουν είναι οι «ξένοι», δεν φταίνε αυτοί, η τουλάχιστον μόνο αυτοί.

    Το μέγα θέμα, κυρίως και πριν απ΄ όλα, είναι να συζητηθεί το τι είδους μεταρρυθμίσεις, για ποιό είδος ανάπτυξης. Αλλά για να συζητηθεί αυτό ανοιχτά, τουλάχιστον από την αριστερά, που είναι αυτή που κυρίως υποχρεούται να το θέσει, (γιατί οι ‘άλλοι’ έχουν κάθε λόγο να το αποκρύπτουν ως ερώτημα, αφήνοντας να παραμένει η αντίληψη ότι η μόνη δυνατή ανάπτυξη είναι αυτή που στηρίζεται στο μεγάλο κεφάλαιο και τις διευκολύνσεις του) θα πρέπει παράλληλα να τεθεί με ποιο καθαρούς όρους το ζήτημα του ποιούς ακριβώς υπερασπίζεται αυτή η αριστερά, εκ μέρους ποιών ακριβώς μιλάει. Όσο οι αναφορές της εστιάζουν στον «λαό» ή την «κοινωνία» γενικώς, αρνούμενες να συγκεκριμενοποιήσουν τα ακριβή κοινωνικά στρώματα που μπορούν να έχουν νομιμοποιημένο συμφέρον και ενδιαφέρον στην υποστήριξη αυτής ή της άλλης πολιτικής, το παιχνίδι δεν έχει καμιά ελπίδα να κερδηθεί.

    Κατά την δική μου γνώμη , η ολόκληρη αλήθεια έχει ως εξής: Χρειαζόμαστε άμεσα ένα υγιές αστικό κράτος, αλλά συνδυασμένο με τον δύσκολο στόχο της δυνατότητας διατήρησης και αξιοποίησης των ελληνικών μικρομεσαίων οικονομικών και κοινωνικών δομών. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη στηριγμένη σε αυτές. Και για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε επειγόντως σοβαρή και εστιασμένη προσπάθεια που να αναδείξει τις σωστές κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και το κόστος αυτής της επιλογής για τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Και μια αριστερά που να κινητοποιήσει όλο αυτό και να το συνθέσει και να το αντιπαραβάλλει στις προτάσεις των μνημονίων, διεκδικώντας όμως παράλληλα από τους πολλούς Έλληνες να αντιληφθούν ότι η διατήρηση και αξιοποίηση των μικρομεσαίων δομών, ενώ πράγματι είναι ότι καλύτερο μπορεί να προκύψει για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, δεν μπορεί να έχει τα παθογενή χαρακτηριστικά που είχε τις προηγούμενες δεκαετίες.

    Η ανάπτυξη στην Ελλάδα μπορεί και πρέπει να στηριχτεί στις μικρές οικογενειακές μονάδες, στις μικρές επιχειρήσεις, στην ευελιξία και την ελαστικότητα των αυτοαπασχολούμενων. Στην μικρή, αλλά καθετοποιημένη κλίμακα που τόσο ταιριάζει με την πολυποίκιλη και μικρή κλίμακα των γεωφυσικών και πολιτισμικών καταβολών της φυσικά πλούσιας χώρας μας. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να εφευρεθούν τρόποι δραστικού περιορισμού της παραοικονομίας, της αναξιοκρατίας, της αναποτελεσματικότητας, της στασιμότητας, της μιζέριας, που τόσο εύκολα βρίσκουν έδαφος σε μια τέτοιου τύπου οικονομική και κοινωνική δομή. Πρέπει να βρεθούν ή να αξιοποιηθούν τρόποι καθοδήγησης και ανάδειξης και συντονισμού, που θεωρητικά όλοι τους περιγράφουν εδώ και δεκαετίες, αλλά στην πράξη έχουν θαφτεί κάτω από το βαρύ πόδι της πολιτικής υστεροβουλίας δεκαετιών.…..”

    Το πληρες στο
    http://www.metarithmisi.gr/el/readAuthors.asp?authorID=274&page=1&textID=13092

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο με τις μισές και εκ πρώτης όψεως (αλλά μόνο εκ πρώτης όψεως) συγκρουόμενες αλήθειες.
      Δεν μπορώ να πω ότι τρελλαίνομαι με τις «ελληνικές μικρομεσαίες οικονομικές και κοινωνικές δομές». Τα «παθογενή χαρακτηριστικά» τους τα οποία κατά το άρθρο πρέπει να εξαλειφθούν (ΠΩΣ;;;) φοβάμαι ότι αποτελούν όρο της υπαρξης αυτών των δομών. Και τέλος πάντων οταν «εφευρεθούν τρόποι δραστικού περιορισμού της παραοικονομίας, της αναποτελεσματικότητας, της μιζέριας …» μήπως εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα έχουμε φτάσει εκ των πραγμάτων σε λιγότερο παραδοσιακές, και λιγότερο μικρομεσαίες οικονομικές και κοινωνικές δομές;;;
      Από το άρθρο μεταξύ άλλων κρατάω και το πολύ κρίσιμο «Η ιδέα ότι ζητάμε για να μας δίνουν, χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε με όσα παίρνουμε, δεν μπορεί πλέον να έχει πεδίο εφαρμογής.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s